ଏକ ଦିନ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ଶିର ଏକବାର ଭୂମିରେ ନମାଇ, ସେହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କଲେ, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ତାଙ୍କର ଦିଆଯାଇଥିବା ଜିନିଷରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ନୀତିଶୀଳ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମିତ୍ର, ନମ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ। ତାଙ୍କୁ ଭାବୁକ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ—“ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ କୁଶଳରେ ଅଛ? ଏହି ରାଜା, ଯାହାର ଅଧୀନରେ ପ୍ରଜା ଖୁସିରେ ବଞ୍ଚିବା, ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ ପ୍ରିୟ।” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆଉ କହିଲେ, “ତୁମେ ଏଠାକୁ ଆସିବା ପାଇଁ ଅନେକ ଦୁଃଖ ଜୟ କରିଛ, ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କୁହ, ବିଶେଷ କରି କିଛି ଗୁପ୍ତ କଥା ଥିଲେ, ମୋ ପାଇଁ କଣ କରିବା ଉଚିତ?” ଏପରେ, ଚିତ୍ତରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରି, ଲୀଳାବତାର ଧାରଣ କରିଥିବା ପରମେଶ୍ୱର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ କଥା ନର୍ବ୍ୟାପ୍ୟା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରୁକ୍ମିଣୀ କହିଲେ—“ଓ ଜଗତର ଶୋଭା, ତୁମର ଗୁଣ ଶୁଣି, ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ମୋ ମନ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଭାବରେ ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭିତରକୁ ଲାଗିଛି, ଓ ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମର ଦର୍ଶନ କରି, ଯେଉଁ ଦର୍ଶନ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ମୋ ହୃଦୟ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇଛି। ଓ ମୁକୁନ୍ଦ, ଏପରି ଉତ୍ତମ କୁଳର ଜଣେ ନାରୀ, ବିବେକଶୀଳ, ତୁମକୁ ବରା କରିବାକୁ ଚାହିଁବେନି କି? ତୁମେ ଜନ୍ମ, ଚରିତ୍ର, ସୌନ୍ଦର୍ୟ, ଜ୍ଞାନ, ବୟସ, ଧନ, ଏବଂ ଯଶରେ ସ୍ୱୟଂ ସମାନ; ସମସ୍ତଙ୍କ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ, ଓ ନରସିଂହ। ଏହିପରି, ଓ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ବରା ଭାବରେ ଚୟନ କରିଛି; ଦୟାକରି ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର। ଚେଦିର ରାଜା ଏକ ଶ୍ୱାନ ଦ୍ୱାରା ସିଂହ ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଅନ୍ନ ଚୋରିବା ପରି, ମୁଁ ଯୋଦ୍ଧାର ଅଂଶ, ତୁମେ ଲୋଟସ୍-ନୟନ, ତାହାକୁ ଛୁଇଁ ଦେଉନି। ଯଦି ପରମେଶ୍ୱର, ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ଗଦାର ଭାଇ, ମୋ ଉପାସନାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ—ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, କ୍ରିୟା, ଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ସେବା ଦ୍ୱାରା—ତେବେ ସେ ଆସି ମୋ ହାତ ଧରୁନ୍ତୁ, ଦମଘୋଷପୁତ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। ଆଗାମୀ କାଲି, ଓ ଅଜୟ, ତୁମେ ଯେବେ ବିଦର୍ଭକୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଆସିବ, ଲୁଚି ଏବଂ ତୁମ ସେନାପତିମାନେ ସହ, ଚେଦି ଓ ମଗଧର ଶକ୍ତିକୁ ଜୟ କରି, ବିରତ୍ୱରେ ମୋତେ ଜିତିବା, ରାକ୍ଷସ ପ୍ରଥା ଅନୁଯାୟୀ। ଯଦି ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରୁଛ, କିପରି ମୁଁ ଗୃହରେ ରଖାଯାଇଛି ଏବଂ ପରିବାରଜନ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ତୁମେ ମୋ ସହ ବିବାହ କରିବ, ତେବେ ମୁଁ ଉପାୟ କୁହିବି: ପୂର୍ବଦିନ ଗୃହଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା ପାଇଁ ବଡ଼ ଶୋଭାଯାତ୍ରା ହୁଏ, ଏହି ସମୟରେ ନବବଧୁ ଦେବୀ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବାକୁ ବାହାରେ ଯାଏ। ଯେଉଁ ଲୋଟସ୍-ପାଦ ଧୂଳିରେ ବଡ଼ବଡ଼ ଆତ୍ମାମାନେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯେପରି ଉମାର ନାଥ ନିଜ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବାକୁ; ଓ ଲୋଟସ୍-ନୟନ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମର କୃପା ନ ପାଉ, ତେବେ ବ୍ରତରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ଶତ-ଶତ ଜନ୍ମରେ ଏହି ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେବି। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ଏପରି ଗୁପ୍ତ ଦୂତବାହୀ କଥା ମୁଁ ଯଦୁବଂଶୀ ରୁକ୍ମିଣୀ ଦ୍ୱାରା ଆଣିଛି; ଏଠାରେ କଣ କରିବା ଉଚିତ ଭାବି, ତାହା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କର। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏହି ଦୂତବାହୀ ଶୁଣି, ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ହସି କହିଲେ— ଭଗବାନ କହିଲେ: ମୁଁ ମଧ୍ୟ ରୁକ୍ମିଣୀ ଉପରେ ମନ ଲାଗି ରାତିରେ ଶୁଇପାରି ନାହିଁ; ମୁଁ ଜାଣିଛି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କର ବିବାହ ମୋ ସହ ଯାଇପାରିଲା ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ଭାଇ ଦ୍ୱାରା ବିରୋଧ ଦେଖାଯାଇଥିଲା। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଆଣିବି—ସେ ମୋତେ ଭକ୍ତ, ଦୂଷ୍ୟ ରୂପରେ ଅନ୍ନ, ପବିତ୍ର ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହର ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଜାଣି, ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କର ରଥଚାଳକ ଦାରୁକଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଦାରୁକ, ଶୀଘ୍ର ରଥ ଯୋଗ କର।” ଦାରୁକ ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ, ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗ କରି ରଥ ନେଇ ଆସିଲେ, ହାତ ଜୋଡି ଠିଆ ହେଲେ। ଶୌରି ରଥରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାରେ ଆନର୍ତ୍ତରୁ ଏକ ରାତିରେ ବିଦର୍ଭକୁ ପହଁଚିଲେ। କୁଣ୍ଡିନାର ରାଜା, ପୁଅପାଇଁ ଭଲପାଇବାରୁ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟାକୁ ଶିଶୁପାଳଙ୍କୁ ଦେବା ପାଇଁ ବିବାହ ଆୟୋଜନ କରିଲେ। ସହର ସଫା କରାଯାଇ, ରାସ୍ତା, ଗଲି, ଚଉକ ରଙ୍ଗିନ ପତାକା, ବ୍ୟାନର ଓ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ମନୁଷ୍ୟ ଓ ନାରୀମାନେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲ ଓ ଗହନା ପିନ୍ଧି, ଅଗୁରୁ ଧୂପର ଗନ୍ଧରେ ମନ୍ଦିର ଚମକିଥିଲା। ରାଜା ପୂର୍ବପୁରୁଷ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବରେ ଉପାସନା କରି, ଭୋଜନ ଦେଇ, ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ପଠାଇଲେ। ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା, ନୂତନ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ସଜି, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାମ, ଋଗ୍, ଯଜୁର୍ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧୁ ପାଇଁ ସୁରକ୍ଷା କ୍ରିୟା କଲେ; ମୁଖ୍ୟ ପୁରୋହିତ, ଅଥର୍ବବେଦ ଜ୍ଞାନୀ, ଗ୍ରହଦୋଷ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ହୋମ କଲେ। ରାଜା, ଶୁଭ କ୍ରିୟା ଅନୁସାରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସୁଉଚିତ ଭାବରେ ସୋନା, ଚାଁଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଗୁଡ଼ ମିଶ୍ରିତ ତିଳ, ଗାଁ ଦାନ କଲେ। ଦମଘୋଷ, ଚେଦିର ନାଥ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଶୁଭ କ୍ରିୟା କରି, ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଆୟୋଜନ କଲେ। ମଦାନ୍ଧ ହାତୀ, ସୋନା ଶୋଭିତ ରଥ, ଅନେକ ସେନା, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ସହ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ଗଲେ। ବିଦର୍ଭର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଗ୍ରହ କରି, ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଖୁସିରେ ତାଙ୍କୁ ତିଆରି ଅବସ୍ଥାନରେ ରଖିଲେ। ଶାଳ୍ବ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ତ୍ର, ବିଦୁରଥ, ଏବଂ ଚେଦି, ପୌଣ୍ଡ୍ର ଦେଶର ହଜାର ମିତ୍ର ଆସିଲେ। ଏମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଚେଦିର ରାଜପୁତ୍ର ପାଇଁ ବଧୁ ନିଶ୍ଚିତ କରି, ଯଦି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଯଦୁମାନେ ସହ ଆସିବେ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ସମସ୍ତ ରାଜା, ସେନା, ରଥ, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସହ ଏକଠା ହେଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚିତ୍ତ ନିଶ୍ଚିତ। ଏହି ବିରୋଧୀ ରାଜାମାନଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ବଳରାମ, ଦ୍ୱନ୍ଦ ଭୟରେ, ଜାଣିଲେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏକା ଏଇ ନବବଧୁ ଆଣିବାକୁ ଗଲେ। ଭାଇପାଇଁ ଭଲପାଇବାରେ, ବଳରାମ ତୀବ୍ର ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପଦାତି ସହ କୁଣ୍ଡିନାକୁ ରওନା ହେଲେ।