ଏକ ଦିନ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ଆସନରୁ ଉଠି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସାଇଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ବନ୍ଦନା କରନ୍ତି, ସେପରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ କରି, ବିଶ୍ରାମ କରିଥିବା ପରେ, ଧର୍ମର ଆଶ୍ରୟ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କର ପାଦ ଛୁଇଁଲେ ଏବଂ ଆଦର ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡମାନେ ଯେଉଁ ଧର୍ମକୁ ମାନ୍ୟନ୍ତି, ସେ ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ଚାଲିଛିକି? ତୁମ ମନ ଶାନ୍ତିତେ ରହୁଛିକି?” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଜ କର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଓ ଯାହା ମିଳେ ତାହିଁରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରେ। ଏଠାରେ ପରମେଶ୍ୱର ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଏକ ଲୋକରୁ ଅନ୍ୟ ଲୋକକୁ ଭ୍ରମଣ କରିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଯେ ନିଜରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେ କିଛି ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିର୍ବିଗ୍ନ ଶୟନ କରେ। ଏମିତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରଖନ୍ତି, ନମ୍ର ଓ ଶାନ୍ତ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଏ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଭଲ ଅଛ କି? ଯେ ରାଜା ତାଙ୍କ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ସୁଖରେ ରଖନ୍ତି, ସେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ। ତୁମେ ଏଠାକୁ ଅନେକ କଷ୍ଟ ସହି ଆସିଛ, ତେଣୁ ସବୁ କଥା କହ, ବିଶେଷ କରି ଯଦି କିଛି ଗୁପ୍ତ କଥା ଅଛି, ମୋ ପାଇଁ କି କରିବା ଉଚିତ ସେ ଦୟାକରି କହ।” ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଏହି ଆଦର ଓ ପ୍ରଶ୍ନ ପାଇ ମହାବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲେ। ସେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ନେଇ ଆସିଥିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ କହିଥିଲେ, “ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମ ଗୁଣଶ୍ରବଣରେ ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ। ମୁଁ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ହୋଇ ମୋ ମନକୁ ଶ୍ରବଣ ମାର୍ଗରେ ତୁମେ ଉପରେ ଲଗାଇଛି। ତୁମ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖି ମୋ ହୃଦୟ ଆକର୍ଷିତ। ହେ ମୁକୁନ୍ଦ, କେଉଁ ଶିଳ୍ପା, ଗୁଣ, ବୟସ, ଧନ, ବିଦ୍ୟା, ବଂଶ, ଏବଂ ଯଶରେ ତୁମ ସମ କିଏ? ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ତେଣୁ ଏପରି କୌଳିନ୍ୟବାନ୍ୟା କନ୍ୟା କିଏ ତୁମକୁ ବର ଭାବିବେ ନାହିଁ? ତେଣୁ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବର ଭାବିଛି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ। ଚେଦିର ରାଜା ଶିଶୁପାଳ ସିଂହଙ୍କ ଭୋଗ୍ୟ ମାଂସକୁ ଶିଆଳ ଭଳି ନେଇଯିବେ ନାହିଁ। ଯଦି ମୋର ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବୃଦ୍ଧ ସେବାରେ ପ୍ରଭୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ତେବେ ସେ ମୋର ହାତ ଧରନ୍ତୁ, ଶିଶୁପାଳ ନୁହେଁ। ଆସନ୍ତାକାଲି, ହେ ଅଜୟ, ତୁମେ ତୁମ ସେନାପତିମାନେ ସହିତ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଆସି, ଚେଦି ଓ ମଗଧ ସେନାକୁ ଜୟ କରି, ରାକ୍ଷସ ବିବାହ ପ୍ରକାରେ ମୋତେ ନେଉ। ଯଦି ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରୁଛ କିପରି ମୁଁ ଅନ୍ତଃପୁର ରକ୍ଷା ମଧ୍ୟରୁ ବିବାହ କରିପାରିବି, ତେବେ କହୁଛି: ବିବାହ ପୂର୍ବ ଦିନ ଗୃହଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ମୁଁ ବାହାରିବି। ସେଇ ସମୟରେ ତୁମେ ଆସିପାରିବ। ଯେଉଁ ଚରଣର ଧୂଳି ପାଇଁ ଦେବମହାତ୍ମାମାନେ ଅପେକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଶିବ ମଧ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି, ଯଦି ମୁଁ ତୁମ କୃପା ପାଇନାହିଁ, ତେବେ ଶତଶଃ ଜନ୍ମ ଧରି ଏହି ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରିଦେଉ। ଏହି ଗୁପ୍ତ ସନ୍ଦେଶ ମୁଁ ଯାଦବ କନ୍ୟା ରୁକ୍ମିଣୀ ପଠାଇଛି, କି କରିବେ ଭଲ ହେବ ସେ ଭାବି ନିଷ୍ପତ୍ତିନେବେ।” ଏହି ସନ୍ଦେଶ ଶୁଣି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତ ଧରି ହସିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, “ମଧ୍ୟ ରାତିରେ ମୁଁ ଘୁମି ପାଉନାହିଁ, ମୋର ମନ ତାଙ୍କ ଉପରେ ଲାଗିଛି। ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ମୋ ସହ ହେବାକୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ ବାଧା ଦେଇଛି। ମୁଁ ସେ ଅପରାଜିତା, ମୋତେ ଭକ୍ତ, ଅନୁପମ ରୂପାବତୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ନେଇଅସିବି।” ଏହିପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବିବାହର ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ ଜାଣି, ଦାରୁକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଚଳ, ଶୀଘ୍ର ରଥ ଯୋଡ଼।” ଦାରୁକ ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ ଓ ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ି ରଥ ନେଇ ଆସିଲେ। ଶୌରି ଏହି ରଥରେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସାଇ, ଏକ ରାତିରେ ଆନର୍ତ୍ତରୁ ବିଦର୍ଭକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ଏଠାରେ, କୁଣ୍ଡିନାର ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରତି ଭାରି ସ୍ନେହରେ ଶିଶୁପାଳ ସହ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହର ଚିଟିକି ପୋଖାଳି ହୋଇ, ରାସ୍ତା, ଚଉକ ଓ ମୁହାଣ୍ଡିରେ ଶୁଭ ଝଣ୍ଡା, ବନ୍ଦନାବର୍କ, ତୋରଣ ଲାଗିଥିଲା। ଲୋକେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ, ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଘର ଭିତରେ ଅଗୁରୁ ଧୂପର ଗନ୍ଧ ଭରି ଥିଲେ। ରାଜା ପୂର୍ବଜ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ଭାବେ ପୂଜା କଲେ, ଭୋଜନ ଦେଲେ, ମଙ୍ଗଳ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରାଇଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ନୃପମ ଶୌଭା, ନୂତନ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ବସିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାମ, ଋକ୍, ଯଜୁର୍ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ବଧୂ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ପାଠ କଲେ, ପ୍ରଧାନ ପୁରୋହିତ ଅଥର୍ବବେଦ ଅନୁସାରେ ହୋମ କଲେ। ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର, ତିଳ ଓ ଗାଁଁ ଦାନ କଲେ। ଇଠିକୁ, ଚେଦିର ରାଜା ଦମଘୋଷ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଲେ, ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ। ସୁନା ରଥ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ଅସ୍ୱାରୋହୀ ଓ ପଦାତି ସେନା ସହ ତିନି ଆସିଲେ। ବିଦର୍ଭର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଦର କଲେ ଏବଂ ବସିବା ପାଇଁ ସୁବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଏଠିକୁ ଶାଲ୍ଵ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ବିଦୁରଥ, ଏବଂ ଅନେକ ମିତ୍ର ରାଜା ଚେଦି, ପୌଣ୍ଡ୍ର ଦେଶରୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଚେଦି ପୁଅ ପାଇଁ ରୁକ୍ମିଣୀକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ, ଯଦି କୃଷ୍ଣ ଆସିବେ ତେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ। ସମସ୍ତ ରାଜା ତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ଓ ରଥ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଏହି ବିରୋଧୀ ରାଜାମାନଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଶୁଣି ବଳରାମ, ଭାଇ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରେ, ଏକ ବଡ଼ ସେନା ସହ କୁଣ୍ଡିନା ଯାଏଁ ଚାଲିଗଲେ। ଏଠିକୁ, ଭୀଷ୍ମକ କନ୍ୟା ରୁକ୍ମିଣୀ, ହୃଦୟରେ ହରିଙ୍କ ଆଗମନ ଆଶା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆସିବାର ଚିହ୍ନ ନ ଦେଖି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ କଥା ଭାବିଲେ। ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, “ହାୟ, ମୋ ବିବାହ ତୃତୀୟ ଦିନ ହେଲା, ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଦଳିତ ନୟନୀ ଆସିନାହାନ୍ତି, କାହିଁକି ଜାଣେନି। ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ଫେରିନାହାନ୍ତି।