ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ ଏବଂ ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜ ସିଂହାସନରୁ ଉଠି ତାଙ୍କୁ ବସାଇଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ନିଜକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେପରି ସମ୍ମାନ କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ କରି, ବିଶ୍ରାମ ନେଇଥିବା ପରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କର ଚରଣ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଆଦର ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡମାନେ ଯେଉଁ ଧର୍ମକୁ ମାନନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତୁମର ଧର୍ମ କୌଣସି ବିପଦ ବିନା ଚାଲିଛି କି? ତୁମ ମନ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଅଛି କି?” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ— “ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯାହା ମିଳେ ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଥାଏ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ରହେ, ସେ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରେ। ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ, ସେ ସବୁ ଲୋକରେ ଭ୍ରମଣ କରେ; କିନ୍ତୁ ଯିଏ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ସେ କିଛି ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚିନ୍ତା ବିନା ଶୟନ କରେ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହା ମିଳେ ତାହାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ମିତ୍ର, ନମ୍ର ଏବଂ ଶାନ୍ତ, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଏକଥର ନମାଏ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଭଲ ଅଛ କି? ଯେ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରଜାମାନେ ତାଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି, ସେ ମୋତେ ପ୍ରିୟ। ତୁମେ ଏତେ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ଅଟକାଇ ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ମୋ ପାଇଁ କିଛି ଗୁପ୍ତ କଥା ଅଛି କି? କି କରିବା ଉଚିତ, ସେ କଥା ମୋତେ କୁହ।” ଏପରି ଭାବେ ମହାପୁରୁଷ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆଦର ସହିତ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସବୁ କଥା ତାଙ୍କୁ କୁହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ରୁକ୍ମିଣୀ ଏପରି ଗୁପ୍ତ ବାର୍ତ୍ତା ପଠାଇଥିଲେ— “ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ତୁମ ଗୁଣ ଶୁଣି, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ମୋ ମନ ଲଜ୍ଜା ଛାଡି ଶ୍ରବଣ ମାର୍ଗରେ ତୁମେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ। ତୁମ ରୂପ ଦର୍ଶନ କରି, ଯେଉଁଥିରେ ଦର୍ଶକମାନେ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ମୋ ହୃଦୟ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଛି। ହେ ମୁକୁନ୍ଦ, କେଉଁ ଉତ୍ତମ କୁଳର ଜ୍ଞାନବତୀ କନ୍ୟା, ତୁମ ପରି ଲୀଳା, ବଂଶ, ଚରିତ୍ର, ରୂପ, ଜ୍ଞାନ, ବୟସ, ଧନ ଓ ଯଶରେ ସମ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ପୁରୁଷକୁ ବରାବେ ନାହିଁ? ତେଣୁ ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବରିଛି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର; ମୁଁ ତୁମ ପାଖରେ ନିଜକୁ ଅର୍ପଣ କରିଛି। ଚେଦିରାଜ ଶିଶୁପାଳ ମୃଗ ଭୋଗକୁ ଶିଂହ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଆହୁତି ଭଳି ଛିନି ନେଉନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯଦି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଲିକ, ମୋ ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ବ୍ରତ, ଦେବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ବଡମାନଙ୍କ ସେବା ଦ୍ୱାରା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିବେ, ତେବେ ସେ ମୋ ହାତ ଧରନ୍ତୁ, ଶିଶୁପାଳ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ। କାଲି ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ତୁମ ସେନାପତିମାନେ ସହିତ ବିଦର୍ଭକୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଆସିବ, ଚେଦି ଓ ମଗଧର ସେନାକୁ ଜୟ କରି, ରାକ୍ଷସ ପ୍ରଥାରେ ମୋତେ ବଳପୂର୍ବକ ନେଇଯିବା। ମୁଁ ଆଉ କିପରି ତୁମ ସହ ବିବାହ କରିପାରିବି, ତୁମର ଦ୍ୱିଧା ଥିଲେ, ମୁଁ କହିଅଛି— ବିବାହ ପୂର୍ବ ଦିନ ମୋତେ ଗୃହଦେବୀ ପୂଜା ପାଇଁ ବାହାରେ ନେଇଯିବେ, ସେଠି ତୁମେ ଆସିପାରିବ। ଯାହାଙ୍କ ଚରଣରେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ଧୂଳି ନିମିତ୍ତେ ଆଶା କରନ୍ତି, ଶିଵ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଏମିତି ଚରଣକମଳ ଅଧିପତି! ଯଦି ତୁମ କୃପା ମିଳିବ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଜୀବନ ଛାଡି ଶତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମ ଚିନ୍ତାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରହିବି। ବ୍ରାହ୍ମଣ କହିଲେ: ଏଭଳି ଗୁପ୍ତ ବାର୍ତ୍ତା ଯଦୁବଂଶୀ କନ୍ୟା ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଠାରୁ ଆଣିଛି। ଏଠି କଣ କରିବା ଉଚିତ ତୁମେ ବିଚାର କର।" ଏହିପରି ଗୁପ୍ତ ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣି, ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ଉପହାର ଶୁଣି, ଯଦୁବଂଶୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ହାତ ଧରି ବିନମ୍ର ହସି କହିଲେ: “ମୋ ମନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ରାତିରେ ଶୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ମୋ ସହ କରାଯିବା ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ଶତ୍ରୁତାରୁ ବାଞ୍ଚିତ ହୋଇଛି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରାଜାମାନେ ଥିବା ସଭାରୁ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଆଣିବି— ସେ ମୋପାଇଁ ଭକ୍ତ, ନିର୍ମଳ ରୂପରେ, ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି।" ତା'ପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ— ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ଶୁଭ ସମୟ ଜାଣି, ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକ ଦାରୁକଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଦ୍ରୁତ ରଥ ଯୋଡ଼।” ଦାରୁକ ଶୈବ୍ୟ, ସୁଗ୍ରୀବ, ମେଘପୁଷ୍ପ, ବଳାହକ ନାମକ ଘୋଡ଼ା ଯୋଡ଼ି ରଥ ଆଣି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ଶୌରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରଥ ଚଢ଼ି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସାଇ, ଏକ ରାତିରେ ଆନର୍ତ୍ତରୁ ବିଦର୍ଭକୁ ପହଞ୍ଚିଗଲେ। ଏପଟେ, କୁଣ୍ଡିନର ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟଧିକ ସ୍ନେହରୁ ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ସହ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ବିବାହ ପାଇଁ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ସହର ସଫା କରାଗଲା, ରାସ୍ତା ଓ ଚଉକ ରଙ୍ଗୀନ ପତାକା, ବ୍ୟାନର ଓ ତୋରଣ ଦ୍ୱାରରେ ଶୋଭିତ ହେଲା। ସମସ୍ତେ ଧଳା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ମାଳା, ଗନ୍ଧ ଫୁଲ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୁଭ୍ର ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗୁରୁ ଧୂପରେ ଶୋଭାଯୁକ୍ତ କଲେ। ରାଜା ପୂର୍ବଜ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବରେ ପୂଜା କଲେ, ଖାଇବାକୁ ଦେଲେ, ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରାଗଲା। ରୁକ୍ମିଣୀ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ବିବାହ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ। ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସାମ, ଋଗ୍, ଯଜୁର୍ ଓ ଅଥର୍ବବେଦ ମନ୍ତ୍ରରେ ସୁରକ୍ଷା ନିମିତ୍ତେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ବସ୍ତ୍ର, ଗୁଡ଼ ମିଶ୍ରିତ ତିଳ, ଓ ଗାଁଠି ଦାନ କଲେ। ଏଭଳି, ଚେଦିର ରାଜା ଦମଘୋଷ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା କରାଇଲେ। ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ, ସୁନା ଶୋଭିତ ରଥ, ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ସେ କୁଣ୍ଡିନକୁ ଚଲିଗଲେ। ବିଦର୍ଭର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଦର କରି, ଅତିଥି ଭାବେ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ବସାଇଲେ। ସେଠାରେ ଶାଲ୍ଵ, ଜରାସନ୍ଧ, ଦନ୍ତବକ୍ର, ବିଦୁରଥ ଓ ହଜାର ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମିତ୍ରମାନେ ଚେଦି ଓ ପୌଣ୍ଡ୍ର ଦେଶରୁ ଆସିଥିଲେ।