ଏଠି ଏକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଦୁଃଖ ଏବଂ ପଶ୍ଚାତ୍ତାପରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ତୀବ୍ର ତ୍ରିଷ୍ଣା ଓ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୋଇ, କେବେ ଶାନ୍ତି ନ ପାଇ, ମୁଁ କିପରି କି ଆପଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଆସିପାରିଛି, ମୋ ପ୍ରଭୁ! ହେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା, ମୋତେ ଶରଣ ଦିଅ, ମୁଁ ଅସହାୟ—ମୋତେ ଭୟରହିତତା, ଅମୃତତ୍ୱ ଏବଂ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅ। ତାପରେ, ଭଗବାନ କହିଲେ, “ହେ ମହାରାଜ, ତୁମର ମନ୍ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଦୃଢ଼; କାରଣ, ଅନେକ ଆକର୍ଷଣ ଦିଆଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ କେବେ ଅଭିଲାଷାରେ ଚଞ୍ଚଳ ହେଉନାହାଁ। ତୁମକୁ ଯେଉଁ ଦିନ ବର ଦେବା ପ୍ରଲୋଭନ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେଟିଏ କେବଳ ତୁମର ଜାଗୃତିକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଥିଲା; କାରଣ, ଯେଉଁମାନେ ଏକାନ୍ତ ଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ, ସେମାନଙ୍କର ମନ କେବେ ବର ଦ୍ୱାରା ଚଞ୍ଚଳ ହୁଏ ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ଅଭିଲାଷା ଅକ୍ଷୟ ଥାଏ; ପ୍ରାଣାୟାମ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅଭିଲାଷା ପୁଣି ଉଠିଆସେ। ଏବେ, ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁଛି—ତୁମର ମନକୁ ମୋରେ ଏକାଗ୍ର କରି, ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ପୃଥିବୀରେ ଚରଣ କର। ମୋପ୍ରତି ଅଚଳ ଭକ୍ତି ସଦା ରହୁ। ଯଦିଓ ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ରହି, ଶିକାର ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାରେ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମାରିଥିଲ, ତଥାପି ଏହି ତପସ୍ୟାରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ ଓ ମୋରେ ଶରଣ ନେଇ, ପାପ ତ୍ୟାଗ କର। ପରେ, ତୁମେ ଦ୍ୱିଜତମ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଉତ୍ତମ ବନ୍ଧୁ ହେବ ଏବଂ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତି କରିବ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୟା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କଲେ, ଶିର ନମାଇଲେ ଏବଂ ଗୁହାମୁଖରୁ ବାହାରିଗଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ କିଛି ଛୋଟ ମାନବ, ପଶୁ, ଔଷଧି ଓ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ; ଏବଂ ବୁଝିଲେ ଯେ କଳିଯୁଗ ଆସିଗଲା। ତେଣୁ ସେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ତପସ୍ୟା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅସଙ୍ଗ ଓ ସନ୍ଦେହରହିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ମନକୁ କୃଷ୍ଣରେ ଏକାଗ୍ର କଲେ ଏବଂ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ସେ ବଦରୀଆଶ୍ରମ, ଯେଉଁଠାରେ ନର ଓ ନାରାୟଣ ବସୁଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ପହଁଚିଲେ। ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସହି, ଶାନ୍ତ ହୋଇ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ଏଉଁଠି, ଭଗବାନ ତାଙ୍କର ସହରକୁ ଫେରି, ଯବନମାନେ ଘେରିଥିବା ସେଠାରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ସେମାନଙ୍କର ଧନ ଜୟ କରି, ଏହାକୁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆଣିଲେ। ଗାଁ ଓ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଧନ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଆଦେଶରେ ମଗଧର ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ୨୩ଟି ସେନା ନେଇ ଆସିଲେ। ଶତ୍ରୁ ସେନା ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦୁଇ ମାଧବ ମାନବୀୟ ଉପାୟ ଅନୁସରି ତୁରନ୍ତ ପଳାଇଯାଇଲେ। ଅଧିକ ଧନ ଛାଡ଼ି, ଭୟ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୟଭିତ ଭାବ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ଦୁଇଜଣ ଅନେକ ଯୋଜନା ଦୂର ପଦେପଦେ ଚାଲିଗଲେ। ଦୁଇ ଭାଇଁକୁ ପଳାଇଯାଉଥିବା ଦେଖି, ମଗଧର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ହସିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଚରିଅଟ୍ ଦ୍ୱାରା ଅନୁସରଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଦୀର୍ଘ ଦୂର ଦୌଡ଼ି, କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପ୍ରବର୍ଷଣ ପର୍ବତରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ବର୍ଷା ହୁଏ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ମିଳିଲା ନାହିଁ; ରାଜା ଭାବିଲେ ସେମାନେ ଲୁଚିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ପର୍ବତକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଲେ। ତାପରେ, ଦୁଇ ଭାଇଁ ତୁରନ୍ତ ଜଳନ୍ତା ଢାଳରୁ ଦଶ ଯୋଜନା ଉଚ୍ଚ ଶିଖରରୁ ଲାଫି ତଳକୁ ନେମିଗଲେ। ଶତ୍ରୁ ଓ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏହିଭଳି ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁଇଜଣ ପୁଣି ସମୁଦ୍ରରେ ରକ୍ଷିତ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ। ମଗଧର ରାଜା ଭାବିଲେ ବଳରାମ ଓ କେଶବ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଡ଼ିଗଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ସେନା ନେଇ ମଗଧକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଆନର୍ତ୍ତର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରାଜା ରୈବତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପଦେଶରେ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ରୈବତୀଙ୍କୁ ବଳଦେବଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ, ଭଗବାନ, ମଧ୍ୟ ଭୀଷ୍ମକଙ୍କର କନ୍ୟା, ଶ୍ରୀର ମାତା ବୈଦର୍ଭୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱୟଂବରରେ ବିବାହ କଲେ। ଶାଲ୍ବ ଓ ଚେଦିର ସମ୍ମିଳିତ ରାଜାମାନେକୁ ଶକ୍ତିବଳରେ ଅଧିନ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ଚକ୍ଷୁସାମ୍ନାରେ, ଗରୁଡ଼ା ଯେପରି ଅମୃତ ନେଇଯାଏ, ସେଭଳି ତାଙ୍କୁ ନେଇଗଲେ। ତାପରେ, ରାଜା ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଶୁଣାଯାଏ ଯେ, ଭଗବାନ ଭୀଷ୍ମକଙ୍କର ରୂପବତୀ କନ୍ୟା ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ରାକ୍ଷସ ବିଧିରେ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ କିପରି କୃଷ୍ଣ, ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ, ଜରାସନ୍ଧ, ଶାଲ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଜୟ କରି, ସେଇ କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ କଲେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପବିତ୍ର ଏହି କଥା, ମଧୁର ମଧୁର ମଧୁର, ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତାକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ଯେଉଁଥିରେ କେବେ ଅଳସତା ଆସେନାହିଁ, ପୁନିପୁନି ଶୁଣିଲେ ମଧ୍ୟ ନୂତନ ଲାଗେ, ଏହି କଥା ଶୁଣିବାରେ କିଏ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କରିପାରିବ?” ଶ୍ରୀ ବାଦରାୟଣ କହିଲେ—ବିଦର୍ଭର ଏକ ମହାନ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଭୀଷ୍ମକ। ତାଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପୁଅ ଓ ଏକ ଅତି ସୁନ୍ଦରୀ କନ୍ୟା ଥିଲେ। ବଡ଼ ପୁଅ ଥିଲେ ରୁକ୍ମି, ତାପରେ ରୁକ୍ମରଥ, ତାପରେ ରୁକ୍ମବାହୁ, ରୁକ୍ମକେଶ, ରୁକ୍ମମାଳୀ; ଏବଂ ତାଙ୍କର ଧର୍ମିକ ଭଉଣୀ ଥିଲେ ରୁକ୍ମିଣୀ। ଘରକୁ ଆସୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ଠାରୁ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କର ରୂପ, ପ୍ରଭାବ, ଗୁଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଣି, ରୁକ୍ମିଣୀ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ପତି ଭାବେ ଚିନ୍ତା କଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି, ଶୀଳ, ରୂପ ଓ ଗୁଣ ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ମନେ ଧରିଲେ। ତାଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟମାନେ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଭାଇ ରୁକ୍ମି, ଯିଏ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲେ, ଏହା ବାଧା ଦେଲେ ଏବଂ ଶିଶୁପାଳକୁ ଭାବିଲେ। ଏହି କଥା ଜାଣି, ଶ୍ୟାମଳ ନୟନବତୀ ରୁକ୍ମିଣୀ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଲେ; ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଏକ ବିଶ୍ୱସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରେ ପଠାଇଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦ୍ୱାରକାକୁ ପହଁଚି, ଦ୍ୱାରପାଳଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭିତରକୁ ଯାଇ, ଏକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।