ଅଜୟ୍ୟ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ରାଜା ଭୂମିପତି ନମ୍ର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ—"ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ଏହି ଜୀବନ ଅନର୍ଥରେ ବ୍ୟୟ ହୋଇଗଲା। ରାଜସିକ ଶ୍ରୀରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଦେହକୁ ନାଶ୍ୱର ବୋଧି ଭାବି, ପୁଅ, ଭାର୍ୟା, ଧନ, ସମ୍ପତି ଓ ଅନେକ ଆସକ୍ତିରେ ଜଡି ରହି, ଅନେକ ଚିନ୍ତାରେ ଦগ୍ଧ ହେଇଥିଲି। ଏହି ମାଟିର ଘଡ଼ା ପରି ଦେହରେ ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ରାଜା ଭାବେ ବସିଥିଲି, ଚାରିପାଖରେ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ଓ ସମ୍ବାହକ ଦଳ ନେଇ, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଅହଂକାରରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲି, କାହାକୁ ଗଣନା କରୁନଥିଲି। ମତ୍ତ ମନେ ଭବିଷ୍ୟତ କରିବାକୁ କ’ଣ ରହିଛି ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖ ପ୍ରତି ଲୋଭ ବଢ଼ିଥିଲା; କିନ୍ତୁ ହେ ଅଦ୍ଭୁତ, ଆପଣ ମୃତ୍ୟୁ ଭାବେ ଅପରିଚଳିତ ଭାବରେ ହଠାତ୍ ଆସିଗଲେ, ସାପ ମୂଷର ଗହ୍ୱରକୁ ଚୁମିବା ପରି। ଯେଉଁ ଦେହରେ ମୁଁ ସୁନା ରଥ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, 'ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ରାଜା' ଭାବରେ ପରିଚିତ ଥିଲି, ସେହି ଦେହ ଅବଶେଷରେ କାଳର ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ମଳ, ପୋକା କିମ୍ବା ରାଖ ହୋଇଯାଏ। ଚାରିଦିଗ ଜୟ କରି, ଭୂମି ପରି ବିଶାଳ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଶୋଭାମୟ ସିଂହାସନରେ ବସି, ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ; ତଥାପି ଏହି ମନୁଷ୍ୟ ନାରୀମାନଙ୍କ ଖେଳନା ଭାବେ ଗୃହସୁଖରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ପଶୁ ପରି ଉପଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ମଣିଷ କଠୋର ତପସ୍ୟା, ଭୋଗ ତ୍ୟାଗ, ଓ ଦାନ କରେ, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ, 'ମୁଁ ରାଜା ହେବି' ବୋଲି ଆଶା କରି, ତୃଷ୍ଣା ବଢ଼ିଯାଏ, ଆନନ୍ଦ ନାହିଁ। ଏହି ଭୌତିକ ଜୀବନରେ ଘୁଞ୍ଚି ଘୁଞ୍ଚି, ଯେତେବେଳେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ସେତେବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମିଳେ; ଏହି ସଙ୍ଗ ମିଳିଲେ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ତୁମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଉପଜେ। ଏହି ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ଅପେକ୍ଷାତୀତ ଭାବେ ଚାଲିଗଲା, ଏହାକୁ ମୁଁ ତୁମର କୃପା ଭାବି ଗ୍ରହଣ କରିଛି—ଯାହାକୁ ନିଷ୍କାମୀ ମୁନିମାନେ ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ତ୍ୟାଗ କରିଥାନ୍ତି। ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମ ଚରଣସେବା ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବର ଚାହେଁ ନାହିଁ; ଏହି ସେବା ନିଷ୍କିନ୍ଚନମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ତୁମେ ମୁକ୍ତିଦାତା, ସେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ବର ଚାହିଁ ଆତ୍ମାକୁ ବାନ୍ଧିବା କିଛି ନୁହେଁ। ଏହିପରି, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ରଜ, ତମ, ଓ ସତ୍ତ୍ବ ଗୁଣରେ ବନ୍ଧିତ ସମସ୍ତ ଭାବନା ଛାଡ଼ି, ତୁମେ ନିର୍ମଳ, ଗୁଣାତୀତ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି। ଏଠାରେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଦୁଃଖ, ଅନୁତାପ, ତୃଷ୍ଣା ଓ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାପିତ ହୋଇ, ଶାନ୍ତି ନ ପାଇ, ଅବଶେଷରେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମରେ ଆସିଛି; ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଅଶ୍ରୟ ଦିଅ, ଭୟରହିତତା, ଅମୃତତ୍ୱ ଓ ଶୋକରହିତତା ଦିଅ।" ତାହାପରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ହେ ମହାରାଜ, ତୁମ ମନ ପବିତ୍ର ଓ ଅଚଳ; ବର ଦେବା ପ୍ରଲୋଭନ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଅନୁଭବ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଇଚ୍ଛାରେ ଅଚଳ ରହିଲେ। ଏହି ପ୍ରଲୋଭନ କେବଳ ତୁମର ସତର୍କତା ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଥିଲା; ଯେଉଁମାନେ ଏକାନ୍ତିକ ଭକ୍ତିରେ ଅନନ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ମନ ବର ଦେଇ ମଧ୍ୟ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗାଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କ ମନ ଇଚ୍ଛା ଅପରିଣତ ଅବସ୍ଥାରେ ପୁନିଥରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ। ତୁମେ ମୋତେ ଚିନ୍ତା କରି, ଇଚ୍ଛାମୁକ୍ତ ଭାବେ ଭୂମିରେ ଯାଅ; ସଦା ଅଚଳ ଭକ୍ତି ରଖ। ଯୁଦ୍ଧଧର୍ମରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଶିକାର ଓ ଅନ୍ୟ କାରଣରେ ପ୍ରାଣୀ ହତ୍ୟା କରିଛ; କିନ୍ତୁ ଏହି ତପସ୍ୟା ଓ ମୋ ଶରଣ ନେଇ, ତୁମେ ପାପ ଛାଡ଼। ତୁମ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜନ୍ମରେ, ହେ ରାଜନ୍, ତୁମେ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ମିତ୍ର ହେବା, ଏବଂ ଶେଷରେ ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।" ଏପରି ଭାବରେ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରସାଦ ପାଇ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶୀ ରାଜା ଚାରିପାଖେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଶିର ନମାଇ, ଗୁହାର ମୁଖରୁ ବାହାରିଗଲେ। ଚୋଟ ମଣିଷ, ପଶୁ, ଔଷଧି ଓ ବୃକ୍ଷମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, କଳିଯୁଗ ଆସିଗଲା ବୋଲି ବୁଝି, ସେ ଉତ୍ତରଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତପସ୍ୟା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଯୁକ୍ତ, ନିଶ୍ଚଳ, ଆସକ୍ତି ଓ ସନ୍ଦେହ ଛାଡ଼ି, ମନକୁ କୃଷ୍ଣରେ ନିବିଡ଼ କରି, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଶେଷରେ ବଦରୀ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚି, ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ବାସସ୍ଥଳୀରେ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ସହି, ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ହରିଙ୍କୁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପୂଜିଲେ। ଏଉଁଠି, ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ସହରକୁ ପୁନଃ ଫେରି, ଯବନମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆବର୍ତ୍ତିତ ସେନାକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କରି, ସେମାନଙ୍କର ଧନ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଆଣିଥିଲେ। ଏହି ଧନ, ଗାଁ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ସହ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଜରାସନ୍ଧ—ବିଶେଷ ଏକୋଇଶି ସେନା ନେଇ—ଆସିଲେ। ଶତ୍ରୁ ସେନା ଦ୍ରୁତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦୁଇ ମାଧବ ମନୁଷ୍ୟ ଚଳନା ଅନୁସରି, ଖୁବ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଭାବେ ପଳାଇଗଲେ। ବହୁତ ଧନ ଛାଡ଼ି, ଭୟହୀନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୟଭୀତ ଭାବ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ପଦପଦ୍ମରେ ଅନେକ ଯୋଜନା ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ। ଦୁଇଁ ଭାଗ୍ଯବାନଙ୍କୁ ପଳାଇଯିବା ଦେଖି, ମଗଧର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ହସି, ତାଙ୍କର ରଥ ଦଳ ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ, ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ଅଜ୍ଞାତ ରହିଲା। ବହୁତ ଦୂର ଦୌଡ଼ି, କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପ୍ରବର୍ଷଣ ପର୍ବତରେ ଚଢ଼ିଗଲେ, ଯେଉଁଠି ସଦା ବର୍ଷା ପଡ଼େ। ପର୍ବତ ଉପରେ ତାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ନ ମିଳିଲେ, ରାଜା ଭାବିଲେ ସେମାନେ ଲୁଚିଛନ୍ତି; ତେଣୁ ସେ ଚାରିପାଖରୁ ଅଗ୍ନି ଲଗାଇଲେ। ତାପରେ, ଦୁଇଁ ଭାଗ୍ଯବାନ ଦୃତ ଗତିରେ ଜଳିଥିବା ପର୍ବତ ଢାଳୁଠାରୁ ଦଶ ଯୋଜନା ଉଞ୍ଚ ଶିଖରରୁ ତଳକୁ ଲୁଚିଗଲେ। ଶତ୍ରୁ ଓ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯାଦବ ତାଙ୍କ ସମୁଦ୍ରପାରି ରକ୍ଷିତ ନଗରକୁ ପୁନଃ ଫେରିଗଲେ। ବଳରାମ ଓ କେଶବ ଜଳିଗଲେ ବୋଲି ଭାବି, ମଗଧର ରାଜା ତାଙ୍କ ବିଶାଳ ସେନାକୁ ନେଇ ମଗଧକୁ ଫେରିଗଲେ। ପରେ, ଆନର୍ତ୍ତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ରୈବତ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ତାଙ୍କ ଝିଅ ରୈବତୀଙ୍କୁ ବଳଦେବଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ।