ମାଠୁରାରେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେବାକୁ ଯାଉଥିଲା । ମଗଧର ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ତାଙ୍କ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା, ସେନାପତି, ହସ୍ତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଏବଂ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ସେନାଠିଆ ସହିତ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିଥିଲେ । କୃଷ୍ଣ ଏହି ସମୟରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ—ଏହି ସମସ୍ତ ସେନାଗୁଡିକୁ ନାଶ କରିବା ଦରକା, କିନ୍ତୁ ମଗଧର ରାଜାକୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେ ପୁଣି ଏକ ନୂତନ ସେନା ଆଉ ଏକ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ରିତ କରିବେ । କୃଷ୍ଣ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ: ମୋର ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ପୃଥିବୀର ଭାର କମେଇବା, ଧର୍ମଜନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଏବଂ ଅଧର୍ମି ମାନେଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା । ଧର୍ମର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛି, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଅଧର୍ମ ବଢ଼ିଯାଏ, ତେବେ ତାହାକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଅବତାର ନେଉଛି । ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପାଖରେ ଦୁଇଟି ରଥ ଆକାଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ଚାଳକ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଉଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ । ପ୍ରାଚୀନ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା । ଏହି ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖି ହୃଷୀକେଶ ଶଙ୍କର୍ଷଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମହାନ, ଯଦୁବଂଶୀଙ୍କୁ ଯେଉଁ ବିପଦ ଆସିଛି, ସେଉଁଥିରେ ଏହି ତୁମର ରଥ ଏବଂ ତୁମର ପ୍ରିୟ ଅସ୍ତ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା ।” କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ, ଧର୍ମଜନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଭାର, ଏହି ଏକୋଇଶ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାକୁ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ।” ଏହିପରି ଆଲୋଚନା କରି, ଦଶାର୍ହଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା, ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ, ଅଳ୍ପ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଲେ । ହରି, ଦାରୁକାଙ୍କୁ ଚାଳକ କରି, ତାଙ୍କ ସଙ୍ଖ ଫୁଙ୍ଗାଇଲେ । ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଶତ୍ରୁ ସେନାର ହୃଦୟରେ ଭୟ ଏବଂ କମ୍ପନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ମଗଧର ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ହେ କୃଷ୍ଣ, ନିମ୍ନତମ ମନୁଷ୍ୟ, ମୁଁ ତୋତେ ଯୁବକ ହେବାରୁ ଲଜ୍ଜାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହିଁ । ତୁମେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପଛରେ ଲୁଚିଛ, ହେ ବୁଦ୍ଧିହୀନ—ଚାଲିଯାଅ, ନାତି ନାଶକ, ମୁଁ ତୋତେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି ନାହିଁ ।” “ହେ ରାମ, ଯଦି ତୁମେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ରଖ, ତେବେ ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର ଏବଂ ତୁମର ଶୌର୍ୟ ଦେଖା । ମୋ ତୀରରେ କଟି ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ, କିମ୍ବା ମୋତେ ମାରିଦିଅ ।” ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ସତ୍ୟରେ ନାୟକମାନେ ଗର୍ବ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ କେବଳ ତାଙ୍କର ଶୌର୍ୟ ଦେଖାନ୍ତି । ଆମେ ଏହି ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ଲୋକଙ୍କ ଉକ୍ତିକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉନାହିଁ, ହେ ରାଜା ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ତାପରେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ ଦୁଇ ମାଧବଙ୍କୁ ଏକ ବିଶାଳ ସେନା, ରଥ, ହସ୍ତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପତାକା ଦେଇ ଆବୃତ କରିଲେ, ଯେପରି ବାତାସ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ଧୂଳିର ମେଘ ଦେଇ ଆବୃତ କରେ । ଯୁଦ୍ଧର ମଧ୍ୟରେ ହରି ଏବଂ ରାମଙ୍କ ରଥ, ଗରୁଡ଼ ଏବଂ ତାଳ ଚିହ୍ନିତ, ଦେଖି ମହିଳାମାନେ ପୁରାତନ ଦୁର୍ଗ, ପ୍ରାସାଦ ଏବଂ ଦ୍ୱାରପାଳିକାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ, ଏବଂ ଦୁଃଖ ଏବଂ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଲେ । ହରି, ଦେବ ଏବଂ ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ନିଜ ସେନାକୁ ଶତ୍ରୁ ସେନାର ତୀର ବର୍ଷାରେ ପୁଣିପୁଣି ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁଷ ଦେଇ ଭୟଙ୍କର ତ୍ୱାଙ୍ଗ ଶବ୍ଦ କରିଲେ । ତାପରେ ତିନି ତୀର ନେଇ, ଧନୁଷରେ ଲଗାଇ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ବର୍ଷା କରି, ରଥ, ହସ୍ତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ସେନାଠିଆଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ; ଚକ୍ର ସଦା ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିଲା । ହସ୍ତୀମାନଙ୍କ ଭାଲ ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଏକାଧିକ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ; ଘୋଡ଼ାମାନେ ତୀରରେ ଗଳା କଟି ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ; ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ପତାକା, ଚାଳକ ଏବଂ ନେତାମାନେ ମୃତ, ପଦାତିମାନେ ହାତ, ଜଂଘା, ଗଳା କଟି ଚାରିପାଖରେ ଛିଟିଯାଇଥିଲେ । ହସ୍ତୀ, ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ମାନବ ଅଙ୍ଗ ପ୍ରତ୍ୟଙ୍ଗ କଟି ଯିବାରୁ ଶତାଧିକ ରକ୍ତ ନଦୀ ବହିଲା, ଯାହାରେ ହାତ, ଘୋଡ଼ାର ମୁଣ୍ଡ, ମାନବ ଖପର, କଚ୍ଚପ ପରି ଦେହ ଏବଂ ମୃତ ହସ୍ତୀ, ଘୋଡ଼ା, ଯୋଦ୍ଧା ଭରି ରହିଲା ।