ମଗଧର ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ, ଏକେବାରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ତିଆରି କଲେ। ସେ ନିଜ ଚାରିପାଖରେ ଏକାଏକି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିଶ୍ୱାଳ ଏକ୦ଉଇଣୀ ଏବଂ ତିନିଟି ଅତିରିକ୍ତ ସେନା ନେଇ ମଥୁରାକୁ ଘେରି ଦେଲେ—ଏହି ଯଦୁବଂଶୀଙ୍କର ରାଜଧାନୀ। ଏତେ ବଡ଼ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ସେନା ଦେଖି, ମଥୁରା ନିବାସୀ ଲୋକମାନେ ଭୟରେ ଅନ୍ୟତମ ହେଇଗଲେ, ଏବଂ ସେହି ସମୟରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହି ପରିସ୍ଥିତିକୁ ବିଚାର କରିବାକୁ ବସିଲେ। ମାନବ ରୂପରେ ଅବତାର ନେଇଥିବା ଶ୍ରୀହରି ନିଜ ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ସମୟ, ସ୍ଥାନ ଏବଂ ପରିସ୍ଥିତିକୁ ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରିଲେ। ସେ ଭାବିଲେ—“ଏହି ମଗଧର ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଏକଠା ହୋଇଥିବା ଏହି ବଡ଼ ଶକ୍ତି, ଯାହା ପୃଥିବୀର ଭାର ହେଇଯାଇଛି, ମୁଁ ଏହାକୁ ନଶ୍ଟ କରିବି। ଏହି ଏକ୦ଉଇଣୀ ସେନା, ଯାହାରେ ସେନାନୀ, ଘୋଡା, ରଥ, ହାତୀ ଆଦି ଅଛି, ଏହାକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ; କିନ୍ତୁ ମଗଧର ରାଜାକୁ ମୁଁ ମାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ପୁନି ଏମିତି ଏକ ଶକ୍ତି ଏକଠା କରିବ।” “ମୋ ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ପୃଥିବୀର ଭାର କମେଇବା, ସତ୍ଜନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ନଶ୍ଟ କରିବା। ଧର୍ମର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଶରୀର ଗ୍ରହଣ କରେ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ଅଧର୍ମ ବଢ଼ିଯାଏ, ଏହାକୁ ଅବସାନ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଆସିଥାଏ।” ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆକାଶରୁ ଦୁଇଟି ରଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ରଥୀ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ସହିତ ଆସିଗଲା। ଦିବ୍ୟ, ପ୍ରାଚୀନ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ବି ଅପେକ୍ଷା କରି ଦେଖାଦେଲା; ଏହା ଦେଖି ହୃଷୀକେଶ ସଂକର୍ଷଣଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ଉତ୍ତମ, ଯଦୁବଂଶୀଙ୍କୁ ଏହି ବିପଦ ଦେଖ; ଏହା ତୁମର ରଥ ଏବଂ ପ୍ରିୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ। ଆମେ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛୁ, ହେ ଭଗବନ, ଯଦୁବଂଶୀଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ପୃଥିବୀର ଏହି ଏକ୦ଉଇଣୀ ଭାରକୁ ଅପସାରଣ କର।” ଏଭଳି ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରି, ଦଶାର୍ହଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ଏକ ସାନ୍ନିକଟ ଦଳ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇଲେ। ହରି, ଦାରୁକାଙ୍କୁ ରଥୀ କରି, ନିଜ ଶଂଖ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧାରମ୍ଭ କଲେ; ଏହା ଦେଖି ଶତ୍ରୁ ସେନାର ହୃଦୟରେ ଭୟ ଏବଂ କମ୍ପନ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମଗଧର ରାଜା କହିଲେ—“ହେ କୃଷ୍ଣ, ନିମ୍ନତମ ମନ୍ୟ, ମୁଁ ତୁମେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ; ତୁମେ ଏକ କିଶୋର ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଭାଗି ଲୁଚିଥିବା, ହେ ମୂଢ଼, ତୁମେ ଚାଲିଯାଉ, ନିଜ ବଂଶ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି ନାହିଁ। ହେ ରାମ, ଯଦି ତୁମେ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ରଖ, ଯୁଦ୍ଧ କର; ମୋ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶରୀର ଛାଡ଼ି ଉପରେ ଯାଉ କିମ୍ବା ମୋତେ ମାର।” ଭଗବାନ କହିଲେ—“ସତ୍ୟ, ବୀରମାନେ କେବଳ ନିଜ ଶୌର୍ୟ ଦେଖାନ୍ତି, ଅଭିମାନ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିବା ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ଉପରେ ଏହି ମିଥ୍ୟା କଥା ଦିଆଯାଏ ନାହିଁ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ତାପରେ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁଅ ଦୁଇ ମାଧବଙ୍କ ଉପରେ ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଦଳ, ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡା ଏବଂ ପତାକା ସହିତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏହି ଦଳ ଏକ ଧୂଳି ମେଘ ପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ଢାକି ଦେଉଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧରେ ହରି ଏବଂ ରାମଙ୍କ ଦୁଇଟି ରଥ, ଗରୁଡ ଏବଂ ତାଳ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ଦେଖି ମହିଳାମାନେ ପୁରାଣ ଦୁର୍ଗ, ମହଲ ଏବଂ ଦ୍ୱାର ଭିତରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଲେ, ଦୁଃଖ ଏବଂ ଅସ୍ତିରତାରେ ବିପ୍ଳବ ହେଲେ। ହରି, ନିଜ ସେନା—ଯାହାକୁ ଦେବ ଏବଂ ଦାନବମାନେ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତି—ପୁନିପୁନି ଶତ୍ରୁ ଦଳର ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ଶାରଂଗ ଧନୁକୁ ଅପୂର୍ବ ଗୁଞ୍ଜନ ଦେଇ ତଣ୍ଡ୍ରା କଲେ। ଏହାପରେ, ଶର କୁଏରରୁ ଉଠାଇ, ତୀରକୁ ଧନୁରେ ଲଗାଇ ଏବଂ ଛାଡ଼ି, ଶତ୍ରୁ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡା, ପଦାଟୀ ମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଚକ୍ର ସଦା ତାଙ୍କ ହାତରେ ଘୂରିଥିଲା। ହାତୀମାନେ ଭାଙ୍ଗି ଗଲା, ଘୋଡାମାନେ ଶରରେ ଗଳା ଛିନ୍ଦା ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ; ରଥ, ଘୋଡା, ପତାକା, ରଥୀ ଏବଂ ନେତାମାନେ ମୃତ, ପଦାଟୀମାନେ ହାତ, ଜଂଘା, ଗଳା କଟା ହୋଇ ଶୋଇ ରହିଲେ। ହାତୀ, ଘୋଡା, ମାନବଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଛିନ୍ଦା ହେବାରୁ ଶତଶତ ରକ୍ତ ନଦୀ ବହିଲା, ଯାହାରେ ହାତ, ଘୋଡାର ମୁଣ୍ଡ, ମାନବ ଖପ୍ପର, କୁମିର ପରି ଶରୀର, ମୃତ ହାତୀ, ଘୋଡା, ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ଭରି ରହିଲା।