ଧୀର ଓ ମହାନ୍ୟ ବିଦୁର, ଯିଏ ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ସମଭାବ ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅକୃରୁରା କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ସେମାନେ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ବୁଝେଇଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଯେମିତି ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ଯେବେ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ଭାଇଙ୍କୁ, ଯିଏ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ଦେଖାଉଥିଲେ, ସେଠାରେ ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗଲେ ଏବଂ ସଦ୍ଭାବରେ କଥା କହିଲେ। ତା'ପରେ ଅକୃରୁରା କହିଲେ, "ହେ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟର ବଂଶଧର, ତୁମେ କୁରୁବଂଶର ମହିମା ବଢ଼ାଉଛ, ଏବେ ତୁମର ଭାଇ ପାଣ୍ଡୁ ବିଦାୟ ନେଇଛନ୍ତି, ତୁମେ ରାଜସିଂହାସନ ଅଧିକାର କରିଛ। ଯଦି ତୁମେ ଧର୍ମରେ ଭୂମିର ଶାସନ କରିବ, ଲୋକମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ, ଏବଂ ନିଜ ପକ୍ଷରେ ପ୍ରେମ ଓ ତ୍ୱେଷ ଛାଡି ସମଭାବ ରଖିବ, ତେବେ ତୁମେ ଶ୍ରୀ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇବ। ଯଦି ତାହା ଅନ୍ୟଥା କରିବ, ଏହି ସଂସାରରେ ନିନ୍ଦିତ ହେବ ଓ ଅନ୍ଧକାରକୁ ପତିତ ହେବ। ଏପରି ତୁମେ ପାଣ୍ଡବ ଓ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖ।" "ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ସଂସାରରେ କେହି କାହା ସହ ସଦା ପାଇଁ ନୁହେଁ—ଏକଥା ନିଜ ଶରୀର ପ୍ରତି ମଧ୍ୟ ଲାଗୁଚି, ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ, ଓ ଅନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟ ତ କହିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ଏକାକି ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଏକାକି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ, ଏକାକି ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ, ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ। ଅନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଅନ୍ୟ ମୂଢ଼ ଲୋକମାନେ ନେଇଯାନ୍ତି, ଯେମିତି ଜଳଜନ୍ତୁ ମିତ୍ରତା ଦେଖାଇ ଜଳ ଶୋଷଣ କରିଥାଏ। ଯିଏ ଅବିବେକରେ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟରେ ସହଯୋଗ କରେ, ତାଙ୍କୁ ନ ଜୀବନ, ନ ଧନ, ନ ପୁଅ, କିଛି ମିଳେ ନାହିଁ, ସେ ଅସଫଳ ହୁଏ।" "ଅନ୍ୟାୟ ଧନ ଦେଇ ଯେଉଁମାନେ ଉପକୃତ ହେଲେ, ସେମାନେ ସେଉଁଠୁ ଦୂରେଇଯାନ୍ତି, ତାହାର ଫଳରେ ସେ ଅନ୍ଧକାରରେ ପତିତ ହୁଏ ଓ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ଦୂରେଇଯାନ୍ତି। ତେଣୁ ହେ ରାଜନ୍, ଏହି ସଂସାରକୁ ସ୍ୱପ୍ନ, ମାୟା, ଏବଂ ଅଭାସ ଭାବି ନିଜକୁ ନିଜେ ଚିହ୍ନ, ସମଭାବ ଓ ଶାନ୍ତିରେ ରୁହ।" ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ, "ହେ ଦାନଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯେପରି ଶୁଭ କଥା କହୁଛ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ମୁଁ କେବେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉନି, ଯେପରି ମଣିଷ ଅମୃତ ପାଇଲେ ତଥାପି ତୃପ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେହେତୁ ମନ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିର ବିଷରେ ଅସ୍ଥିର, ସେଗୁଡ଼ିକ ହୃଦୟରେ ଟିକି ରହେ ନାହିଁ, ଯେପରି ବିଦ୍ୟୁତ ଆକାଶରେ ଖଣ୍ଡ ଖଣ୍ଡ ଦେଖାଯାଏ।" "ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ କିଏ ବଦଳାଇପାରିବ? ସେ ଯେଉଁଠାରେ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ। ସେ ନିଜ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିରେ ସଂସାର ତିଆରି କରି, ଗୁଣମାନେକୁ ବିଭକ୍ତ କରି, ପୁନି ସେଥିରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। ସେହି ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଲୀଳାବିହାରୀ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ଏପରି ଭାବରେ ରାଜାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, ଯଦୁବଂଶୀ ଅକୃରୁରା ମିତ୍ରମାନେ ଅନୁମତି ଦେଲେ ପରେ ଯଦୁନଗରକୁ ପୁଣି ଫେରିଗଲେ। ସେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କର୍ତ୍ତୃତ୍ୱରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତି ଯାହା କରାଯାଇଥିଲା, ତାହା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଖବର ଦେଲେ।" ଏହିପରି ଭାବରେ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡର ଉନଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଶୁକଦେବ ପୁନି କହିଲେ, "ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, କଂସଙ୍କ ଦୁଇଜଣ ରାଣୀ ଅସ୍ତି ଓ ପ୍ରାପ୍ତି, ପତିର ମୃତ୍ୟୁରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ବାପା ଜରାସଂଧଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ମଗଧର ରାଜା ଜରାସଂଧଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ, କିପରି ସେମାନେ ବିଧବା ହେଲେ। ଏହି ଅପ୍ରିୟ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି ରାଜା ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଗଲେ, ଏବଂ ଯଦୁବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ବଡ଼ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।" "ସେ ବିଶ୍ ଏବଂ ତିନି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ସହିତ ଯଦୁବଂଶର ରାଜଧାନୀ ମଥୁରାକୁ ଚାରିପଟେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏପରି ମହାସମୁଦ୍ର ପରି ବିସ୍ତୃତ ସେନା ଦେଖି, ନିଜ ସହରକୁ ବିରାଟ ଶତ୍ରୁବଳରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ଦେଖି, ଏବଂ ନିଜ ଜନମାନେ ଭୟରେ ଅଶାନ୍ତ ହେଉଥିବା ଅବସ୍ଥା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଭାବିଲେ।" "ପ୍ରଭୁ ହରି ନିଜ ମାନବ ରୂପରେ ନିଜ ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ସମୟ, ସ୍ଥାନ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ଉପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ—'ଏଠି ମଗଧର ରାଜା ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଅଧୀନ ରାଜାମାନେକୁ ଏକଠି କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଭାର ଭୂମିରୁ ଅପସାରଣ କରିବି। ଏହି ସମସ୍ତ ସେନାର ନାଶ କରିବି, କିନ୍ତୁ ମଗଧର ରାଜାକୁ ମାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ପୁଣି ଏକ ନୂତନ ସେନା ଏକଠି କରିବ।'" "ମୋର ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବା, ଧର୍ମରକ୍ଷା କରିବା ଏବଂ ଅଧର୍ମୀମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା। ଅଧର୍ମ ଯେଉଁବେଳେ ବଢ଼ିଯାଏ, ଧର୍ମର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରେ।" "ଏପରି ଭାବିବା ସମୟରେ ଦୁଇଟି ରଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶରୁ ଅଚାନକ ଆସିଗଲା, ସମସ୍ତ ସାଧନ-ଅସ୍ତ୍ର-ଚାଳକ ସହିତ। ପୁରୁଣା ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍୵ତଃସ୍ଫୁର୍ତି ଦେଖାଦେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ହୃଷୀକେଶ ସଂକର୍ଷଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ମହାବଳଶାଳୀ, ଯଦୁମାନେ ଉପରେ ଏହି ବିପଦ ଆସିଛି, ଏହା ଦେଖ। ଏଠି ତୁମର ରଥ ଓ ପ୍ରିୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଆସିଛି।'" "‘ଏହି ଭାର ଅପସାରଣ ପାଇଁ ଆମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ, ହେ ପୁଣ୍ୟଜନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବାର ନାଥ, ଏହି ୨୩ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଭୂମିର ଭାର ଅଟାଇଦିଅ।’" "ଏପରି ଭାବେ ଦୁଇ ଦଶାର୍ହ ପୁଅ, ପ୍ରାଚୀନ କାଳରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିପୁଣ, ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ତୟାରି କରି ଅଳ୍ପ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ହରି ନିଜ ଚାରିଅଟିୟା ଦାରୁକଙ୍କୁ ଚାଳକ ରଖି ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଯାହା ଦେଖି ଶତ୍ରୁ ସେନାମାନେ ଭୟ ଓ କମ୍ପନରେ ଭରିଗଲେ।" "କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖି ମଗଧର ରାଜା କହିଲେ, 'ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ନିମ୍ନଜାତି, ମୁଁ ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ ନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ଅପରିପକ୍ୱ; ତୁମେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ପଛରେ ଲୁଚି ରହ, ତୁମ ସହିତ ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି ନାହିଁ।