ଏହି ଅତି ପବିତ୍ର ଉପାଖ୍ୟାନରେ, କୁନ୍ତୀ ଦେବୀ ଦୁଃଖରେ ଅତିବିହ୍ବଳ ହୋଇ, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତାଙ୍କର ଚରଣକମଳକୁ ଏକମାତ୍ର ଶରଣ ଭାବି, ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟଙ୍କର ସାଗରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣକମଳ ଛଡି ଆଉ କେହି ଆମ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ଶୁଦ୍ଧ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମା, ଯୋଗର ନାଥ, ଯୋଗର ଦେହଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଁ ଶରଣ ନେଲି।” ଏପରି ଭାବରେ, ଶୁକଦେବ ମୁନି କହିଲେ—“ହେ ରାଜା, ତୁମ ମହାନ ଠାକୁରମା କୁନ୍ତୀ, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଦୁଃଖରେ ଅତିବିହ୍ବଳ ହୋଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ।” ଏହି ସମୟରେ, ସମ ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖରେ ନିର୍ପେକ୍ଷ ବିଦୁର ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଅକୃରା, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ, ପାଣ୍ଡୁ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଯୁକ୍ତି ଦେଇ ଆଶ୍ୱାସନ କରିଥିଲେ। ଏହି ପରେ, ରାଜା ବିଦାୟ ହେବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସ୍ବଜନ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନୁକୂଳତା ଭାବରେ, ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରବଳ ଭାବରେ ଥିବା ଶାସକଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳିତ କରି କଥା କହିଥିଲେ। ଅକୃରା କହିଲେ—“ହେ ଵିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ପରମ୍ପରାର ଉତ୍ସ, ହେ କୁରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବେ ତୁମର ଭାଇ ପାଣ୍ଡୁ ଚାଲିଗଲେ, ତୁମେ ରାଜ୍ୟର ସମ୍ଭାଳ ନେଲା। ଯଦି ତୁମେ ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଭୂମିର ଶାସନ କରି, ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଉପକୃତି ଦେଖାଇ, ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ନିର୍ପେକ୍ଷ ରହିବେ, ତେବେ ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଓ ଖ୍ୟାତି ଅର୍ଜନ କରିବେ। ଯଦି ତୁମେ ଏହାର ବିପରୀତ କରିବେ, ତେବେ ନିନ୍ଦିତ ହେବେ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡିବେ; ଏହିପାଇଁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ନିର୍ପେକ୍ଷ ରହିବା ଉଚିତ। ଏହି ଜଗତରେ କେହି କେହି ସଦା ସଙ୍ଗୀ ନୁହେଁ—ନିଜ ଦେହ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସଦା ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, ତାହେଁ ଜନାନୀ, ପୁଅ, ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତ କଥା ଅଲଗା। ବ୍ୟକ୍ତି ଏକା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏକା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ; ଏକା ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ, ଏକା ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମର ଫଳ ମଧ୍ୟ ଭୋଗ କରେ। ଅନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଧନ, ଅଲ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଲୋକମାନେ ନିଜ ସ୍ବାର୍ଥ ପାଇଁ ନେଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳଜନ୍ତୁ ମିତ୍ରତାର ନାମେ ଜଳ ନେଇଯାନ୍ତି। ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ଅବୁଦ୍ଧିରେ ଅନ୍ୟମାନେ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟରେ ସମର୍ଥନ କରେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ, ଧନ, ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହି ଛାଡି ଦେଇଥାନ୍ତି। ଏପରି ଅବୁଦ୍ଧିରେ ଧନ ଦେଇ, ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ସ୍ବାର୍ଥ ତ୍ୟାଗ କରି, ନିଜ କାମରେ ବିଫଳ ହୋଇ, ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡି ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ବିମୁଖ ହୋଇଥାଏ। ତେଣୁ, ଏହି ଜଗତକୁ ସ୍ବପ୍ନ, ମାୟା, ଓ ଭ୍ରମ ଭାବି, ନିଜକୁ ନିଜେ ଚିହ୍ନି, ନିର୍ପେକ୍ଷ ଓ ଶାନ୍ତ ରହିବା ଉଚିତ, ହେ ରାଜା।” ଏପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ—“ହେ ଦାନର ନାଥ, ତୁମେ ଯେପରି ଶୁଭ ଶବ୍ଦ କହୁଛ, ମୁଁ ତାହାରେ କେବେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ ନାହିଁ, ଯେପରି ମରୁଷ ଅମୃତ ମିଳିଲେ ତାହାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ ନାହିଁ। ତଥାପି, ମୂଦୁ ଶବ୍ଦ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ଚିତ୍ତ ନିଜ ପୁଅ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିର ବିଷ ଦ୍ୱାରା ଚଞ୍ଚଳ ଥିବାରୁ, ଏହା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହି ନାହିଁ, ଯେପରି ବିଦ୍ୟୁତ ଆକାଶରେ ରହି ନାହିଁ। ଭଗବାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ କେହି ବଦଳାଇ ପାରିବେ? ଯେ ଯଦୁବଂଶରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଯେ ନିଜ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟି କରି, ଗୁଣମାନେ ଭାଗ କରି, ଏହି ଜଗତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳାର ନାଥ, ଜଗତର ଚକ୍ରରେ ଚଳିଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରିଅଛି।” ଏପରି ଶୁକଦେବ କହିଲେ—“ଅକୃରା, ରାଜାଙ୍କ ଭାବୁଡ଼ିକୁ ବୁଝି, ମିତ୍ରମାନେ ଅନୁମତି ଦେଇ, ଯଦୁପୁରୀକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ସେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତି କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଜଣାଇଲେ।” ଏଠିରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଉନଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—“ହେ ଭାରତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କଂସଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତି ଓ ପ୍ରାପ୍ତି, ନିଜ ପତିର ମୃତ୍ୟୁରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ନିଜ ବାପା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ମୂଖ୍ୟ ମଗଧ ରାଜା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ବିଧବା ହେବାର କାରଣ ଜଣାଇଲେ। ଏହି ଅସୁମଧୁର ଖବର ଶୁଣି, ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଯଦୁବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ପ୍ରୟାସ କଲେ। ସେ, ବିଶ୍ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ଓ ତିନି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ନେଇ, ମଥୁରାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ଦେଲେ। ଏହି ସେନା ଦେଖି, ଏକ ସାଗର ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଏବଂ ନିଜ ସହର ଘେରା ଓ ଜନମାନେ ଭୟଭୀତ, କୃଷ୍ଣ ଏହି ପରିସ୍ଥିତି ବିଚାର କଲେ। ଭଗବାନ ହରି ନିଜ ମାନବ ଦେହରେ, ନିଜ ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଚାର କରି, ସମୟ, ସ୍ଥାନ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁସାରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—“ମୁଁ ଏହି ଦଳକୁ ନଶ୍ଟ କରିବି, ଯାହା ପୃଥିବୀର ଭାର ଭାବରେ ଏଠାରେ ଆସିଛି, ମଗଧ ରାଜା ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଶାସକମାନଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରିଛି। ଏହି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା, ଅଶ୍ୱ, ରଥ, ହାତୀ ଓ ସୈନିକମାନେ ନଶ୍ଟ କରିବି, କିନ୍ତୁ ମଗଧ ରାଜାକୁ ମାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ତାହା ଆଉ ଏକ ଦଳ ଏକତ୍ର କରିବ। ଏହି ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇବା, ଧର୍ମଜନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା, ଅନ୍ୟମାନେ ନଶ୍ଟ କରିବା। ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ଆଉ ଏକ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛି, ଯେବେ ଅଧର୍ମ ଆସିଥାଏ, ତାହା ନିବାରଣ ପାଇଁ।” ଏପରି ଗୋବିନ୍ଦ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଆକାଶରୁ ଦୁଇଟି ରଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଓ ଚାଳକ ସହ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ଦିବ୍ୟ, ପ୍ରାଚୀନ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ଏହା ଦେଖି, ହୃଷୀକେଶ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ମହାନ, ଯଦୁମାନେ ଉପରେ ଏହି ବିପଦ ଆସିଛି, ହେ ଭୂମିର ଭାର ହଟାଇବା ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ, ଏହା ତୁମର ରଥ, ତୁମ ପ୍ରିୟ ଅସ୍ତ୍ର ସହ। ଏଇ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଆମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛୁ, ଧର୍ମଜନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବା, ପୃଥିବୀର ଭାର ନଶ୍ଟ କରିବା, ଏହି ଏକାଇଶ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା।