ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ କୌଣସି ଅନ୍ୟାୟ କମିଥିଲେ, ବିଷ ଦେଇବା ଦୁଷ୍କୃତ୍ୟ ହୋଉ ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅପରାଧ, ସେ ସବୁ କଥା ପୃଥା ଏବଂ ବିଦୁର ଏକେକ୍ କରି ତାଙ୍କୁ ଖୋଲାସା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପୃଥାଙ୍କ ଭାଇ ଅକୃରୁର ଆସିଥିବା ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଜନ୍ମଭୂମିର ସ୍ମୃତିରେ ଆଖିରେ ଲୁହ ନେଇ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ସୁମଧୁର ଭାଇ, ଆମ ପିତାମାତା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ଭାଉଜ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଆମକୁ ଏଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ମନେ ପକାନ୍ତି କି?” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗିନା କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଓ ପ୍ରିୟ, ଓ ଲୋଟସ୍ ନୟନ ରାମ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମାମାଘର ଶିଶୁମାନେକୁ ମନେ ପକାନ୍ତି କି? ମୋ ସହପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ମୃଗୀ ଭଳି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ରହିଥିବା ବେଳେ, ସେ ମତେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବେ, ଏବଂ ପିତୃହୀନ ପୁଅମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ୱାସ କରିବେ। କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାୟୋଗୀ, ଜଗତ୍ର ଆତ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ଓ ମୋ ପିଲାମାନେ ଏହି ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରେ ବୁଡ଼ୁଛୁ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ତୁମ ଚରଣ ବିନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ଦେଖୁନି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଭୟାନକ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଶୁଦ୍ଧ, ପରମାତ୍ମା, ଯୋଗେଶ୍ୱର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର, ମୁଁ ତାଙ୍କର ଶରଣ ନେଲି।” ଏପରି ଭାବେ, ନିଜ ବନ୍ଧୁବନ୍ଧବ ଓ ଜଗନ୍ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତୁମ ମହାନ ପ୍ରପୂର୍ବଜ କୁନ୍ତୀ ଦୁଃଖରେ ବିନୟପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ନିଷ୍ପକ୍ଷ ଓ ଧୈର୍ୟଶୀଳ ବିଦୁର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅକୃରୁର, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଯୁକ୍ତି ଦେଇ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ରାଜା ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱଜନ ଓ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମ ରହିଥିବା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଅକୃରୁର କହିଲେ, “ହେ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ବଂଶଜ, ତୁମ ଭାଇ ପାଣ୍ଡୁ ଚଳିଯାଇଛନ୍ତି, ଏବେ ତୁମେ କୁରୁବଂଶର ମହିମା ବଢ଼ାଇଛ। ଯଦି ତୁମେ ନ୍ୟାୟରେ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିବ, ଲୋକଙ୍କୁ ଧର୍ମରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବ ଏବଂ ନିଜ ପୁଅମାନେ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତି ନିଷ୍ପକ୍ଷ ରହିବ, ତେବେ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶ୍ରେୟସ୍ ପାଇବ। ନହେଲେ, ଯଦି ତୁମେ ଅନ୍ୟଥା କରିବ, ତେବେ ନିନ୍ଦିତ ହେବ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିବ। ଏହି ଜଗତରେ କାହା ସହିତ କାହାର ସନ୍ଧି ସଦା ରହେନାହିଁ, ନିଜ ଦେହ ସହିତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେବେ ଜନାନୀ, ପୁତ୍ର, ଭାଇ, ମିତ୍ର କ’ଉଁଥୁ ରହିବେ? ଜନ୍ମ ଏକା, ମୃତ୍ୟୁ ଏକା, ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ନିଜେ ଭୋଗ କରିବାକୁ ପଡ଼େ। ଅନ୍ୟାୟ ଉପାୟରେ ଆର୍ଜିତ ଧନ ଅନ୍ୟ ଅବିବେକୀମାନେ ନେଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳୋକା ମିତ୍ରତା ଦେଖାଇ ପାଣି ଶୋଷି ନେଉଛି। ଯିଏ ଅବିବେକରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ସମର୍ଥନ କରେ, ତାଙ୍କୁ ଜୀବନ, ଧନ, ପୁଅ, ସମସ୍ତେ ତ୍ୟାଗ କରିଦିଅନ୍ତି। ସେ ନିଜ କର୍ମରେ ବିଫଳ ହୋଇ, ପାପ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ବିମୁଖ ହୁଏ। ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସ୍୵ପ୍ନ, ମାୟା ଓ ମୃଗମରୀଚିକା ଭାବି, ନିଜକୁ ନିଜେ ଚିହ୍ନ, ନିଷ୍ପକ୍ଷ ଓ ଶାନ୍ତ ହୁଅ।” ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ, “ହେ ଦାନଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯେପରି ଶୁଭ କଥା କହୁଛ, ମୁଁ ତାହାରେ କେବେ ତୃପ୍ତି ପାଉନି, ଯେପରି ମଣିଷ ଅମୃତ ପାଇ ତୃପ୍ତି ପାଉନାହିଁ। ତଥାପି ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ ମନକୁ ଶାନ୍ତ କରେନାହିଁ, କାରଣ ମନ ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତିର ବିଷରେ ଅଶାନ୍ତ ରହିଥାଏ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ଏକଥିର ରହେନାହିଁ। ଏହି ଜଗତର ଇଚ୍ଛା କିଏ ବଦଳାଇପାରିବ? ଯିଏ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତରଣ କରି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି। ଯିଏ ନିଜ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟିକୁ ତିଆରି କରି, ଗୁଣକୁ ବିଭାଜିତ କରି, ତାହାରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେଇ ଲୀଳାମୟ, ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ବିଚରଣ କରୁଥିବା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏପରି ଭାବେ ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ସେ ଯଦୁବଂଶୀ ଅକୃରୁର, ସ୍ୱଜନଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଯଦୁନଗରୀକୁ ପୁଣି ଫେରିଗଲେ। ସେ ଯାଇ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତି ଆଚରଣ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲି କହିଲେ, ଯାହା ପାଇଁ ସେ ପଠାଯାଇଥିଲେ। ଏଭଳି ଚାଳିଗଲା ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡର ଉନଚାଳିସ ଅଧ୍ୟାୟ, ପରମହଂସମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଏହି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଏବେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, କଂସଙ୍କ ଜଣେ ଝିଅ ଅସ୍ତି ଓ ପ୍ରାପ୍ତି, ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀର ମୃତ୍ୟୁରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପିତା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେମାନେ ମଗଧର ରାଜା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖଦ କଥା ଖୋଲି କହିଦେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଶୁଣି, ରାଜା ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଯଦୁବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ବିପୁଳ ପ୍ରୟାସ କଲେ। ସେ ବିଶେଷ କରି ବିଶ୍ ଏକ୍ଷୌହିଣୀ ଓ ତିନି ଏକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ନେଇ, ମଥୁରାକୁ ପ୍ରତିଘେରିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ସେନା ସମୁଦ୍ର ପରି ବଢ଼ିଯାଉଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ନଗର ଚାରିପଟେ ଅବରୋଧ ହୋଇଥିବା ଦେଖି, ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରଜା ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିବା ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ଚିନ୍ତା କଲେ। ପ୍ରଭୁ ହରି ନିଜ ମାନବ ରୂପରେ ନିଜ ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ସମୟ, ସ୍ଥାନ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ଭାବିଲେ—‘ଏହି ମଗଧରାଜ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଅଧୀନ ରାଜାମାନେ ଯେଉଁ ସେନା ଏଠାରେ ସଂଗ୍ରହ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହି ପୃଥିବୀର ଭାରକୁ ମୁଁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସେନା, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ହାତୀ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବି, କିନ୍ତୁ ମଗଧର ରାଜାକୁ ମାରିବିନାହିଁ, କାରଣ ସେ ପୁଣି ଏଭଳି ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ଗଠନ କରିବ। ଏହି ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଓ ଅନ୍ୟାୟୀମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବା। ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଦେହ ଧାରଣ କରେ, ଅଧର୍ମ ବଢ଼ିଲେ ତାହାକୁ ନିବାରଣ କରେ।’ ଏପରି ଭାବିବା ସମୟରେ, ଅଚାନକ ଦିଗନ୍ତରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ସମ ଦୁଇଟି ରଥ, ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ସହିତ ଚାଳକ ଆସିଗଲା। ଦିବ୍ୟ, ପ୍ରାଚୀନ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏକାଏକି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।