ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ରାଜଦରବାରରେ ଅକ୍ରୂର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ, ନମ୍ରତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଜନମାନେ ପୃଥା ଦେଉଥିବା ଭଲପାଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ଅନଦେଖା କରୁଛନ୍ତି। ପୃଥା ଓ ବିଦୁର ଅକ୍ରୂରଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଉପରେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟାୟ—ବିଷ ଦେଇବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଷ୍କର୍ମ—ସବୁ କଥା ଖୋଲି କହିଦେଲେ। ଅକ୍ରୂର ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ପୃଥା ନିଜ ଭାଇଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳେ ଭିଜିଗଲା, ଜନ୍ମସ୍ଥାନ ଓ ନିଜ ପରିବାରକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ଦୁଃଖଭରା କଣ୍ଠରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ଓ ସାଧୁ, ଆମ ପିତାମାତା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ଭଉଣୀପୁତ୍ର, ଭଉଣୀମାନେ, ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ, ସେମାନେ ଆମକୁ ଏଯାଁ ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି କି?” ସେ କହିଲେ, “ମୋ ଜ୍ୟେଷ୍ଠା ଭାଇ କୃଷ୍ଣ, ଯିଁଁ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଓ ପ୍ରିୟ, ଓ ଲୋଟସ୍-ନୟନ ରାମ, ସେମାନେ ନିଜ ମାମାଁଁ ଶିଶୁମାନେକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି। ମୋ ସହପତ୍ନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ମୃଗୀ ପରି ଭୟାଭୀତ ହୋଇ, ସେ ମୋତେ ଶାନ୍ତନା ଦେବେ, ଓ ମୋ ପିତାହୀନ ପୁଅମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ବାସନ ଦେବେ। କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ବଡ଼ ଯୋଗୀ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଜଗତ୍ର ସ୍ରଷ୍ଟା, ଗୋବିନ୍ଦ, ଆମେ ତୁମେ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନିଁଁ ଏବଂ ଆମେ ଆମ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଡୁବୁଯାଉଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ତୁମର ଲୋଟସ୍ ପାଦ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ମହାଭୟଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ମହାସାଗର ଠାରୁ ତୁମେ ଉଦ୍ଧାର କର। କୃଷ୍ଣ ଶୁଦ୍ଧ, ପରମାତ୍ମା, ଯୋଗର ନାୟକ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ଏଭଳି ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ରାଜା, ତୁମ ମହାପ୍ରପ୍ରାମାତ୍ମା କୁନ୍ତୀ ଦୁଃଖରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଉତ୍ତମ ବିଦୁର, ଯିଁଁ ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ସମ, ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅକ୍ରୂର, କୁନ୍ତୀକୁ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଉପରେ ବିବେକ ଦେଇ ଆଶ୍ବାସନ ଦେଲେ। ରାଜା ଚାଲିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ଅକ୍ରୂର ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଭଲ ଇଚ୍ଛାରେ ବନ୍ଧୁ-ସାଜା ମଧ୍ୟରେ କହିଲେ—“ଓ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ଉତ୍ତରଧିକାରୀ, କୁରୁବଂଶର ମହିମା ବଢ଼ାଉଥିବା, ଏବେ ତୁମ ଭାଇ ପାଣ୍ଡୁ ବିଦାୟ ହୋଇଛନ୍ତି, ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଛ। ତୁମେ ଯଦି ଧର୍ମପୂର୍ବକ ଭୂମିରେ ଶାସନ କରିବା, ଜନମାନେଙ୍କୁ ଗୁଣ ଦେଇ ଖୁସି କରିବା, ତୁମ ପକ୍ଷପାତ ନ କରିବା, ତେବେ ତୁମେ ଲାଭ ଓ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କରିବେ। ଏହା ଉଲ୍ଟା କରିବାରେ ତୁମେ ନିନ୍ଦିତ ହେବେ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିବେ; ତେଣୁ ପାଣ୍ଡବ ଓ ତୁମ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ସମ ଭାବ ରଖ। ଏଠାରେ କେହି କୌଣସି ସମୟରେ କୌଣସି ସହଯୋଗ ରଖିପାରିବେ ନାହିଁ—ନିଜ ଦେହ ସହିତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ତା’ପରେ ଜନାନୀ, ପୁଅ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପରେ କଥା କହିବା। ଜୀବ ଏକା ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ଏକା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଅଛି; ଏକା ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ, ଏକା ଦୁଷ୍କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ। ଅନ୍ୟାୟରେ ଉପାର୍ଜିତ ଧନ ଅନ୍ୟ ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ଚାଳ ଦେଇ ନେଇଯାନ୍ତି, ଯେପରି ଜଲୁକା ମିତ୍ରତା ଦେଖାଇ ଜଳ ନେଇଯାନ୍ତି। ଯିଁଁ ଅବିବେକୀ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ସହଯୋଗ କରେ, ସେ ନିଜ ଜୀବନ, ଧନ, ପୁଅ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପରେ ଅସଫଳ ହୋଇ ଛାଡ଼ିଯାଉଛି। ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଅବିବେକରେ ଧନ ଦେଇ, ନିଜ କର୍ମରେ ଅସଫଳ ହୋଇ, ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ି, ନିଜ କର୍ତବ୍ୟ ଠାରୁ ଦୂର ହୋଇଯାଉଛି। ତେଣୁ, ଏହି ଜଗତକୁ ସ୍ଵପ୍ନ, ମାୟା, ଅଭିମୂଢ଼ ଭାବି ଦେଖ, ନିଜକୁ ନିଜ ଦ୍ୱାରା ଜାଣ, ଓ ସମ ଭାବ ରଖ, ଶାନ୍ତ ହୁଅ।” ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ, “ଓ ଦାନବୀର, ତୁମେ ଯେପରି ଶୁଭ କଥା କହୁଛ, ଏହା ମୋତେ କେବେ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଗେନି, ଯେପରି ମନୁଷ୍ୟ ଅମୃତ ପାଇଲେ ତଥାପି ତୃପ୍ତି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ମୂଳ କଥା ହେଉଛି, ମିଠା କଥା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ହୃଦୟରେ ଅବିଚଳ ରହିପାରେ ନାହିଁ, କାରଣ ଜନନ୍ଦା ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ହୃଦୟକୁ ବିଚଳ କରେ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଅପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ବିଜୁଳି। କେଉଁଁ ଲୋକ ଭଗବାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ବଦଳାଇପାରିବ? ସେ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତରିଛନ୍ତି, ଭୂମିର ଭାର ହଟାଇବାକୁ। ସେ ନିଜ ଅଜ୍ଞେୟ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଗୁଣ ଭାଗ କରି, ଏହାରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି—ସେ, ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳାର ଅଧିପତି, ଜଗତର ଚକ୍ରରେ ଚଳିଥିବା ପରମେଶ୍ୱର, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଭାବ ଅନୁଭବ କରି, ଯଦୁବଂଶୀ ଅକ୍ରୂର, ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ଯଦୁନଗରୀକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତି କରିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା ଖୋଲି କହିଦେଲେ, ଯେପାଇଁ ସେ ନିଜେ ପଠାଯାଇଥିଲେ।” ଏଠି ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଖଣ୍ଡର ଉନଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ଓ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, କଂସଙ୍କର ଦୁଇ ପତ୍ନୀ ଅସ୍ତି ଓ ପ୍ରାପ୍ତି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ନିଜ ପିତା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ମଗଧର ରାଜା ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ନିଜ ବିଧବାବସ୍ଥାର ସମସ୍ତ କାରଣ ଖୋଲି କହିଦେଲେ। ସେ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଜରାସନ୍ଧ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଯଦୁବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ ମହାପ୍ରচେଷ୍ଟା କଲେ। ସେ ବିଶ୍ୱରେ ଅଧିକାଂଶ ଶାସକମାନେ ଠାରୁ ଏକତ୍ରିତ କରି, ବିଶ୍ୱାଳ ଏକ ଏକ୍ଷୌହିଣୀ ଏବଂ ତିନି ଅଧିକ ସେନା ନେଇ, ମଥୁରାକୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ, ସେନା ସାଗର ପରି ଫୁଲିଉଠିଛି, ନିଜ ସହର ଘେରାଯାଇଛି, ଲୋକମାନେ ଭୟଭୀତ। ହରି ମାନବ ରୂପରେ ନିଜ ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ, ସମୟ, ସ୍ଥାନ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ବିଚାର କଲେ—“ମୁଁ ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ନଶ୍ଟ କରିବି; ଏହି ଭୂମିର ଭାର, ମଗଧର ରାଜା ଅନ୍ୟ ଶାସକମାନେଠାରୁ ଏକତ୍ରିତ କରିଛନ୍ତି। ଏକ୍ଷୌହିଣୀ ଏକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା, ଅଶ୍୵, ରଥ, ହାତୀ ନଶ୍ଟ କରିବି; କିନ୍ତୁ ମଗଧର ରାଜାକୁ ମାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ପୁଣି ଏକ ସେନା ଏକତ୍ରିତ କରିବେ। ଏହି ମୋ ଅବତାରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ—ଭୂମିର ଭାର ହଟାଇବା, ଧର୍ମପାଳନ କରିବା, ଅଧର୍ମ ନଶ୍ଟ କରିବା।