ଏଭଳି ଭାବେ ଅକୃରୁଙ୍କୁ ଶ୍ରୀହରି, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍ ଭଗବାନ୍, ଉପଦେଶ ଦେଇ ସଙ୍କର୍ଷଣ ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହିତ ନିଜ ନିବାସକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଉପଦେଶ ଓ ଘଟଣା ସହିତ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ଅଠଚାଳିଶିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ପୁନି, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଅକୃରୁ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଟି ପୌରବ ବଂଶର ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଶିଷ୍ଟ ନାମ ଅର୍ଜିତ କରିଥିଲା। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଭୀଷ୍ମ, ଵିଦୁର ଓ ପୃଥାଙ୍କୁ। ଏହାସହ ଅକୃରୁ ବାହ୍ଲୀକ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଭାରଦ୍ୱାଜ ଓ ଗୌତମ, କର୍ଣ୍ଣ, ସୁୟୋଧନ, ଅଶ୍ୱଥାମା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ଅକୃରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଗଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମିତ୍ରମାନଙ୍କର କୁଶଳକ୍ଷେମ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ, ଅକୃରୁ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ସେହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଅକୃରୁ କିଛି ମାସ ସେଠାରେ ରହିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଓ ଆଚରଣ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜା ଅପରାଧୀମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ପରାମର୍ଶରେ ଚାଲୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ମୂଲ୍ୟ ବିଲକୁଳ ନାହିଁ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରର ଏହି ଅନିଚ୍ଛା ଦେଖିଲେ—ସେ ପୃଥାପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ତେଜ, ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ, ନମ୍ରତା ଓ ଲୋକପ୍ରେମ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟାୟ କରିଥିଲେ—ବିଷଦେବା, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କୁକର୍ମ—ସେସବୁ ପୃଥା ଓ ଵିଦୁର ଅକୃରୁଙ୍କୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପୃଥା ନିଜ ଭାଇ ଅକୃରୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଗକୁ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଜନ୍ମଭୂମିର ସ୍ମୃତିରେ ବିହ୍ୱଳ। ସେ କହିଲେ—“ହେ ମୃଦୁଭାବୀ, ଆମ ଜନ୍ମଦାତା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ଭଉଣୀପୁଅ, ଭାଉଜ, ମିତ୍ରମାନେ ଆମକୁ ଏଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ମନେ କରନ୍ତି କି? ମୋର ମାମାପୁତ୍ର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଶ୍ରୟ ଓ ପ୍ରେମମୟ, ଓ ରାମ, ପଦ୍ମାକ୍ଷ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମାମୀପୁଅମାନଙ୍କୁ ମନେ କରନ୍ତି କି? ସହପତ୍ନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ଏକ ମୃଗୀ ପରି ଦୁଃଖିତ, ତେଣୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମୋତେ ଏକାଥିରେ ଶାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବେ, ଏବଂ ମୋ ଅନାଥ ପିଲାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦରେ ଆଶ୍ୱସ୍ତ ହେବେ। କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଯୋଗୀ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ଓ ମୋ ପିଲାମାନେ ଏହି ଦୁଃଖସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବୁଛୁ, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି, ଗୋବିନ୍ଦ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଭୟାନକ ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ପାଇଁ ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ଛାଡ଼ି ଆଉ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ। ଶୁଭ୍ର, ପରମାତ୍ମା, ଯୋଗୀଶ୍ୱର, ଯୋଗର ମୂର୍ତ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର; ମୁଁ ତାଙ୍କ ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରିଛି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏଭଳି ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ହେ ରାଜନ୍, ତୁମ ମହାପ୍ରପୂର୍ବା ଦୁଃଖରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏ ସମୟରେ ନିଷ୍ପକ୍ଷ ଓ ଧୀର ବିଦୁର ଓ ବିଶିଷ୍ଟ ଅକୃରୁ, ପୃଥାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ଏବଂ ତାହାର ଅର୍ଥ ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଶାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ଅକୃରୁ ଯେତେବେଳେ ଚାଲିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ନିଜ ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରେମରେ ପକ୍ଷପାତୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଓ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭଲ ଇଚ୍ଛାରେ କହିଲେ—“ହେ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟନନ୍ଦନ, ତୁମ ଭାଇ ପାଣ୍ଡୁ ପରଲୋକଗତ, ଏବେ ତୁମେ କୁରୁବଂଶର ମହିମା ବଢ଼ାଇଛ। ନ୍ୟାୟରେ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରି, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଧର୍ମରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ନିଜ ପକ୍ଷରେ ପକ୍ଷପାତ ନ କରିଲେ, ତୁମେ ଶ୍ରୀ, କୀର୍ତ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିପାରିବ। ଯଦି ଏହା ଭିନ୍ନ କରିବ, ତେବେ ନିନ୍ଦିତ ହେବା ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପତିତ ହେବା ନିଶ୍ଚିତ; ଏହିପରି, ପାଣ୍ଡବ ଓ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ନିଷ୍ପକ୍ଷ ରୁହ। ଏହି ସଂସାରରେ କେହି କାହା ସହ ସଦା ସହବାସ କରେନି—ନିଜ ଦେହ ସହ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେବେ ଜନାନୀ, ପୁଅ, ଭାଇ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ କଥା କଣ କହିବି? ପ୍ରାଣୀ ଏକା ଜନ୍ମ ଏବଂ ଏକା ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ; ନିଜ ଶୁଭ କର୍ମଫଳ ଏକା ଭୋଗେ, ଅଶୁଭର ଫଳ ମଧ୍ୟ ଏକା ଭୋଗେ। ଅନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଧନ ଅନ୍ୟ ଅଜ୍ଞାନୀ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଅପହୃତ ହୁଏ, ଯେପରି ଜଳଜନ୍ତୁ ମିତ୍ରତା ଦେଖାଇ ଜଳ ଚୁଷିନେଇ। ଯିଏ ଅଜ୍ଞାନରେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ସହାୟତା କରେ, ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଜୀବନ, ଧନ, ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବସ୍ଥାରେ ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି। ସେ ନିଜକୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ଦୋଷୀ କରି, ଯାହା ପାଇଁ ଧନବିବେକ ଦେଖାଇଲେ ନାହିଁ, ଶେଷରେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିଫଳ ହୋଇ ଅନ୍ଧକାରରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଏହିପରି, ଏହି ସଂସାରକୁ ସ୍୵ପ୍ନ, ମାୟା ଓ ମୃଗମରୀଚିକା ବୋଲି ଦେଖ, ନିଜକୁ ନିଜେ ଚିହ୍ନ, ନିଷ୍ପକ୍ଷ ଓ ଶାନ୍ତ ରୁହ।” ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କହିଲେ—“ହେ ଦାନଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯେପରି ଶୁଭ କଥା କହୁଛ, ମୁଁ ଏହି କଥାରେ କେବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉନାହିଁ, ଯେପରି ମର୍ତ୍ୟ ଅମୃତ ପାଇ ତୃପ୍ତି ହୁଏନି। ତଥାପି, ମୃଦୁଭାବୀ, ମିଷ୍ଟି କଥା ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପୁତ୍ରାସକ୍ତିର ବିଷରେ ଅସ୍ଥିର ହୃଦୟରେ ଏହା ଅଟୁଟ ରହିପାରେନି, ଯେପରି ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୁଏ। ଭଗବାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ କିଏ ବଦଳାଇପାରିବ? ସେ ଯଦୁବଂଶରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ସେ ନିଜ ଅଚିନ୍ତ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟି କରି, ଗୁଣମାନେ ଭାଗ କରି, ପୁନି ଏହାରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି—ସେଇ ଲୀଳାମୟ, ଅବିଧେୟ, ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଗତିଶୀଳ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଅଭିପ୍ରାୟ ବୁଝି, ଯଦୁବଂଶୀ ଅକୃରୁ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ପୁନି ଯଦୁନଗରୀକୁ ଫେରିଗଲେ। ସେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଯାହା କରିଥିଲେ, ତାହା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଖବର ଦେଲେ, ଯାହା ପାଇଁ ସେ ପଠାଯାଇଥିଲେ। ଏଭଳି ଉତ୍ତମ ଉପଦେଶ ଓ ଘଟଣା ସହିତ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ଉନଅଞ୍ଚାଳିଶିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା।