ପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଅକୃରାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମର ଶିକ୍ଷକ, ପିତୃସ୍ୱର, ସଦା ସମ୍ମାନିତ ଆତ୍ମୀୟ; ଆମେ ତୁମର ନିର୍ଭର ଅନୁସୂୟା, ତୁମେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା, ପୋଷଣ ଓ ଦୟା ଦେବାକୁ ପାଇଁ ଉଚିତ। ତୁମେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆତ୍ମା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନ୍ୟମାନ୍ୟ, ତୁମେ ସଦା ସେବାଯୋଗ୍ୟ; ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଏମିତି ଉଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ତାହା କରନ୍ତିନାହିଁ। ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ ଏକା ଜଳରେ ପବିତ୍ର ହୁଏନାହିଁ, ଦେବତାମାନେ କେବଳ ମୃତ୍ତିକା ଓ ପାଥର ମୂର୍ତ୍ତି ନୁହେଁ; ଧର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିବା ମାତ୍ରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପବିତ୍ରତା ଆସେ। ତୁମେ ଆମର ଭଲ ଚାହୁଁଥିବା ଆତ୍ମୀୟ, ଆମର କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଏହି ହେତୁ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଉ। ଆମେ ଶୁଣିଛୁ, ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ଶିଶୁମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ମାତା ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ସହରକୁ ଆଣାଯାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଏଠାରେ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ପ୍ରତି ନିଷ୍ପକ୍ଷ ନୁହେଁ; ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ରଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧା ହୋଇଯାଇଛି। ତୁମେ ଯାଇ ତାଙ୍କ ଏବେର ଅବସ୍ଥା ଜାଣିବା, ଭଲ କିମ୍ବା ମାନ୍ଦ; ଏହି ଅବସ୍ଥା ବୁଝି, ଆମେ ଆମର ମିତ୍ରମାନଙ୍କ କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା। ଏଭଳି ଅକୃରାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ମହାପ୍ରଭୁ ହରି ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହିତ ନିଜ ଗୃହକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଏଠିରେ ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଦ୍ଧର ଅଠାଉଁ ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଅକୃରା ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁ ସ୍ଥାନ ପୌରବ ରାଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେଠାରେ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଭୀଷ୍ମ, ଵିଦୁର, ପୃଥାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତଥା ବାହ୍ଲିକା ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଭାରଦ୍ୱାଜ ଓ ଗୌତମ, କର୍ଣ୍ଣ, ସୁୟୋଧନ, ଅଶ୍ୱଥାମା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ମିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଗାଣ୍ଡିନୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅକୃରା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବରେ ଆଗ୍ରହ କରି ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଉପରେ, ଅକୃରା ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ନେଇ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। ଅକୃରା କିଛି ମାସ ହସ୍ତିନାପୁରରେ ରହିଲେ, ରାଜାଙ୍କ ଚଳନ ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ, ଯେଉଁ ଅସଦ୍ବୁଧି, ଅସାର ଓ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ରାଜା ପୃଥାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ, ବିନୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲେ, ଲୋକମାନେ ପୃଥାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଭଲପାଇଥିଲେ ବି ସେ ଦେଖିଲେନି। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟାୟ, ବିଷ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ, ପୃଥା ଓ ଵିଦୁର ଅକୃରାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହିଲେ। ପୃଥା ତାଙ୍କ ଭାଇ ଅକୃରାକୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଜନ୍ମସ୍ଥାନ ମନେ ପକାଇ ଚକୁ ଲୁହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଶାନ୍ତ ଜନ, ମୋ ଜନକ, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ଭଉଣୀର ପୁତ୍ର, ଭଉଣୀମାନେ, ମିତ୍ରମାନେ ଏଯାଁ ଆମକୁ ମନେ କରନ୍ତି କି?” “ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ, ମୋ ଦାୟିତ୍ଵ ଓ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ରାମ ଲୋଟସ ଚକ୍ଷୁ, ତାଙ୍କ ମାତୁଲୀ ପୁତ୍ରମାନେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି। ମୋ ସହ ଅନ୍ୟ ଷ୍ଟ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ମୃଗୀ ଭଳି ଦୁଃଖିତ ହେଇ, ସେ ମୋତେ ଶବ୍ଦରେ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେବେ, ଏବଂ ମୋ ଅନାଥ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବେ। କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଯୋଗୀ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଗୋବିନ୍ଦ, ମୁଁ ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି, ମୋ ପୁତ୍ରମାନେ ସହ ଡୁବୁଛି, ରକ୍ଷା କର। ମୁଁ ଦେଖୁଛି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ତୁମର ଚରଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟଙ୍କର ସାଗରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରୁଥିବା। କୃଷ୍ଣ, ପବିତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମା, ଯୋଗର ନାୟକ, ମୁଁ ତୁମେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏଭଳି ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ତୁମର ପ୍ରପୂର୍ବିକା କୁନ୍ତୀ ଦୁଃଖରେ ବିପ୍ଳବିତ ହୋଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ନ୍ୟାୟପ୍ରିୟ ଵିଦୁର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅକୃରା, କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଯୁକ୍ତି ଦେଇ ଆଶ୍ୱାସନ କଲେ। ଅକୃରା ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ପୁତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଇ, ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କହିଲେ, “ହେ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟର ବଂଶଜ, କୁରୁମାନଙ୍କର ମହିମା ବୃଦ୍ଧି କରୁଥିବା, ଏବେ ତୁମ ଭାଇ ପାଣ୍ଡୁ ବିଦାୟ ହୋଇଛନ୍ତି, ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଛ। ତୁମେ ଦ୍ରଢ଼ ନ୍ୟାୟରେ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କର, ଲୋକମାନେ ଉପରେ ଧର୍ମ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କର, ନିଜ ପୁତ୍ରମାନେ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଉପରେ ନିଷ୍ପକ୍ଷ ରୁହ, ତେବେ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଖ୍ୟାତି ମିଳିବ। ଅନ୍ୟଥା, ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଜଗତରେ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା, ତୁମେ ନିନ୍ଦିତ ହେବା ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିବା; ଏହିପରି ତୁମେ ନିଷ୍ପକ୍ଷ ରୁହ। ଏହି ଜଗତରେ କୌଣସି ଜଣେ ଅନ୍ୟ ସହ କ୍ଷଣିକ ସମ୍ପର୍କ ରଖିପାରିବେନାହିଁ—ନିଜ ଦେହ ସହ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଷ୍ଟ୍ରୀ, ପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ କୁହିବା ଦୂର। ଏକ ଜଣେ ଏକା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଏକା ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ; ଏକା ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ, ଏକା ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ମଧ୍ୟ। ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଆର୍ଜିତ ଧନ ଅନ୍ୟ ଅବୁଦ୍ଧି ଲୋକମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ମିତ୍ରତା ନାମରେ ଜଳ ନେଇଥିବା ଜଲଜନ୍ତୁ ଭଳି। ଯେଉଁ ଜଣେ ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ନିଜ ବିଚାରରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଧନ ବ୍ୟୟ କରେ, ସେ ଜଣେ ନିଜ ଜୀବନ, ଧନ, ପୁତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗ ହୋଇ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଯାଏ। ଅପରାଧ ଗ୍ରହଣ କରି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ଉପରେ ଅଜ୍ଞାନ ହୋଇ ତ୍ୟାଗ ହୋଇ, ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଅସଫଳ ହୋଇ, ନିଜ ଧର୍ମରୁ ଅପସ୍ଥାନ କରି ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିଯାଏ।