ଏକ ଦିନ, ଅକୃରରୁ ଭଗବାନ୍ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖି ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବୋଧ କଲେ । ସେ କହିଲେ, "ହେ ଜନାର୍ଦନ, ଆମ ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛ, ଏହା ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟର କଥା । ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ଆମେ ତୁମେ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖିଲୁ । ଦୟାକରି, ଆମେ ଯେଉଁ ମୂଢ଼ତାର ବନ୍ଧନ—ପୁଅ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଧନ, ଆତ୍ମୀୟ, ଘର, ଶରୀର ଓ ଏହାଦି ଉପରେ ଆସକ୍ତି—ଏହି ସବୁ ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୀଘ୍ର କାଟିଦିଅ ।" ଅକୃରରୁଙ୍କ ଏହି ଭକ୍ତିମୟ ପ୍ରାର୍ଥନା ଓ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ହରି ହସି ହସି ତାଙ୍କୁ ମନମୋହକ ଭାବରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ଆମର ଶିକ୍ଷକ, ପିତୃବନ୍ଧୁ, ସଦା ସମ୍ମାନିତ ଆତ୍ମୀୟ; ଆମେ ତୁମର ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ, ତେଣୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା, ପୋଷଣ ଓ କୃପା କରିବା ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ । ସଦ୍ପୁରୁଷମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅତି ଉତ୍ତମ, ସେମାନେ ସଦା ସେବନୀୟ; ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଲାଭ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସଦ୍ପୁରୁଷମାନେ ତେଣୁ ନୁହେଁ । ତୀର୍ଥସ୍ଥାନମାନେ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ ନାହିଁ, ଦେବତାମାନେ କେବଳ ମାଟି କିମ୍ବା ପାଥରର ମୂର୍ତ୍ତି ନୁହେଁ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ସଦ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ରତା ମିଳେ ।" "ତୁମେ ଆମର ମଙ୍ଗଳକାମୀ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତେଣୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବିଷୟରେ ଜାଣିବାକୁ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଅ । ଆମେ ଶୁଣିଛୁ, ସେମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କର ମାଆକୁ ନିଜ ସହରକୁ ଆଣିଛନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ବହୁତ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି । ରାଜା ଅମ୍ବିକାନନ୍ଦନ ନିଜ ଭାଇର ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନ୍ୟାୟପୂର୍ଣ୍ଣ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧକାରିତ । ତୁମେ ଯାଇ ସେମାନଙ୍କର ବର୍ତ୍ତମାନ ଅବସ୍ଥା ଜାଣ, ଭଲ କି ଖରାପ; ଆମେ ସେଇଁଠି ଆମର ମିତ୍ରମାନେ ଭଲ ରହିବେ ବୋଲି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ।" ଏହିପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ ଭଗବାନ୍ ହରି, ସର୍ବଶ୍ୟ ନିୟନ୍ତା, ସଙ୍କର୍ଷଣ ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହିତ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚଲିଗଲେ । ଏହିପରି ଦଶାରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ: ଅକୃରରୁ, ପୌରବ ବଂଶର ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଇ, ଅମ୍ବିକାନନ୍ଦନ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଭୀଷ୍ମ, ବିଦୁର ଓ ପୃଥାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ସେ ବାହ୍ଲୀକ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, କର୍ଣ୍ଣ, ସୁୟୋଧନ, ଅଶ୍ୱଥାମା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ମିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ । ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ଅକୃରରୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ମିଶିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ସେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ । ଅକୃରରୁ କିଛି ମାସ ହସ୍ତିନାପୁରରେ ରହି, ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଓ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରିତ ରାଜାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଅବଲୋକନ କଲେ । ସେ ଦେଖିଲେ, ରାଜା ପୃଥାପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ତେଜ, ଶକ୍ତି, ପରାକ୍ରମ, ନମ୍ରତା ଓ ଲୋକପ୍ରିୟତାକୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁନାହାନ୍ତି । ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟାୟ—ବିଷ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍କୃତ୍ୟ—ପୃଥା ଓ ବିଦୁର ଅକୃରରୁଙ୍କୁ ସବୁ କଥା କହିଦେଲେ । ପୃଥା, ନିଜ ଭାଇ ଅକୃରରୁଙ୍କ ଆଗମନ ଦେଖି, ଜନ୍ମସ୍ଥଳ ମନେପକାଇ ଦୃଷ୍ଟି ଜଳାଞ୍ଜଳି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ସୁମ୍ୟ, ଆମ ବାପାମା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ଭାଉଜ, ଭାଉଣୀ, ମିତ୍ରମାନେ ଆଜି ମଧ୍ୟ ଆମକୁ ମନେପକାନ୍ତି କି? ମୋ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭାଇ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଓ ପ୍ରିୟ, ଓ ରାମ, କମଳନୟନ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ମାମାଘରର ପୁଅମାନେ ଉପରେ ମନ ରଖନ୍ତି କି? "ମୋ ସହଧର୍ମିଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ମୁଁ ଏକ ହରିଣୀ ପରି ବେଦନାଭରା, ତାଙ୍କ ସାନ୍ତ୍ବନା ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଓ ମୋ ପିତୃହୀନ ପୁଅମାନେ ଉପରେ ଦୟା କରିବେ । କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାଯୋଗୀ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ଆମେ ଓ ମୋ ପିଲାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଦୁଃଖସାଗରରେ ବୁଡ଼ୁଛୁ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର । ମୁଁ ତୁମର ଅଞ୍ଚଳ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ଦେଖୁନାହିଁ, ତୁମର ପଦପଦ୍ମ ହିଁ ଭୟାନକ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ସାଗରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ । କୃଷ୍ଣ, ନିର୍ମଳ, ଚିନ୍ମୟ, ପରମାତ୍ମା, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି ।" ଏହିପରି ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ହେ ରାଜନ୍, ତୁମର ପ୍ରପୂର୍ବିକା କୁନ୍ତୀ ଦୁଃଖଭାରା ହୃଦୟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ନିଷ୍ପକ୍ଷ ବିଦୁର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅକୃରରୁ କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ଯୁକ୍ତି ଦେଇ ସାନ୍ତ୍ବନା କଲେ । ଅକୃରରୁ ଚାଲିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ସେ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ, ମିତ୍ର ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭଲ ଇଚ୍ଛାରେ କହିଲେ, "ହେ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟନନ୍ଦନ, ତୁମର ଭାଇ ପାଣ୍ଡୁ ଚଳିଗଲେ, ଏବେ ତୁମେ ରାଜ୍ୟର ଅଧିପତି । ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କର, ଲୋକଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟ ଓ ନିଷ୍ପକ୍ଷତା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ କର, ତେଣୁ ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇବ । ଯଦି ତୁମେ ଏହା ଭଳି କାମ କରିବ ନାହାଁ, ତେବେ ନିନ୍ଦିତ ହେବ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିବ; ତେଣୁ ପାଣ୍ଡବ ଓ ତୁମ ପୁଅମାନେ ଉପରେ ନିଷ୍ପକ୍ଷ ରୁହ ।" "ଏହି ସଂସାରରେ କାହା ସହିତ କାହାର ଚିରସ୍ଥାୟୀ ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ—ଶରୀର ସହିତ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ତେବେ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ପୁଅ, ଆଦି କଥା କଣ? ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବ ଏକା ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ ଓ ଏକା ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ; ଏକା ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଭୋଗେ, ଏକା ଖରାପ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ମଧ୍ୟ । ଅନ୍ୟାୟ ଉପାୟରେ ଆର୍ଜିତ ଧନ ଅନ୍ୟ ମୂଢ଼ମତି ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଫେରି ନେଯାଯିଥାଏ, ଯେପରି ଜଳଜନ୍ତୁ ମିତ୍ରତାର ନାମରେ ଜଳ ଶୋଷଣ କରେ । ଯେଉଁଠି ଜ୍ଞାନ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ ଧନ ଦେଇ ସେଉଁଠି ଜୀବନ, ଧନ, ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦିଅନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ନିଜ କାମରେ ବିଫଳ ହୋଇ ଅନ୍ଧକାରରେ ପଡ଼ିଯାଏ । ତେଣୁ ଏହି ସଂସାରକୁ ସ୍୵ପ୍ନ, ମାୟା ଓ ମୃଗମରୀଚିକା ଭାବେ ଦେଖି, ନିଜକୁ ନିଜେ ଚିହ୍ନ, ସମଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶାନ୍ତ ହେଉ ।