ଏହି ଉତ୍କଳ ମହାପୁରାଣର ଦିବ୍ୟ କଥାରେ, ବେଦର ପୁରାତନ ମାର୍ଗ ଯେତେବେଳେ ଅସତ୍ୟ ଓ ଭ୍ରାନ୍ତ ଧର୍ମରେ ବିଘ୍ନିତ ହୁଏ, ତୁମେ—ଏ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ—ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, ନିଜେ ଅବତରଣ କରିଥାଉ। ଏହିପରି ଏ ଦିନ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ଗୃହରେ ତୁମେ ନିଜ ଅଂଶରେ ଅବତରିଛ, ଭୂମିର ଭାର ଦୂର କରିବାକୁ, ଶତ-ଶତ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କର ସେନାକୁ ନିଅସ୍ତ କରିବାକୁ, ଏବଂ ଏ ଦିନସ୍ତି ଉତ୍ତମ ବଂଶର କୀର୍ତ୍ତି ବ୍ୟାପିବାକୁ। ଆଜି ଆମ ଗୃହଗୁଡିକ ପ୍ରକୃତରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, କାରଣ ତୁମେ—ସମସ୍ତ ଦେବ, ପିତୃ, ଜୀବ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଆକାର, ଯାହାର ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ଶୁଧ କରେ, ଏ ଜଗତର ଗୁରୁ, ଅଧୋକ୍ଷଜ—ଆମ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ। କିଏ ଜ୍ଞାନୀ ତୁମ ପ୍ରତି ଛାଡି ଅନ୍ୟ କିଏଁଠି ଶରଣ ନେବେ? ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ତୁମର ଉକ୍ତି ସତ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିତ୍ର ଓ କୃତଜ୍ଞ, ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥାଉ, ତୁମ ପାଇଁ ଲାଭ ଓ ଅଲାଭ ସ୍ୱୟଂ ଅର୍ଥହୀନ। ଏ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଆମର ଭାଗ୍ୟରେ ତୁମେ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛ, ଯାହାକୁ ଯୋଗେଶ୍ୱର ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ମନ୍ତେ। ଦୟାକରି ଆମ ପାଇଁ ତୁମ ମାୟାର ମୋହ ପାଶ—ପୁଅ, ଜନାନୀ, ଧନ, ବାନ୍ଧବ, ଗୃହ, ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟର ସଂସ୍କାର—କଟି ଦିଅ। ଏପରି ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ତୁତିରେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ଶ୍ରୀହରି ଅକ୍ରୂରଙ୍କୁ ହସି ହସି କଥା କହିଲେ, ତାଙ୍କୁ ମନୋହର କଥାରେ ମୋହିତ କରି। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: "ତୁମେ ଆମର ଶିକ୍ଷକ, ପିତୃପକ୍ଷ, ସମ୍ମାନିତ ବନ୍ଧୁ; ଆମେ ତୁମର ଉପରେ ନିର୍ଭର ଓ ରକ୍ଷା, ପୋଷଣ, ଦୟା ପାଇଁ ଅନୁଗ୍ରହ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବା ଦାୟୀ।" "ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଉତ୍କଳ ଆତ୍ମାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୋଗ୍ୟତାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ସ୍ୱ-ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ; ଦେବମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସଦ୍ଗୁଣୀ ଏମିତି ନୁହେଁ।" "ତୀର୍ଥ ଜଳରେ ପବିତ୍ରତା ନାହିଁ, ଦେବମାନେ ମାଟି ପଥରର ପ୍ରତିମା ନୁହେଁ; ସଦ୍ଗୁଣୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରିଥାଏ।" "ତୁମେ ଆମର ମଙ୍ଗଳକାମୀ, ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ଯୋଗ୍ୟ; ତେଣୁ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସଂପର୍କରେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଅ।" "ଆମେ ଶୁଣିଛୁ ଯେ, ପିତା ଚଳିଗଲା ପରେ, ପିଲାମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ମାତା କିଙ୍ଗ୍ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ସହରକୁ ଆଣିଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଏଉଁଠି ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି।" "ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ରାଜା ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର ନିଜ ଭାଇଙ୍କର ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ନିଷ୍ପକ୍ଷ ନୁହେଁ; ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅର ଅଧୀନ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧା ହୋଇଯାଇଛି।" "ତୁମେ ଯାଅ, ସେମାନଙ୍କର ଏବେର ଅବସ୍ଥା କେମିତି ଜାଣିବାକୁ; ଭଲ କି ମନ୍ଦ, ବୁଝିବା ପରେ, ଆମେ ଆମ ମିତ୍ରମାନଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା।" ଏପରି ଅକ୍ରୂରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଶ୍ରୀହରି ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହିତ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏଉଁପରେ, ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧର ଅଠଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଅକ୍ରୂର ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ପୌରବ ରାଜମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଖ୍ୟାତି ଅଛି। ସେଉଁଠି ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର, ଭୀଷ୍ମ, ବିଦୁର, ପୃଥାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି, ବାହ୍ଲୀକ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ଭାରଦ୍ୱାଜ ଓ ଗୌତମ, କର୍ଣ୍ଣ, ସୁୟୋଧନ, ଅଶ୍ୱଥାମା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ଅକ୍ରୂର ପ୍ରତ୍ୟେକ ନିଜ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମିତ୍ରମାନେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି ପଚାରିଲେ, ଅକ୍ରୂର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପଚାରିଲେ। ସେଉଁଠି କିଛି ମାସ ରହିଲେ, ରାଜାଙ୍କର ଚଳ-ଚଳି ଜାଣିବାକୁ ଚାହିଲେ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଚାଲିଥିଲେ, ନିଜର ତତ୍ତ୍ୱ ନଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜା ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ତେଜ, ଶକ୍ତି, ପ୍ରତାପ, ନମ୍ରତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି, ଲୋକମାନେ ଯେଉଁପରି ପ୍ରେମ କରନ୍ତି ତାହା ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ କରିଥିବା ସମସ୍ତ ଅନ୍ୟାୟ—ବିଷ ଦେବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ—ପୃଥା ଓ ବିଦୁର ଅକ୍ରୂରଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା କହିଲେ। ପୃଥା, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଅକ୍ରୂର ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଜନ୍ମଭୂମିକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଚୋଖ ଲୁହାରେ ଭରିଗଲେ, ଏବଂ କହିଲେ: "ଓ ସାଧୁ, ଆମ ପିତା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ଭଉଣୀପୁଅ, ଭଉଣୀମାନେ, ମିତ୍ରମାନେ ଆମକୁ ଏଉଁଠି ମନେ ରଖନ୍ତି କି?" "ଏ ମୋର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଉତ୍ତମ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଓ ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ରାମ, କମଳନୟନ, ତାଙ୍କ ମାମାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ମନେ ରଖନ୍ତି।" "ମୋ ସହପତ୍ନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ମୃଗୀ ଭଳି ଦୁଃଖରେ ଅଛି, ସେ ମୋତେ ଶବ୍ଦରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବେ, ଏବଂ ପିତାହୀନ ମୋ ପିଲାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରିବେ।" "କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ମହାୟୋଗୀ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ବିଶ୍ୱର ଉତ୍ପାଦକ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଆମେ ତୁମେ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ ଓ ମୋ ପିଲାମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର।" "ମୁଁ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମର କମଳପାଦ ଛାଡି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ଦେଖୁନାହିଁ, ଏ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଭୟଙ୍କର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି।" "ଶୁଦ୍ଧ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆତ୍ମା, ଯୋଗର ଦେବତା, ଯୋଗର ଅବତାର କୃଷ୍ଣକୁ ନମସ୍କାର; ଆମେ ତୁମେ ଉପରେ ଶରଣ ନେଇଛୁ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଏପରି, ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତୁମ ମହାପ୍ରପିତାମା, ଏ ରାଜା, ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ। ସଦ୍ଗୁଣୀ ବିଦୁର, ଯିଏ ସୁଖ ଦୁଃଖରେ ନିଷ୍ପକ୍ଷ, ଓ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଅକ୍ରୂର, କୁନ୍ତିକୁ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେର ଜନ୍ମର ବିଷୟରେ ନିମିତ୍ତବାଦରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ। ଅକ୍ରୂର ଯାଇବା ପୂର୍ବରୁ, ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯିଏ ନିଜ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ, ମିତ୍ର ବନ୍ଧୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ସଦ୍ଭାବରେ କହିଲେ: "ଓ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ ଅନୁବଂଶୀ, କୁରୁମାନେର କୀର୍ତ୍ତି ବଢାଉଥିବା, ଏବେ ତୁମ ଭାଇ ପାଣ୍ଡୁ ଚଳିଗଲା, ତୁମେ ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାର ନେଇଛ।