ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିବା ଭକ୍ତ ଏପରି କହିଲେ: "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ସ୍ୱରୂପ କେବଳ ଦେହ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପରିଚୟ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନୁହେଁ। ଆପଣ ସର୍ବଦା ଏକ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ କିଛି ନାହିଁ—ଆମେ କେବେ ଏଥିରେ ଭ୍ରମିତ ହେବା ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ବେଦିକ ମାର୍ଗ ଅସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ବିଘ୍ନିତ ହୁଏ, ଆପଣ ଏହି ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଦୟାର ଗୁଣ ସହିତ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ଆଜି ଆପଣ ନିଜ ଅଂଶ ସହିତ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରେ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହରିବା ପାଇଁ, ଶତଶଃ ଶତ୍ରୁ ରାଜାମାନଙ୍କର ସେନାକୁ ବିନାଶ କରି, ଏହି ବଂଶର ମହିମା ପ୍ରସାର କରିଛନ୍ତି। ଆଜି ଆମର ଗୃହ ସଫଳ ହୋଇଛି, କାରଣ ଆପଣ ସମସ୍ତ ଦେବ, ପିତୃ, ପ୍ରାଣୀ, ମାନବ ରୂପରେ ଅଛନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ହେ ଜଗଦ୍ଗୁରୁ, ହେ ଅଧୋକ୍ଷଜ, ଆପଣ ଆମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ଏମିତି ଦୟାଳୁ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଭକ୍ତ ଭିନ୍ନ ନାହିଁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଦାନଶୀଳ, ଲାଭ ଓ ହାନି ଉପରେ ଅତିତ, ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି—ଏଭଳି ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ଆଶ୍ରୟ ନେବ? ହେ ଜନାର୍ଦନ, ଆପଣ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖା ଦେଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ଦେବତା ଓ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୁର୍ଲଭ ମନ୍ୟନ୍ତି। ଦୟାକରି, ଆମ ପାଇଁ ଏହି ମୋହର ବନ୍ଧନ—ସନ୍ତାନ, ଜନାନୀ, ଧନ, ବାନ୍ଧବ, ଘର, ଦେହ ଓ ଆଦିରେ ଯେଉଁ ଆସକ୍ତି ଆପଣଙ୍କ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ହୋଇଛି—ସେଗୁଡିକୁ ଛିଁଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ। ଏପରି ପ୍ରାର୍ଥନା, ପୂଜା ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଭକ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବା ପରେ, ଭଗବାନ ହରି ହସ୍ୟାସ୍ପଦ ମୁହଁରେ ଅକୃର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ମନୋହର କଥା କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଭଗବାନ କହିଲେ, "ତୁମେ ଆମ ପିତୃବନ୍ଧୁ, ଗୁରୁ ଓ ସଦା ସମ୍ମାନୀତ; ଆମେ ତୁମର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛୁ, ତୁମେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ, ପୋଷିତ ଓ କୃପା କରିବା ଉଚିତ। ତୁମ ପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ମହାନ ଜନଙ୍କୁ ସଦା ସେବା କରିବା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ; ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମହାନ ଜନମାନେ ତାହା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରମାନେ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ନୁହେଁ, ମୂର୍ତ୍ତିମାନେ କ୍ଳେ ଓ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ନୁହେଁ; ମହାନ ଜନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପବିତ୍ରତା ଆସେ। ତୁମେ ଆମ ମଙ୍ଗଳକାମୀ, ତେଣୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଏବେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଅ। ଆମେ ଶୁଣିଛୁ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ମାଆଁ ସହିତ ତାଙ୍କ ନିଜ ନଗରକୁ ନେଇଯାଇଯି, ଏବେ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରାଜା, ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ଭାଇଙ୍କ ସନ୍ତାନଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଷ୍ପକ୍ଷ ନୁହେଁ; ନିଶ୍ଚୟ, ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଆସ୍ତାରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଧୂସରିତ। ତୁମେ ସେଠାରେ ଯାଇ ତାଙ୍କର ଭଲ କି ମନ୍ଦ ଅବସ୍ଥା ଜାଣ, ଏବଂ ଏହି ଅବସ୍ଥା ବୁଝିଲେ ଆମେ ଆମ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉପାୟ କରିବା।" ଏମିତି ଅକୃର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଭଗବାନ ହରି ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହିତ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହିପରେ, ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ଅଠଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ପୁନଃ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଅକୃର୍ଣ୍ଣ, ପୌରବ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଭୀଷ୍ମ, ବିଦୁର ଓ ପୃଥାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ବାହ୍ଲୀକ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, କର୍ଣ୍ଣ, ସୁୟୋଧନ, ଅଶ୍ୱଥାମା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ଅକୃର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତ୍ୟେକ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବରେ ମିଶି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ପଚାରିଲେ, ତେଣୁ ସେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଜାଣିଲେ। ଅକୃର୍ଣ୍ଣ ଏଠାରେ କିଛି ମାସ ରହି, ରାଜାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଅନୁସନ୍ଧାନ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ଅସଦ୍ବୁଦ୍ଧି, ନିଷ୍ଫଳ ଓ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରଣା ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, ରାଜା ପୃଥାପୁତ୍ରମାନଙ୍କର ତେଜ, ଶକ୍ତି, ପରାକ୍ରମ, ନମ୍ରତା ଓ ଲୋକପ୍ରିୟତା ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ—ବିଷଦାନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟତା—ସେସବୁ କଥା ପୃଥା ଓ ବିଦୁର ଅକୃର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ କହିଲେ। ପୃଥା, ନିଜ ଭାଇ ଅକୃର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ନୟନ ଜଳେ ଭରି, ନିଜ ଜନ୍ମସ୍ଥଳ ସ୍ମରଣ କରି କହିଲେ: "ହେ ସୁମ୍ୟ, ଆମ ପିତାମାତା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ଭାଉଜ, ଭାଉଣୀ, ଓ ମିତ୍ରମାନେ ଆମକୁ ଏଖଣି ମଧ୍ୟ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି କି? ମୋର ଭଗିନା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କ ଶରଣ ଓ ପ୍ରିୟ, ଓ ରାମ, ପଦ୍ମନୟନ, ତାଙ୍କ ମାମାଘର ପିଲାମାନେ ଆଉ ମନେ ପକାନ୍ତି କି? ମୋ ସହପତ୍ନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ମୃଗୀ ମାନେ କୁକୁର ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଭୟଭୀତ, ତେଣୁ ମୋତେ ଓ ମୋ ପିଲାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପିତାହୀନ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶାନ୍ତବଚନ ଦେଇ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେବେ। 'କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ, ହେ ମହାଯୋଗୀ, ହେ ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଗୋବିନ୍ଦ, ମୁଁ ଏବଂ ମୋ ପିଲାମାନେ ଏହି ଦୁଃଖସାଗରେ ବୁଡ଼ୁଛୁ, ଆପଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶରଣ ନାହିଁ, ଯିଏ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଭୟାନକ ସାଗରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଶୁଭ୍ର, ପରମାତ୍ମା, ଯୋଗେଶ୍ୱର, ଯୋଗର ମୂର୍ତ୍ତି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛି।' ଏପରି ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ତୁମର ପ୍ରପୂର୍ବଜ କୁନ୍ତୀ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମଦୁଃଖସୁଖ ବିଦୁର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅକୃର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ, ଯେପରି ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କଥା ଉପସ୍ଥାପନା କଲେ।