ଏକ ଦିନ, ଏକ ଭକ୍ତା ନାରୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ—“ମୋର ପ୍ରିୟ, ଦୟାକରି କିଛି ଦିନ ମୋ ସହିତ ଏଠାରେ ରୁହ; ହେ କମଳନୟନ, ତୁମେ ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କର, କାରଣ ମୁଁ ତୁମ ସହ ଦୂର ରହିପାରିବି ନାହିଁ।” ଏହି ଅନୁରୋଧରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଦା ଅନୁଯାୟୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱନିବାସକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଏଠି ଏକ ଉପଦେଶ ମିଳେ—ଯେଉଁ ଲୋକେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ତାପରେ ମନପସନ୍ଦ ଦାନ ଚାହେ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ସେଠି ଶୁଭ ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ଅବିବେକୀ। ତା’ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବ—ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ଓ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ—ଅକୃରୁରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ଦୂରରୁ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେକୁ ଦେଖି, ଅକୃରୁର ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି ତାଙ୍କୁ ବାହୁଡେ ଧରିଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ପରେ ନିୟମାନୁସାରେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅକୃରୁର ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ପୂଜା କଲେ। ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ମାଥାରେ ଧରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ଓ ଉତ୍ତମ ଭୂଷଣ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ମାଥା ନମାଇ ପୂଜା କରି, ନିଜ ହାତରେ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି, ଅକୃରୁର ନମ୍ରତାରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଉଦ୍ବୋଧନ କଲେ—“ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ବିନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆମ ପରିବାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଆପଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ସ୍ଥିତି ପାଇଛି। “ଆପଣମାନେ ଦୁଇଜଣ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ ଓ ତତ୍ତ୍ୱ; ଆପଣମାନେ ବ୍ୟତୀତ ଉପର-ନିମ୍ନ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନିଜେ ତିଆରି କରି, ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଜଗତକୁ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି; ଏହି ଦେହ ଓ ଜଡ ଉପାଧି ଆପଣଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିପାରେ ନାହିଁ, ଯାହାଁକି ବନ୍ଧନ ବା ମୋକ୍ଷ ନାହିଁ। ବିଭ୍ରାନ୍ତି ଆମେ କେବେ ଦେଖିବୁ ନାହିଁ। “ଯେତେବେଳେ ପୁରାତନ ବେଦମାର୍ଗ ଅସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବାଧା ପାଏ, ଆପଣ ଜଗତ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଶୁଭ ଗୁଣ ସହ ବିଭୂତି ନେଇ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ଆପଣ ଆଜି ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରେ ନିଜ ଅଂଶ ସହ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ଭୂଭାର ହରଣ କରିବାକୁ, ଶତଶତ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କ ସେନା ବିନଶ୍ଟ କରିବାକୁ, ଏବଂ ଏହି ବଂଶର ମହିମା ବିସ୍ତାର କରିବାକୁ। “ଆଜି ଆମ ଗୃହ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି, କାରଣ ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ, ସମସ୍ତ ଦେବ, ପିତୃ, ପ୍ରାଣୀ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ରୂପ ଅପରିମିତ ଆପଣ, ଏହି ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। କେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ଆପଣ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାହାର ଆଶ୍ରୟ ନେବେ? ଆପଣ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ନିତ୍ୟସତ୍ୟବାଦୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମିତ୍ର, କୃତଜ୍ଞ ଓ ଭକ୍ତିକୁ ସମସ୍ତ ଆଭିଷ୍ଟ ଦେଇଥିବା, ଲାଭ-ହାନିରେ ଅସଙ୍ଗ। “ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଆପଣ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଦେବତା ଓ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ମନେ କରନ୍ତି। ଦୟାକରି ଆମର ମୋହ-ବନ୍ଧନ—ସନ୍ତାନ, ଜନାନୀ, ଧନ, ସ୍ୱଜନ, ଗୃହ, ଶରୀର ଇତ୍ୟାଦି ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି—କାଟିଦିଅନ୍ତୁ, ଏହି ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ମାୟା।" ଏଭଳି ଭକ୍ତିରେ ପୂଜିତ ହୋଇ, ଭଗବାନ୍ ହରି ହସି ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ମନୋହର ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ—“ତୁମେ ଆମ ପିତୃବନ୍ଧୁ, ଆମ ଗୁରୁ, ଆମ ପରିବାରର ସମ୍ମାନୀତ; ଆମେ ତୁମର ଆଶ୍ରିତ, ତୁମେ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷା, ପୋଷଣ ଓ କୃପା ଦେବାକୁ ଉଚିତ। ତୁମେ ଯେପରି ଉତ୍ତମ, ସେପରି ମହାନ୍ ଆତ୍ମାମାନେ ସ୍ୱହିତ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହେବା ଉଚିତ; ଦେବତାମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସଦ୍ଗୁଣୀମାନେ ତାହା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ମାଟି ପାଥର ମୂର୍ତ୍ତି ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଏହି ସଦ୍ଗୁଣୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପବିତ୍ର କରେ। ତୁମେ ଆମର ମଙ୍ଗଳକାମୀ, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଏହି ପାଣ୍ଡବମାନେ ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ପାଇଁ, ଏବେ ତୁମେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଅ। “ଶୁଣିଛୁ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ସେମାନେ ମାତା ସହିତ ରାଜାଙ୍କ ନିଜ ସହରକୁ ଆଣାଯାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ବହୁତ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି। ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦୁଷ୍ଟ ହେବାରୁ, ସେ ନିଜ ଭାଇଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ପ୍ରତି ନିଷ୍ପକ୍ଷ ନୁହଁନ୍ତି। ତୁମେ ଯାଇ ସେମାନଙ୍କ ଆବସ୍ଥା ଜାଣ; ଭଲ କି ଖରାପ, ଜାଣି ଆମେ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବୁ।” ଏଭଳି ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଭଗବାନ୍ ହରି, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ନିବାସକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏଠି ସ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଶ୍କନ୍ଧର ଅଠଚାଳିସତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହୁଏ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଅକୃରୁର, ପୌରବ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଇ, ଅମ୍ବିକାନନ୍ଦନ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଭୀଷ୍ମ, ବିଦୁର ଓ ପୃଥାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ବାହ୍ଳୀକ ଓ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଭାରଦ୍ୱାଜ, ଗୌତମ, କର୍ଣ୍ଣ, ସୁୟୋଧନ, ଅଶ୍ୱଥାମା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମିତ୍ରମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ଅକୃରୁର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ଖବର ପଚାରିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଜାଣିଲେ। ଅକୃରୁର କିଛି ମାସ ରହି ରାଜାଙ୍କ ଚରିତ୍ର ଓ ଚାଳ-ଚଳନ ଅବଲୋକନ କଲେ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ ଓ ଅସାର ଥିଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ ଯେ, ରାଜା ପୃଥାପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ତେଜ, ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ନମ୍ରତା ଓ ଲୋକପ୍ରିୟତା ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛୁକ ନୁହଁନ୍ତି। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ କରିଥିବା ବିଷଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୁଷ୍କର୍ମ ପୃଥା ଓ ବିଦୁର ଦ୍ୱାରା ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ପୃଥା ନିଜ ଭାଇ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ଚକ୍ଷୁ ଜଳେ ଭରି, ନିଜ ଜନ୍ମସ୍ଥାନକୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଏଭଳି କହିଲେ—“ହେ ସୁମୃଦୁ, ମୋର ପିତାମାତା, ଭାଇ, ଭଉଣୀ, ଭାଉଜ, ଭଉଣୀ, ମିତ୍ରମାନେ ଆମକୁ ମନେ ରଖନ୍ତି କି? ମୋ ଭାଇ କୃଷ୍ଣ, ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ଓ ପ୍ରିୟ, ଏବଂ ରାମ, କମଳନୟନ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ମାମାଘରର ପିଲାମାନେକୁ ମନେ ରଖନ୍ତି କି?