କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ମୁହଁମୁହଁ ହେଉଥିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ମୁକୁରୁ ହେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହାତରେ ଚୂଡ଼ା ରଜିତ ଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ଶୟନାଗାରରେ ବସାଇଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କଲେ। ସେ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗରାଗ ଲଗାଇଥିଲେ, ତାହାର ଫଳରେ ଏହି ସମ୍ପର୍କ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଚେଷ୍ଟା ଓ ହୃଦୟ ରତିରେ ଦହିଯାଉଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଅପେକ୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣର ଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ ଦେଲେ, ଏବଂ ତାହା ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଦୁଃଖ ମିଟାଇଲେ। ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଓ ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ ସାର୍ବଜନୀନ ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ଦୀର୍ଘଦିନର ଯନ୍ତ୍ରଣାର ସମାପ୍ତି ଲାଭ କଲେ। ଏଭଳି ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷଦାୟକ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଇଁ, ଯଦ୍ୟପି ସେ ଅଶୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ତଥାପି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଏକ ଭିକ୍ଷା ମାଗିଲେ—“ମୋର ପ୍ରିୟା, ତୁମେ କିଛି ଦିନ ଏଠାରେ ରୁହ; ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କର, ହେ କମଳନୟନ, କାରଣ ତୁମ ଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାକୁ ମୁଁ ସହିପାରିବି ନାହିଁ।” କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଵର ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସମ୍ମାନିତ କଲେ, ଏବଂ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହିତ ନିଜ ପୂଜ୍ୟ ନିବାସକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଏଠିରେ ଉପଦେଶ ମିଳେ—ଯେଉଁଠି ମହାପୂଜା ଦ୍ୱାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ପଛରେ ମନକୁ ଭଲ ଲାଗିଥିବା ଵର ଚାହେଁ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ତାହା ଶୁଭ ନୁହେଁ, ତେବେ ସେ ଅବିବେକୀ। ଏହା ପରେ କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବ, ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ଓ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଅକୃରୁରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ଦୂରରୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେ, ସେମାନେ ଆସୁଛନ୍ତି ଦେଖି, ଅକୃରୁର ଆନନ୍ଦରେ ଉଠିଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଅକୃରୁର କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ପରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅକୃରୁର ଯଥାଯଥ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଇଁ ଜଳ ମାଥାରେ ଧରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପୂଜା କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଏବଂ ହାତରେ ପଦଧୋଇ ଅକୃରୁର ନମ୍ରତାରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—“ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ବିନାଶ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହି କୁଳ ଆପଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଛି। ଆପଣମାନେ ଦୁଇଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ, ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଓ ଉପାଦାନ; ଆପଣମାନେ ବ୍ୟତୀତ ଉପର-ନିମ୍ନ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ନିଜେ ତିଆରି କରି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ କରିଛନ୍ତି, ଶ୍ରବଣ ଓ ଦ୍ରଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଅନୁଭୂତ। ସମସ୍ତ ଜୀବରେ, ଚଳନ-ଅଚଳନ, ଯେପରି ନିଜ ଉତ୍ପତ୍ତିର ଗର୍ଭରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆପଣମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ପାଆନ୍ତି। ଆପଣ ରଜ, ତମ, ସତ୍ତ୍ୱ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଏହି ଗୁଣ କିମ୍ବା କର୍ମରେ ବନ୍ଧନ ନାହିଁ, ଆପଣ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ। ଆପଣଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଶରୀର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାଧି ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନୁହେଁ, ଏହିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ-ମୋକ୍ଷ ଲାଗୁ ହୁଏ ନାହିଁ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ବିଷୟରେ କେବେ ଭ୍ରମିତ ନ ହେଉ। ଯେତେବେଳେ ପୁରାତନ ବେଦମାର୍ଗ ଅସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବାଧା ପାଏ, ସେତେବେଳେ ଆପଣ ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ସହ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ସେହିପାଇଁ, ଆଜି ଆପଣ ନିଜ ଅଂଶ ସହ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରେ ଅବତରିଛନ୍ତି, ଭୂଭାର ହରଣ କରିବାକୁ, ଶତଶଃ ଶତ୍ରୁ ବଳ ନାଶ କରି, ଏହି ବଂଶର କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ାଇବାକୁ। ଆଜି ଆମ ଘର ଧନ୍ୟ, କାରଣ ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ଆପଣଙ୍କ ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ, ସମସ୍ତ ଦେବ, ପିତୃ, ଜନ୍ତୁ, ମନୁଷ୍ୟର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଜଗତ ଗୁରୁ ଅଧୋକ୍ଷଜ ଆମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। କେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କଉଁଠି ଆଶ୍ରୟ ନେବେ? ଆପଣ ଭକ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସୁହୃଦ୍, କୃତଜ୍ଞ, ଯେଉଁଠାରେ ଉପାଦାନ-ହାନି ଅର୍ଥହୀନ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଆପଣ ଆଜି ଆମ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖାଦେଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ୟୋଗେଶ୍ୱର ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଆମର ମନର ବନ୍ଧନ—ସନ୍ତାନ, ପତ୍ନୀ, ଧନ, ଆତ୍ମୀୟ, ଘର, ଶରୀର ଓ ଆଦିରେ ଯେଉଁ ମୋହ, ତାହାକୁ ଆପଣ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ରୁତ କାଟିଦିଅନ୍ତୁ।” ଏଭଳି ଭକ୍ତି ଓ ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଭଗବାନ୍ ହରି ହସି, ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ମନୋହର କଥା କହିଲେ—“ତୁମେ ଆମ ଗୁରୁ, ପିତୃବନ୍ଧୁ, ସଦା ସମ୍ମାନିତ; ଆମେ ତୁମର ଆଶ୍ରିତ, ରକ୍ଷା, ପୋଷଣ ଓ କୃପା ଦେବା ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ତୁମେ ପରମ ଉତ୍ତମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ; ଆତ୍ମ-କ୍ଷେମ ଚାହୁଁଥିବାମାନେ ସଦା ଏମିତି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସାଧୁମାନେ ତାହା କରନ୍ତି ନାହିଁ। ତୀର୍ଥ ତଳା ପାଣିରେ ପବିତ୍ରତା ନାହିଁ, ଦେବମାନେ କଳିମାଟିର ମୂର୍ତ୍ତି ନୁହେଁ; ସାଧୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ମାତ୍ରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପବିତ୍ରତା ହୁଏ। ତୁମେ ଆମ ମଙ୍ଗଳକାମୀ, ଏହି କାରଣରେ ଏବେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଅ। ଶୁଣିଛୁ, ବାପାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ପିତାମହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାଣ୍ଡବ ଓ ତାଙ୍କର ମାତା ନିଜ ନଗରକୁ ଆଣାଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି। ସେଠାରେ ରାଜା ଅମ୍ବିକାନନ୍ଦନ ନିଜ ଭାଇଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ସମଦୃଷ୍ଟି ନାହିଁ; ନିଶ୍ଚୟ, ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧକାରିତ। ତୁମେ ଯାଇ ସେମାନଙ୍କର ଭଲ-ମନ୍ଦ ଅବସ୍ଥା ଜାଣିବା; ତାହା ବୁଝି, ଆମେ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା। ଏଭଳି ଅନୁଶାସନ ଦେଇ, ଭଗବାନ୍ ହରି, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ, ବଳରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହ ନିଜ ନିବାସକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ଅଠଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା।