ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ଏକ ଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦେଖି, ଗୃହଣୀ ଅତି ଉତ୍ସାହିତ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ହେଇ, ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ତାଙ୍କ ଆସନରୁ ଉଠିଲେ, ନିଜ ସହଚରୀମାନେ ସହିତ ପ୍ରଭୁ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅପଚାରଣାରେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦିଆଯାଇଲା, ସେ ଆସନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ବସିଲେ; କୃଷ୍ଣ ଲୋକାଚାର ଅନୁସାରେ ଶୀଘ୍ର ଭବ୍ୟ ଶୟ୍ୟାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଗୃହଣୀ ସ୍ନାନ କରି, ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ମାଲା ଧରି, ମନ୍ଦ ଗନ୍ଧ ଲଗାଇ, ତାମ୍ବୁଲ ଚବାଇ, ଲଜ୍ଜା ଓ ଉତ୍ସାହରେ ମନ୍ଦ ହସର ସହିତ ମାଧବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଲଜ୍ଜିତ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ତାଙ୍କ ହସ୍ତ ଉପରେ ଚୂଡ଼ା ଥିଲା; ସେ ହସ୍ତ ଧରି ଶୟ୍ୟାରେ ବସାଇଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସହିତ ରମଣ କଲେ, ଗୃହଣୀ ଏହି ସମ୍ପର୍କର ଫଳରେ ଅନେକ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟା ଓ ହୃଦୟ ଭଗ୍ନ ଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶା ଭରା; ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଚରଣର ଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ କରି, ଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଏକ ଅନନ୍ଦ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ନିଜ ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖର ଶେଷ ପାଇଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପାଇ ପରେ, ମୁକ୍ତିର ନାଥଙ୍କୁ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ଗୃହଣୀ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ବର ଚାହିଲେ—"ମୋ ପ୍ରିୟ କିଛି ଦିନ ମୋ ସହିତ ରୁହନ୍ତୁ, ମୋ ସହିତ ରମଣ କରନ୍ତୁ, ମୁଁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବାକୁ ସହିପାରିବି ନାହିଁ।" ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଇଛିତ ବର ଦେଇ, ସମ୍ମାନିତ କରି, ଉଦ୍ଧବ ସହିତ ନିଜ ପୂଜ୍ୟ ନିବାସକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଯେଉଁ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବଡ଼ ପୂଜା କରି, ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିବା ବର ଚୟନ କରିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ତାହା ଶୁଭ ନୁହେଁ, ତେଣୁ ସେ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ଅଟୁଟ। ଏହା ପରେ, କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏବଂ ଅକୃରାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହି, ଅକୃରାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ଦୂରରୁ ନିଜ କୁଳଜନ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଅକୃରା ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଲେ। ଅକୃରା କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଲେ; ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅକୃରା ନିୟମାନୁସାରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଅକୃରା ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ପାଣି ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ମନ୍ଦ ମାଲା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନମ୍ରତାରେ ନତ ମୁଣ୍ଡ ରଖି, ପାଦ ଧୋଇ, ଅକୃରା କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—"ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହି କୁଳ ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଛି।" "ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଜଗତର କାରଣ ଓ ତତ୍ତ୍ୱ; ତୁମେ ସହିତ କିଛି ଉଚ୍ଚ ନା ନିମ୍ନ ଅଛି। ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତୁମେ ନିଜେ ତିଆରି କରି, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜଗତରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ହୁଅଛନ୍ତି, ମନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଅନୁଭବରେ ଚିହ୍ନଟ ହୁଅଛନ୍ତି।" "ସମସ୍ତ ଚର ଅଚର ଜୀବରେ ଯେପରି ଜନ୍ମର ମୂଳରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ, ତୁମେ ନିଜ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ବହୁ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶ ହୁଅଛନ୍ତି।" "ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି, ବିନାଶ ଓ ରକ୍ଷା କରିଥାଅ; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏହି ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବନ୍ଧା ନୁହଁ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନର ସ୍ୱରୂପ—ତୁମ ପାଇଁ କିପରି ବନ୍ଧନ ହୋଇପାରିବ?" "ତୁମ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଶରୀର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଉପାଧି ଦ୍ୱାରା ସୀମିତ ନୁହଁ, ତୁମେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର; ତୁମେ ବନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମୁକ୍ତିରେ ବନ୍ଧା ନୁହଁ—ଆମେ ତୁମେ ବିଷୟରେ କେବେ ବି ଭ୍ରମିତ ହେବା ନାହିଁ।" "ପୁରାତନ ବେଦ ମାର୍ଗ ଅସତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୂଷିତ ବିଚାରରେ ବାଧା ପାଇଲେ, ତୁମେ ଲୋକମଙ୍ଗଳର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଅବତରଣ କରିଥାଅ।" "ଏହି କାରଣରୁ, ପ୍ରଭୁ, ଆଜି ତୁମେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଅବତରଣ କରିଛ; ଭୂବର୍ଦ୍ଧ ଦୂର କରି, ଶତ ଶତ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ତ କରି, ଏହି ବଉଳି କୁଳର ମହିମା ବଢ଼ାଇଛ।" "ଆଜି ଆମ ଘର ନିଜେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବ, ପିତୃ, ଜୀବ ଓ ମନୁଷ୍ୟର ରୂପ, ତୁମ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ଜଗତର ଗୁରୁ ଅଧୋକ୍ଷଜ ଆମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛ।" "କେଉଁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ତୁମେ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ଚାହିବେ? ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ, ତୁମ ବାଣୀ ସତ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ, ଋଣୀ, ଯେଉଁ ଭକ୍ତି କରିଥାଏ ତାଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛା ଦେଉଥାଅ, ତୁମେ ଲାଭ ଓ ହାନିରେ ଅଲିପ୍ତ।" "ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଜନାର୍ଦନ, ତୁମେ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇଛ; ଯେଉଁଠାରେ ଯୋଗୀ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଦୁର୍ଲଭ, ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖ—ପୁତ୍ର, ଜନାନୀ, ଧନ, ସାମ୍ବାଧି, ଗୃହ, ଶରୀର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ପର୍କରେ ଆସକ୍ତି—ତାହା ଦୂର କର।" ଏପରି ଭାବେ ଅକୃରାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଓ ସ୍ତୁତି କରି ପ୍ରସ୍ନ୍ନ କରିବା ପରେ, ପ୍ରଭୁ ହରି ହସି, ମନୋହର ଶବ୍ଦରେ ଅକୃରାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ—"ତୁମେ ଆମ ଗୁରୁ, ପିତୃବ୍ୟ, ସମ୍ମାନିତ କୁଳଜନ; ଆମେ ତୁମର ନିର୍ଭର, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା, ପୋଷଣ ଓ ଦୟା କରିବାକୁ ଉଚିତ।" "ତୁମେ ପରମ ଯୋଗ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ମଣିଷ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ତାହା ଉପକୃତି ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ; ଦେବମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ କରିଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତମ ଲୋକ ଏହିପରି ନୁହଁ।" "ତୀର୍ଥ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏ ନାହିଁ, ଦେବମାନେ କଳା ଓ ପଥର ମୂର୍ତ୍ତି ନୁହଁ; ଉତ୍ତମ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପବିତ୍ରତା ଆସେ।" "ତୁମେ ଆମ ଉପକୃତିକାରୀ, ଉତ୍ତମ ଅଧିକାରୀ; ଏହିପରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଆ।" "ଶୁଣିଛି, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ, ପିତା ଓ ମାତା ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ନିଜ ନଗରକୁ ନିଆଯାଇଛନ୍ତି, ବହୁ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି।" "ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର ରାଜା ନିଜ ଭାଇର ପୁତ୍ରମାନେ ପ୍ରତି ନିଷ୍ପକ୍ଷ ନୁହଁ; ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧା ହୋଇଛି।