ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଶ୍ରୀମତୀଙ୍କ ଘର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଧନଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଶୁଭ୍ର ଶୈଳୀର ସଜ୍ଜା, ମୁକ୍ତାର ମାଳା, ପତାକା, ଚାଉନ୍, ଶୋଯ୍ୟାସନ, ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଧୂପର ଗନ୍ଧରେ ମୁହୁମୁହୁ ଖୁସିର ଆଲୋକରେ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏହି ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ ସେ ଅତି ଉତ୍ସାହିତ ଓ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରୁ ଉଠି ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଯତ୍ରୀମାନେ ମିଶି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦର ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କରାଯାଇଲା, ସେ ଆସନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି ବସିଲେ; ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଲୋକାଚାର ଅନୁଯାୟୀ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଶୋଭାମୟ ଶୋଯ୍ୟାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ନାରୀ ନିଜେ ସ୍ନାନ କରି, ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ମାଳା ଓ ଗନ୍ଧ ଲଗାଇ, ପାନ ଖାଇ ମଧୁର ଲଜ୍ଜା ଓ ହସର ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମାଧବଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନକୁ ଆସିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଲଜ୍ଜା ଓ ସଂକୋଚରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ କଙ୍କଣ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି ସେଉଁଠି ଶୋଯ୍ୟାରେ ବସାଇଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ନାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚିତ୍ତ ଓ ଶରୀର ରତିର ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ତରଙ୍ଗ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ କରି, ତାଙ୍କ ପାଦ ମସାଜ କରି, ନିଜ ବାହୁ ଓ ଛାତିରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅନେକ ଦିନର ଦୁଃଖର ଶେଷ ପାଇଲେ। ଏପରେ, ଏମିତି ଦୁର୍ଲଭ ମୁକ୍ତିଦାତା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପାଇ, ସେ ନାରୀ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଏକ ଦାନ ମାଗିଲେ—"ମୋର ପ୍ରିୟ ଏଠି କିଛି ଦିନ ରୁହନ୍ତୁ, ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ସହିପାରିବି ନାହିଁ।" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଉଦ୍ଧବ ସହିତ ନିଜ ପୂଜ୍ୟ ନିବାସକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଏଠାରେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହନ୍ତି, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜି, ଏବଂ ମନର ପସନ୍ଦ ଦାନ ମାଗେ, କିନ୍ତୁ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଗୁଣ ନାଥାଏ, ସେ ଅବିବେକୀ। ଏହା ପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ଓ ଅକୃରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ଅକୃର ଦୂରରୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଆସୁଛନ୍ତି ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଆନନ୍ଦ ସହ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଲେ। ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅକୃର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନର ଜଳ ମଥାରେ ଧରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ମନ ନମ୍ରତାରେ ଭରି, ହାତରେ ପାଦ ଧୋଇ, ଅକୃର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ସଂଗୀମାନେ ବିନାଶ ପାଇଛନ୍ତି, ଏହି ବଂଶ ପୁନଃ ସୁରକ୍ଷିତ ହୋଇଛି।" "ଆପଣମାନେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଓ ତତ୍ତ୍ୱ, ଆପଣମାନେ ବିନା ଉପର-ନିମ୍ନ କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରି ଅନେକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ପାଏ। ଯେପରି ନିଜ ଗର୍ଭରେ ବିଭିନ୍ନ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ସେପରି ଆପଣ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅନେକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ପାଅନ୍ତି। ଆପଣ ରଜ, ତମ, ସତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର, ପାଳନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏହି ଗୁଣରେ ବାନ୍ଧା ନୁହଁନ୍ତି। ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାଧି ଆପଣଙ୍କୁ ବିଶେଷ କରିପାରେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ନାହିଁ।" "ଯେତେବେଳେ ପୁରାତନ ବେଦମାର୍ଗ ଅସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ଶିକ୍ଷାରେ ବିଘ୍ନିତ ହୁଏ, ତେବେ ଆପଣ ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ଆଜି ଆପଣ ନିଜ ଅଂଶ ସହ ବସୁଦେବ ଗୃହରେ ଅବତରଣ କରି, ଭୂଭାର ହରଣ କରିଛନ୍ତି, ଶତାଧିକ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କ ସେନା ବିନାଶ କରି, ବଂଶର ମହିମା ବଢାଇଛନ୍ତି।" "ଆଜି ଆମ ଘର ଧନ୍ୟ, କାରଣ ଆପଣ ସମସ୍ତ ଦେବ, ପିତୃ, ଜନ୍ତୁ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ରୂପ ଓ ଯାଁଙ୍କ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରେ, ଏହି ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। କିଏ ଅନ୍ୟଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବ, ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁହୃଦ୍, କୃତଜ୍ଞ, ଏବଂ ଭକ୍ତି କଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଲାଭ-ହାନି ଯାହାପାଇଁ ଅର୍ଥହୀନ? ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆପଣ ଆଜି ଆମ ସମ୍ନିଧିରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାକୁ ଦେବମାନେ ଓ ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଦୟାକରି ଆମର ମୋହ-ବନ୍ଧନ—ସନ୍ତାନ, ଜନନୀ, ଧନ, ବାନ୍ଧବ, ଗୃହ, ଶରୀର ଓ ଆଦିରେ ଯେଉଁ ମାୟା ଆପଣଙ୍କର—ଏହାକୁ କାଟି ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏଭଳି ଭକ୍ତି ସହ ପୂଜା ଓ ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଭଗବାନ ହରି ହସି ହସି ଅକୃରଙ୍କୁ ମନୋହର ଭାବେ କଥା କହିଲେ—"ଆପଣ ଆମ ଗୁରୁ, ଚାଚା, ଏବଂ ନିତ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ ବନ୍ଧୁ। ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର, ଆପଣ ଆମକୁ ସୁରକ୍ଷିତ, ପୋଷିତ ଓ ଦୟା କରିବା ଉଚିତ।" "ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ଉତ୍ତମ ମନ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ, ସେମାନେ ସର୍ବଦା ଏପରି ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ। ତୀର୍ଥ ଜଳରେ ଶୁଦ୍ଧି ନାହିଁ, ଦେବତା କେବଳ ମୂର୍ତ୍ତି ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶୁଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଆପଣ ଆମ ଶୁଭଚିନ୍ତକ, ତେଣୁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ପାଇଁ ଏବେ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ।" "ଶୁଣିଛୁ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ନଗରକୁ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନେ ମାତା ସହ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି। ରାଜା, ଅମ୍ବିକା ପୁତ୍ର, ନିଜ ଭାଇଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ସମଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅ ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅନ୍ଧକାରିତ। ତେଣୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଥିତି କେମିତି ଅଛି ଦେଖି ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ପରେ ମିତ୍ରମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଉପାୟ କରିବା।" ଏପରି ଅନୁଶାସନ ଦେଇ, ଭଗବାନ ହରି ସଙ୍କର୍ଷଣ ଓ ଉଦ୍ଧବ ସହ ନିଜ ନିବାସକୁ ଗଲେ।