ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ଗୋପଗଣ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉତ୍କଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆଦର ଦେଇଥିଲେ । ଏହିପରି ସମ୍ମାନ ପାଇଁ, ରାଜନ୍, ଉଦ୍ଧବ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ରକ୍ଷା ତଳେ ପୁନଃ ମଥୁରାକୁ ଫେରିଯାଇଲେ । ସେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ବ୍ରଜବାସୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଭକ୍ତି ଭରିତ ହୃଦୟ ନେଇ, ବସୁଦେବ, ବଳରାମ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ କୁବ୍ଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ । କୁବ୍ଜାଙ୍କ ଘର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା—ମୁକ୍ତାମାଳା, ପତାକା, ଛତ୍ର, ଶୈୟା, ଆସନ, ଧୂପର ସୁଗନ୍ଧ, ଦୀପର ଆଲୋକ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନର ଗନ୍ଧରେ ଭରିଯାଇଥିଲା । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦେଖି, କୁବ୍ଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଲଜ୍ଜିତ ଏବଂ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲେ । ସେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସି, ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଅତିଥି ସ୍ୱୀକାର କରି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ । ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଆଦର ସହିତ ବସାଇଲେ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଲୋକାଚାର ଅନୁଯାୟୀ ଶୋଭାମୟ ଶୟନାଗାରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । କୁବ୍ଜା ନ୍ୟାତ, ଅଲଙ୍କୃତ, ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇ, ପାନ ଚବାଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଲଜ୍ଜା ଭରିତ ଚାହୁଁ, ମନ ଉତ୍କଣ୍ଠାରେ ଶିର ନମାଇ ଗଲେ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି, ଶଂକୋଚିତ ଏହି ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଶୟନାଗାରରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କ ସହ ଲୀଳା କଲେ । କୁବ୍ଜା, ଯିଏ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ଏହି ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଲାଗିଲା । ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଏବଂ ଶରୀର ଅତ୍ୟନ୍ତ କାମନାରେ ଜଳିଉଠିଲା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣସଂଗ ଗନ୍ଧ ନେଇ, ଚରଣ ମସାଇ, ତାଙ୍କୁ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଏବଂ ବାହୁରେ ଜଡ଼ିଇ, ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି ମାଧବରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ । ଏପରେ, ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ ମୁକ୍ତିଦାତା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପାଇ, କୁବ୍ଜା ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ଏକ ବର ମାଗିଲେ—"ହେ କମଳନୟନ, ମୋ ପାଖରେ କିଛି ଦିନ ରୁହ, ମୋ ସହ ଲୀଳା କର, କାରଣ ତୁମେ ଦୂରେ ଯିବାକୁ ମୁଁ ସହିପାରିବିନାହିଁ ।" ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଉଦ୍ଧବ ସହ ତାଙ୍କ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ । ଏଠାରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଯେଉଁଠାରେ କେହି ବଡ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜି, କିନ୍ତୁ ନିଜ ମନର ଅନୁକୂଳ ଲୋଭ ମାଗେ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧି ଦୃଢ଼ ନୁହେଁ । ଏହାପରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିବା ଓ ଅକୃରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ । ଦୂରରୁ ନିଜ ବନ୍ଧୁଗଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅକୃର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି, ତାଙ୍କୁ ବାହୁଡକା ଦେଇ, ଆଦର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କଲେ । ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଆଦର କଲେ । ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅକୃର ଯଥାବିଧି ପୂଜା କଲେ । ପାଦ୍ୟ ଜଳ ମାଥାରେ ଧରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଅଲଙ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ । ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି, ନମ୍ରତା ସହିତ ଅକୃର କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ— "ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥିମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହି ବଂଶ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆପଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଛି । ଆପଣମାନେ ଦୁଇଜଣ ସମସ୍ତର କାରଣ ଓ ସ୍ୱରୂପ; ଆପଣମାନେ ବ୍ୟତୀତ କିଛି ଉଚ୍ଚ ନାହିଁ, କିଛି ନିମ୍ନ ନାହିଁ । ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଆପଣମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସମସ୍ତରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି । ଯେପରି ନିଜର ଗର୍ଭରେ ବିଭିନ୍ନ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ସେପରି ଆପଣମାନେ ନିଜରୁ ସମସ୍ତ ଜନ୍ମରେ ବିଭିନ୍ନ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି । ଆପଣମାନେ ରଜ, ତମ, ସତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର, ପାଳନ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେଇ ଗୁଣ କିମ୍ବା କର୍ମ ଆପଣମାନେକୁ ବାନ୍ଧିପାରେନାହିଁ । ଆପଣମାନେ ଜ୍ଞାନସ୍ୱରୂପ, ଦେହ ଓ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାଧି ଦ୍ୱାରା ଆପଣମାନେ ବିଭିନ୍ନ ନୁହଁନ୍ତି; ତେଣୁ ଆପଣମାନେ ପାଇଁ ବନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ନାହିଁ—ଆମେ କଦାଚିତ୍ ଏଥିରେ ଭ୍ରମିତ ହେବୁ ନାହିଁ । ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଚୀନ ବେଦ ମାର୍ଗ ଅସତ୍ ଧର୍ମ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବାଧାପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଜଗତ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣମାନେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣଧାରୀ ଭାବେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି । ଏହିପରି, ଆଜି ଆପଣମାନେ ବସୁଦେବ ଘରେ ଅଂଶ ନେଇ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି, ଭୂଭାର ହରଣ, ଶତଶଃ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କ ସେନା ନାଶ କରି, ଏହି ବଂଶର କୀର୍ତ୍ତି ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି । ଆଜି ଆମ ଘର ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, କାରଣ ଆପଣମାନେ ଦେବ, ପିତୃ, ଭୂତ, ମନୁଷ୍ୟର ରୂପ, ଯାଁଠାରେ ଚରଣାମୃତ ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରେ, ଏହି ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି । ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତକୁ ଯିଏ ଅତିଅନ୍ତ ପ୍ରିୟ, ଯିଏ ସତ୍ୟବାଦୀ, ସମସ୍ତଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, କୃତଜ୍ଞ, ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜିଲେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କଉଁଠି ଯିବେ କିଏ? ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଆପଣମାନେ ଆଜି ଆମ ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯଁଠି ଯୋଗେଶ୍ୱର ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ଦୟାକରି ଆମ ପ୍ରତି ଆପଣଙ୍କ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ପୁତ୍ର, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଧନ, ବନ୍ଧୁ, ଘର, ଦେହ ଓ ଆଦିର ପ୍ରେମ ରୂପୀ ବନ୍ଧନ ଛିନ୍ଦିଦିଅନ୍ତୁ ।" ଏପରି ଭାବେ ଅକୃରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ସ୍ତୁତିତ, ଭଗବାନ୍ ହରି ମିଶ୍ର ହସରେ ତାଙ୍କୁ ମନୋହର କଥା କହିଲେ—"ତୁମେ ଆମ ଗୁରୁ, ପିତୃବ୍ୟ, ସଦା ସମ୍ମାନୀତ ବନ୍ଧୁ; ଆମେ ତୁମର ନିର୍ଭର, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା, ପୋଷଣ ଓ ଦୟା ଦେବାକୁ ଉଚିତ । ତୁମ ପରି ମହାନ୍ ଲୋକମାନେ ସଦା ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହେବା ଉଚିତ; ଦେବତାମାନେ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ତାହା କରନ୍ତି ନାହିଁ । ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୁଏନାହିଁ, ମୂର୍ତ୍ତି କଳା ଦ୍ୱାରା ଦେବତା ନୁହଁନ୍ତି; ମହାନ୍ ଲୋକଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଏକ କ୍ଷଣରେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରେ ।