ଏହିପରି ମହାପବିତ୍ର ମନୋଭାବରେ ଗୋପଗଣ କହିଲେ—“ଆମ ମନ କ୍ଷଣେ କ୍ଷଣେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅନ୍ତଃପଦେ ଅବିଚଳ ରୁହୁ, ଆମ ଜିହ୍ୱା ସେମାନଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁ, ଏବଂ ଆମ ଦେହ ତାଙ୍କର ସେବାରେ ନିତ୍ୟ ନମିତ ରହୁ।” ସେମାନେ ଏହି ଭାବରେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଯେଉଁଠି ଆମ କର୍ମ ଆମକୁ ନେଇଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଭଲ କିମ୍ବା ଦାନ କରିବାକୁ ହୁଏ, ସେଉଁଠି ଆମର କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତି ଅଚଳ ରୁହୁ।” ଏହିପରି ଭାବରେ ଗୋପମାନେ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଥିବାବେଳେ, ଉଦ୍ଧବ, ରାଜା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ ପୁନିଥରେ ମଥୁରାକୁ ଫେରିଲେ। ସେ ଯେବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ଭ୍ରଜବାସୀମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅପାର ଭକ୍ତିରେ ହୃଦୟ ଭରିଯାଇ, ଉଦ୍ଧବ ଭୂତପୂର୍ବ ଭାବରେ ବସୁଦେବ, ରାମ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ। ତାପରେ, ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତକୁ ଦେଖୁଥିବା ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ (କୁବ୍ଜା)ଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। କୁବ୍ଜାଙ୍କ ଘର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା—ମୁକ୍ତା ମାଳା, ପତାକା, ଛତ୍ର, ସୁନ୍ଦର ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନ, ଗନ୍ଧ, ଦୀପ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନର ସୁଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ। କୃଷ୍ଣ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, କୁବ୍ଜା ଅଳ୍ପବିସ୍ମିତ ହୋଇ, ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଆସିଲେ, ସମ୍ମାନ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଲେ। ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେ ଆସନକୁ ଛୁଇଁ ବସିଲେ। ଏଉଁଥିରେ, କୃଷ୍ଣ ସାଧାରଣ ଲୋକର ରୀତି ଅନୁସରି, ଏଇ ଶୋଭାମୟ ଶଯ୍ୟାକୁ ଚାଲିଗଲେ। କୁବ୍ଜା ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ପୋଶାକ, ଅଳଙ୍କାର, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ତାମ୍ବୁଳ ଚବାଇ, ଲଜ୍ଜା ଭିନ୍ନ ହସ୍ତବାନ୍ଧା ଦୃଷ୍ଟିରେ ମାଧବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ପ୍ରଥମ ସାକ୍ଷାତ କ୍ଷଣର ଲଜ୍ଜା ଓ ହ୍ରୀ ସହିତ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଡାକି, ହାତ ଧରି, ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ବସାଇଲେ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ରମଣ କଲେ—ଏହା କୁବ୍ଜାଙ୍କ ପୂର୍ବସଞ୍ଚିତ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଓ ଅଂଗ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଦগ୍ଧ, ଚକ୍ଷୁ କୃଷ୍ଣକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିଲା—ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣ ଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ କରି, ଚରଣ ମସାଜ କରି, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଅନନ୍ଦ ସ୍ଵରୂପରେ ଦୀର୍ଘ କଷ୍ଟର ଶେଷ ଦେଖିଲେ। ଏପରେ, ଏମିତି ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷଦାତା ପ୍ରଭୁକୁ ପାଇ, କୁବ୍ଜା ଏକ ବର ମାଗିଲେ—ସେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି, କହିଲେ, “ମୋର ପ୍ରିୟ, କିଛି ଦିନ ଏଠାରେ ରୁହନ୍ତୁ, ମୋ ସହ ରମଣ କରନ୍ତୁ; ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡି ହେବି ନାହିଁ।” ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଓ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ପୁନି ନିଜ ପୂଜ୍ୟ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଠାରେ ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଯେଉଁଠି ବ୍ୟକ୍ତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମହାପୂଜା କରି, ମନ ପସନ୍ଦ ବର ମାଗେ, ଯଦି ସେ ବର ଶୁଭ ନୁହେଁ, ତେବେ ସେ ଅବିବେକୀ। ଏହାପରେ, କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ ନିମିତ୍ତେ ଓ ଅକୃରକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ଦୂରରୁ ଏଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ, ନିଜ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅକୃର ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି, ସମ୍ମୁଖରେ ଯାଇ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ହୃଦୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସ୍ଵାଗତ କଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅଭିବାଦନ କଲେ। ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅକୃର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଚାରରେ ସେମାନେ ପୂଜା କଲେ। ପାଦ୍ୟ ଜଳ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ଓ ଅଲଙ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପାଦ ଧୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଅକୃର କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ନମ୍ରତା ସହ କହିଲେ— “ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି; ଆପଣମାନେ ଏହି କୁଳକୁ ମହାବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଛନ୍ତି। ଆପଣମାନେ ଦୁଇଜଣ ସମସ୍ତର କାରଣ ଓ ଉପାଦାନ, ଆପଣମାନେ ଛଡ଼ା ଉପର କିଛି ନାହିଁ। ଏହି ସୃଷ୍ଟି ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶ୍ରବଣ ଓ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକାଶ କରନ୍ତି। ଯେପରି ନିଜ ଶରୀର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେହରେ ଅନେକ ରୂପ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଆପଣ ନିଜ ସ୍ଵରୂପରୁ ଅନେକ ଜନ୍ମରେ ପ୍ରକାଶ ପାନ୍ତି। ତିନି ଗୁଣ—ରଜ, ତମ, ସତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ସଂହାର ଓ ପାଳନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆପଣ ସେହି ଗୁଣକୁ ବା କର୍ମକୁ ବାନ୍ଧି ନାହାନ୍ତି, କାରଣ ଆପଣ ଜ୍ଞାନସ୍ଵରୂପ। ଆପଣଙ୍କୁ ଶରୀର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଉପାଧି ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରେନାହିଁ, ଏହିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ବିଭେଦ ଓ ମୋକ୍ଷ ବିଷୟରେ କୌଣସି ଭ୍ରମ ନ ହେଉ। ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାଚୀନ ବେଦମାର୍ଗ କୁପଥ ଓ ଅସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅବରୋଧିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଆପଣ ଲୋକମାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳାର୍ଥେ ନିଜେ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣ ଧାରଣ କରି ଅବତାର ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଏବେ ଆପଣ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରେ ଅଂଶ ନେଇ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି, ଭୂଭାର ହରଣ କରି, ଶତଶତ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କ ସେନା ନଶ୍ଟ କରି, ଏହି କୁଳର ମହିମା ପ୍ରଚାର କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଦିନ ଆମ ଘର ସଫଳ, କାରଣ ଆପଣ—ସମସ୍ତ ଦେବ, ପିତୃ, ପ୍ରାଣୀ, ମାନବଙ୍କ ରୂପ, ଯାହାଙ୍କ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ, ଅଧୋକ୍ଷଜ—ଏଠି ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। କିଏ ଅନ୍ୟଠାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବ, ଆପଣ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମିତ୍ର, କୃତଜ୍ଞ, ଭକ୍ତଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି, ଲାଭ-ହାନି ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି ହୁଏନାହିଁ? ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଜନାର୍ଦନ, ଆପଣ ଏଠି ପ୍ରକଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଯୋଗୀ ଓ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ଦୟାକରି, ଆମ ମନର ମୋହ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତୁ—ସନ୍ତାନ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଧନ, ବାନ୍ଧବ, ଘର, ଶରୀର ଓ ଆଦି ଉପରେ ଆସକ୍ତି, ଯାହା ଆପଣଙ୍କ ମାୟା।" ଏପରି ଭାବେ ଅକୃରଙ୍କ ପୂଜା ଓ ସ୍ତୁତି ସ୍ୱୀକାର କରି, ଭଗବାନ୍ ହରି ହସିକି, ମନୋହର ବାଣୀରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଆପଣ ଆମର ଗୁରୁ, ପିତୃବନ୍ଧୁ, ସଦା ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ; ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ନିର୍ଭର ଓ ଆପଣଙ୍କ ଦୟା ପାତ୍ର। ଏପରି ମହାତ୍ମାମାନେ ସଦା ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହେବା ଉଚିତ; ଦେବମାନେ ନିଜ ଲାଭ ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସଜ୍ଜନମାନେ ତେଣୁ ନୁହେଁ।