ଓଉ, ବୃନ୍ଦାବନର ମହିମା ବିବେଚନା କରି, ଉଦ୍ଧବ ଏହିପରି ଭାବନା କରିଥିଲେ—“ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକ ଗ୍ରାସ ଘାସ, ଏକ ଝାଡ଼, ଏକ ଲତା କିମ୍ବା ଏକ ଔଷଧୀ ହେବାକୁ ଚାହେଁ, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପଦଧୂଳି ପାଇପାରିବି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଜନମାନ୍ୟ, ନିଜ ପରମ୍ପରା ଏବଂ ଧର୍ମପଥକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପଥକୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିଛନ୍ତି—ଏହି ପଥକୁ ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପଲବ୍ଧ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।” ବ୍ରଜର ନାରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ମସ୍ତକ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମନ୍ଦାର ଚରଣରେ ଶୋଭିତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଦେଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପଦଧୂଳିକୁ ମୁଁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରେ, କାରଣ ସେମାନେ ହରିଙ୍କର କୀର୍ତିଗାନ କରି ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରିଦେଇଛନ୍ତି। ଏପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଉଦ୍ଧବ, ଗୋପୀ, ଯଶୋଦା, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଚାରିଏ ପାଖରେ ନମସ୍କାର କରି, ଚାରିଏଟରେ ବସି ବ୍ରଜ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଉଦ୍ଧବ ବିଦାୟ ଦେଉଥିବା ବେଳେ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପମାନେ ଦୟା ଓ ସ୍ନେହରେ ଭରି, ନାନା ପ୍ରକାର ଉପହାର ହାତରେ ନେଇ, ଲୁଚୁଚୁ ଅଶ୍ରୁ ଭରି ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଆମର ଚିତ୍ତ ସଦା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ମନ୍ଦାର ପଦେ ବିଶ୍ରାମ କରୁ, ଆମର ମୁଁ ତାଙ୍କର ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁ, ଆମର ଦେହ ତାଙ୍କର ସେବାରେ ନମନ କରୁ। ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଯେଉଁଠି ଯାଇଯାଉ, ଯେଉଁ କର୍ମରେ ହେଉ, ଆମର ଭକ୍ତି ତାଙ୍କୁ ସଦା ଅଟୁଟ ରହୁ।" ଏପରି କୃଷ୍ଣଭକ୍ତିରେ ଗୋପମାନେ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଉଦ୍ଧବ ମଥୁରାକୁ ଫେରିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରଜବାସୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ହୃଦୟ ଭରି, ବସୁଦେବ, ରାମ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ। ଏପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ସାଇରନ୍ଧ୍ରୀ (କୁବ୍ଜା) ର ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ଲୋକମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେଉଁଠି ଘର ସୁନ୍ଦର ଅଳଙ୍କାର, ମୁକୁତ ମାଳା, ଧ୍ୱଜା, ଚାଉଣି, ଶୈୟା, ଆସନ, ଧୂପ ଓ ଫୁଲ ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଦିପ ର ସୁଗନ୍ଧ ଏବଂ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଦେଖି, କୁବ୍ଜା ଅତି ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଆସନ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ସହଚରୀମାନେ ସହିତ ଆଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ସେ ଆସନ ଛୁଇ ଉଠିବା ପରେ ବସିଲେ; କୃଷ୍ଣ ଲୋକ ପ୍ରଥାନୁସାରେ ଶୋଭାମୟ ଶୈୟାରେ ଯାଇଲେ। କୁବ୍ଜା ସ୍ନାନ କରି, ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ଭଲ ଶୈଳୀ ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଫୁଲ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ପାନ ଚବାଇ, ଲଜ୍ଜା ଓ ସ୍ନେହରେ ଭରି, ମାଧବଙ୍କୁ ନମ୍ର ନୟନ ଦେଖାଇ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଡାକି, ଲଜ୍ଜା ଭରା ହସି ଦେଖାଇ, ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି, ଶୈୟାରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କଲେ; କୁବ୍ଜା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଶୁଭ ଫଳ ପାଇଲେ। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଓ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ପ୍ରେମରେ ଜଳିଥିଲା, ନୟନ ଅପେକ୍ଷାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦସୁଗନ୍ଧ ଶ୍ୱାସ କରି, ତାଙ୍କ ପଦ ମସାଜ କରି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦର ମୂର୍ତ୍ତି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଇ ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିଲେ। ମୁକ୍ତିର ଦାତା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ପାଇ, କୁବ୍ଜା ଦୁଃଖିତ ହେଉଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ଏକ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲେ—“ମୋର ପ୍ରିୟ ମୋ ସହ କିଛି ଦିନ ରୁହନ୍ତୁ, ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ମୁଁ ବିଛିନ୍ନ ହେବାକୁ ସହିପାରିବି ନାହିଁ।” ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ କରି, ଉଦ୍ଧବ ସହ ଉପଚାର ଦେଇ, ନିଜ ପୂଜ୍ୟ ଅଭାସରେ ଫେରିଗଲେ। ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ପୂଜା କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ମନପସନ୍ଦ ଭିକ୍ଷା ଚାହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯଦି ଭଲ ନାହିଁ, ତେବେ ତାହା ଅବିବେକ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବ, ଅକୃରାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଏବଂ କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ଦୂରରୁ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଅକୃରା ଉତ୍ସାହରେ ଉଠି, ଅଙ୍ଗ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ସେ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତର ଦେଲେ; ନିଜ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ନିୟମାନୁସାରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଅକୃରା ତାଙ୍କର ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ମସ୍ତକରେ ଧରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଫୁଲ ମାଳା, ଅତି ଉତ୍ତମ ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତରେ ପଦ ଧୋଇ, ଅକୃରା ନମ୍ରତାରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ କହିଲେ—“ସଉଭାଗ୍ୟରେ, କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହି ପରିବାର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଆପଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୁନର୍ଜୀବିତ ହୋଇଛି।" "ଆପଣମାନେ ଦୁଇ ଜଣେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ ଓ ତତ୍ତ୍ୱ; ଆପଣମାନେ ଠାରେ ଉପର-ନିମ୍ନ କିଛି ନାହିଁ।" "ଏହି ବିଶ୍ୱ ଆପଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ପ୍ରବେଶ କରି, ନାନା ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ—ଶ୍ରବଣ ଓ ଦୃଢ଼ ଅନୁଭବରେ ଜଣାଯାଏ।" "ମୁଁ ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ, ଚଳ-ଅଚଳ ରୂପରେ, ନିଜ ଗର୍ଭରେ ଆପଣଙ୍କ ଅନେକ ରୂପ ଦେଖିଥିବାପରି, ଆପଣ ନିଜ ଉଦ୍ଭବ ଜୀବମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜେ ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।" "ଆପଣମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି, ନାଶ ଓ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ତଥାପି ଆପଣମାନେ ତିନି ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବନ୍ଧିତ ନୁହଁନ୍ତି, କାରଣ ଆପଣ ଜ୍ଞାନର ଆତ୍ମା—ଆପଣଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ କିପରି ହେବ?" "ଆପଣଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଦେହ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଉପାଧିରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ନୁହଁ, ତେଣୁ ଆପଣଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ନାହିଁ—ଆପଣ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆମେ କଦାଚିତ୍ ଭ୍ରମିତ ହେବା ନାହିଁ।" "ଯେତେବେଳେ ପୁରାତନ ବେଦମାର୍ଗ ଅସତ୍ୟ ଓ ମିଥ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବାଧା ଦିଏ, ଆପଣ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ସତ୍ୱଗୁଣରେ ପ୍ରକଟ ହୁଅନ୍ତି।" "ତେଣୁ, ଆଜି ଆପଣ ନିଜ ଅଂଶ ସହ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରକୁ ଅବତରି, ପୃଥିବୀର ଭାର ହଟାଇ, ଶତ-ଶତ ଶତ୍ରୁ ରାଜାଙ୍କ ଅନ୍ତ କରି, ଏହି ବଂଶର କୀର୍ତି ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି।" "ଆଜି ଆମର ଘର ଧନ୍ୟ, ଆପଣ ଦେବ, ପିତୃ, ଜୀବ ଓ ମନୁଷ୍ୟ ରୂପରେ, ଯାଙ୍କର ପଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ଶିକ୍ଷକ ଓ ଅଧୋକ୍ଷଜ ଆପଣ ଆମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି।" "କେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ଆପଣ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ଶରଣ ଚାହିବେ?