ଏହି ସମୟରେ, ଗୋକୁଳ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲା। ଗୋପୀମାନେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି କହିଲେ—“ହେ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି, ହେ ବ୍ରଜର ସ୍ୱାମୀ, ହେ ଦୁଃଖ ନାଶକ, ଗୋବିନ୍ଦ, ଆମ ଗୋକୁଳକୁ ଏହି ଦୁଃଖର ସାଗରରୁ ଉଦ୍ଧାର କର।” ତାପରେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଖବର ମିଳିବା ପରେ ଗୋପୀମାନେ ବିୟୋଗ ତାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଲେ। ସେମାନେ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ଭଗବାନଙ୍କ ଅଂଶ ବୋଲି ମାନି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଉଦ୍ଧବ କିଛି ମାସ ଗୋକୁଳରେ ରହିଲେ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳା ଗାଇ ଗୋକୁଳକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ଯେତେଦିନ ଉଦ୍ଧବ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜରେ ରହିଲେ, ବ୍ରଜବାସୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ସମୟ ଖୁବ ଶୀଘ୍ର ଚଳିଗଲା, କାରଣ ସେମାନେ ସବୁବେଳେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଖବରରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଲେ। ଉଦ୍ଧବ ଜଙ୍ଗଲ, ନଦୀ, ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗଛ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ ଏବଂ ବ୍ରଜବାସୀଙ୍କ ସେବା କରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ। ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରେମରେ ଏତେ ଲୀନ ଦେଖି, ଉଦ୍ଧବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି ଏହି ଶ୍ଳୋକ ଗାଇଲେ— “ଏହି ଗୋପୀମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଶରୀରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, କାରଣ ସେମାନେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ହୃଦୟର ଗଭୀରତମ ସ୍ଥାନରେ ବାସ କରାଇଛନ୍ତି। ପୁନଃଜନ୍ମର ଭୟରେ ଥିବା ଋଷିମାନେ, ଏବଂ ଆମେ ମଧ୍ୟ, ଏପରି ପ୍ରେମକୁ ଆଶା କରୁଛୁ। ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେବା ଠାରୁ କୃଷ୍ଣ କଥାମୃତ ଆସ୍ୱାଦ କରିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରେମ ପାଇଁ ଏମିତି ଅପବିତ୍ର ଜଙ୍ଗଲ ଚାରଣୀ ମହିଳାମାନେ କେଉଁଠି, ଏବଂ ଏହି ପରମ ପ୍ରେମ କେଉଁଠି! ଯେଉଁମାନେ ଅଜ୍ଞାନରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଆନ୍ତି, ଯେପରି ରାଜା ତାଙ୍କ ସେବକଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି। ଏହି ଗଢ଼େଇ ପ୍ରେମ ଦେବୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ରସ ମହୋତ୍ସବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗଳେ ବାହୁ ଦେଇଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ମିଳିଥିଲା—ଏହି ଦୟା ସ୍ୱର୍ଗ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ମୁଁ ଚାହେଁ, ଏଠାରେ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଏକ ତିଣି, ଜାଡ଼ି, ଲତା କିମ୍ବା ଔଷଧ ହୋଇଯାଉଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଗୋପୀମାନେ ସ୍ୱଜନ, ଧର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରି, ବେଦ ଯେଉଁପଥ ଖୋଜେ, ସେହି ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳି ପାଇଁ। ଯେଉଁ ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ମହାଯୋଗୀମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ଆରାଧନା କରନ୍ତି, ରାସ ନୃତ୍ୟର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦୁଃଖ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ପୁନଃପୁନଃ ନନ୍ଦର ବ୍ରଜର ମହିଳାମାନଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳିକୁ ନମସ୍କାର କରେ, ଯେଉଁମାନେ ହରିଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରି ଏହି ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି। ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏପରି ଭାବରେ ଗୋପୀ, ଯଶୋଦା, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୋପମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଚଢ଼ିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ଯିବା ସମୟରେ, ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ହାତରେ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ନେଇ ଆସି, ଭଲପାଇବାରେ ତାଙ୍କ ଆଖି ଲୁହାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଆମ ପ୍ରାଣ ସଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ଲଗି ରହୁ, ଆମ ମୁଁହ ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁ, ଆମ ଶରୀର ତାଙ୍କ ସେବାରେ ନମନ କରୁ। ଭାଗ୍ୟବଶତଃ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଯେଉଁଠାକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ୁ, ତଥାପି ଆମର ଭକ୍ତି ସ୍ଥିର ରହୁ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଦାନ ଦ୍ୱାରା।" ଏପରି ଭାବରେ ଗୋପମାନେ କୃଷ୍ଣଭକ୍ତି ସହିତ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଉଦ୍ଧବ, ରାଜା, ମଥୁରାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସୁରକ୍ଷାରେ। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ବ୍ରଜବାସୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଭରା ହୃଦୟରେ, ବସୁଦେବ, ବଳରାମ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଉପହାର ଦେଲେ। ତାପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା, ସବୁ ଦେଖୁଥିବା ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ (କୁବ୍ଜା) ର ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। କୁବ୍ଜାଙ୍କ ଘର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା—ମତିକା ମାଳା, ପତାକା, ଛାତା, ଶଯ୍ୟା, ଆସନ, ଧୂପ ଓ ଦୀପର ଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧିରେ ଭରିଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସହିତ, କୁବ୍ଜା ଲଜ୍ଜା ଭିତରେ ଉଠି, ସଠିକ ଭାବେ ଆଗକୁ ଆସି, ସଙ୍ଗୀନୀମାନେ ସହିତ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନରେ ଆସନ ଦିଆଗଲା, ସେ ବସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ସାଧାରଣ ରୀତିରେ ଶୋଭାମୟ ଶଯ୍ୟାକୁ ଗଲେ। କୁବ୍ଜା ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ଅଳଙ୍କାର, ମାଳା, ଗନ୍ଧ, ତାମ୍ବୁଳ ଖାଇ, ଲଜ୍ଜା ହସର ସହିତ ମାଧବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ, ତିନି ଲଜ୍ଜାରେ ହସୁଥିଲେ, ହାତରେ କଙ୍କଣ ଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ଶଯ୍ୟାରେ ବସାଇଲେ, ତାଙ୍କ ସହ ସମ୍ପୃକ୍ତ ହେଲେ, କାରଣ କୁବ୍ଜା ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କରି ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ଲାଗିଥିଲା। ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଓ ଅଙ୍ଗ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମ ଓ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଜଳୁଥିଲା, ଆଖି ଲାଲସାରେ ଭରିଥିଲା। ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମର ସୁଗନ୍ଧ ନିଆଇଲେ, ତାହାଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ଦୂର କଲେ, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦ ମୂର୍ତ୍ତି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପାଇ ଦୀର୍ଘ ଦୁଃଖର ଶେଷ ଦେଖିଲେ। ଏପରି ଦୁର୍ଲଭ ମୋକ୍ଷଦାତା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପାଇ, ଅଭାଗିନୀ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ବର ଚାହିଲେ—“ମୋର ପ୍ରିୟ କୃଷ୍ଣ, କିଛି ଦିନ ଏଠି ରୁହ, ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କର, ମୁଁ ତୁମ ବିୟୋଗ ସହିପାରିବି ନାହିଁ।” କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଆଶା ପୂରଣ କଲେ, ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ଉଦ୍ଧବ ସହିତ ତାଙ୍କ ଶ୍ରଦ୍ଧାସ୍ଥଳକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜି, ପରେ ମନ ପସନ୍ଦ ବର ଚାହେ, ଦୟା ଓ ଶୁଭ ଗୁଣ ନଥିଲେ, ସେ ଅବିଚାରଶୀଳ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ, ବଳରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବ, କିଛି କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ଓ ଅକୃରକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ଦୂରରୁ ନିଜ ସ୍ୱଜନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅକୃର ଆନନ୍ଦରେ ଉଠି, ସେମାନୋଁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ ଓ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଲେ, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ, ଅକୃର ନିୟମରୁପେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଅକୃର ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ପାନୀୟ ମାଥାରେ ଧରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।