ଉଦ୍ଧବ ଗୋକୁଳରେ ଏସିଲେ, ଏଠାରେ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶୃଙ୍ଗାର ଚାଳ, ମଧୁର ହାସ, ମନୋହର ଦୃଷ୍ଟି, ଓ ମଧୁର କଥାବାର୍ତାରେ ଆପଣଙ୍କ ମନକୁ ଏତେ ଆକୃଷ୍ଟ କରିଥିଲେ—ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କେମିତି ଭୁଲିପାରିବେ? ତାଙ୍କର ମନ ଦୁଃଖରେ ଡୁବି ଥିଲା, ଏହି ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଡାକିଲେ—"ଏ ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି, ଏ ବ୍ରଜନାଥ, ଦୁଃଖର ନାଶକ, ଗୋକୁଳକୁ ଉଠାଇ ଦୁଃଖର ସମୁଦ୍ରରୁ ଦୟା କର।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସନ୍ଦେଶ ପାଇ ଗୋପୀମାନେ ବିୟୋଗର ଆଗ୍ନି ଶାନ୍ତ କରି, ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଉଦ୍ଧବ କିଛି ମାସ ରହିଲେ, ଗୋପୀମାନଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଲୀଳାଗାଥା ଗାଇ ଗୋକୁଳକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ରହିବା ଦିନଗୁଡ଼ିକ ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜରେ ବାସିନ୍ଦାମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଖବରରେ ଆବେଶ ହୋଇ, ଶୀଘ୍ର ଉଡ଼ିଗଲା। ଉଦ୍ଧବ ଗୋକୁଳର ନଦୀ, ଜଙ୍ଗଲ, ଫୁଲ ଥରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଅନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ଉପରେ ସେବା କଲେ। ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣରେ ଏତେ ଆବେଶ, ମନ ଆକୁଳ, ଦେଖି ଉଦ୍ଧବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଏହା କହିଲେ—"ଗୋକୁଳର ଗୋପୀମାନେ ଭୂମିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜୀବ, ତାଙ୍କର ଗୋବିନ୍ଦ ପ୍ରେମ ହୃଦୟରେ ଗଭୀର। ମୁକ୍ତିକୁ ଚାହିଁଥିବା ଋଷିମାନେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଭକ୍ତିକୁ ଚାହୁଁ—ବ୍ରହ୍ମା ହେବାରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗାଥାର ରସ ଚାହିଁବା ଭଲ।" "ଏ ଗୋପୀମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରୁଥିବା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ଏତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—ଏହା ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଜଣା। ଅଜ୍ଞ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସିଧାସଳଖ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଆନ୍ତି, ଯେପରି ରାଜା ତାଙ୍କ ସେବକଙ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି।" "ଏ ମିତ୍ର, ଏପରି ଗଭୀର ପ୍ରେମ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପାଇନାହାନ୍ତି, ରସ ଉତ୍ସବରେ ବ୍ରଜବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଗଳାକୁ କୃଷ୍ଣ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଏହି ପ୍ରେମ ଦେଲେ।" "ମୁଁ ବୃନ୍ଦାବନରେ ଏକ ତୀର, ଗଛ, ଲତା, ବୃକ୍ଷ ହେବାକୁ ଚାହେ, ଯେପରି ଏହି ଗୋପୀମାନେ ନିଜ ପରିବାର, ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି ମୁକୁନ୍ଦ ପଥକୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁପଥକୁ ବେଦ ଖୋଜନ୍ତି।" "ଯେଉଁ ଗୋପୀମାନେ ଅପରଣା ମଣିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣ ରଖିଛନ୍ତି—ଏହି କୃଷ୍ଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀମାନେ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ରସ ଉତ୍ସବର ଲକ୍ଷ୍ୟ—ତାଙ୍କ ଅଲିଙ୍ଗନରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୋଇଯାଇଛି।" "ମୁଁ ନନ୍ଦବାସୀ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ପାଦ ଧୂଳିକୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରୁଛି, ତାଙ୍କର ହରି ଗାଥା ଗାଇବା ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରେ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ତାପରେ ଉଦ୍ଧବ ଗୋପୀମାନେ, ଯଶୋଦା, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେ ସହ ବିଦାୟ ନେଇ, ରଥରେ ଚଢ଼ି ଯାଇବାକୁ ଚାଲିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ହାତରେ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ନେଇ, ଆଖିରେ ଲୁହା ଭରି, ଆଦରରେ କହିଲେ—"ଆମର ମନ ସଦା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣରେ ବସିରହୁ, ଆମର କଥା ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଗାଉ, ଆମର ଶରୀର ତାଙ୍କ ସେବାରେ ଲାଗିରହୁ।" "ଆମେ ନିଜ କର୍ମରେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଭୁ ଚାହିଲେ ଠିକ୍ ତିଏଉଁଠି ଯିବାକୁ ପଡ଼ିଥାଉ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସଦା ଅଟୁଟ ରହୁ।" ଏପରି ଭାବେ ଗୋପମାନେ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଭକ୍ତିରେ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଉଦ୍ଧବ ମଥୁରାକୁ ଫେରିଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ। ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ହୃଦୟ ଭରି, ଉପହାର ଦେଇ ବସୁଦେବ, ରାମ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସବୁଦିଖୁ ଦେଖୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ (କୁବ୍ଜା) ର ଇଛା ଜାଣି, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ତାଙ୍କ ଘର ଶୋଭାମୟ ଥିଲା—ମୁକୁତ ମାଳା, ପତାକା, ଛାତା, ଶୟ୍ୟା, ଆସନ, ଧୂପ ଗନ୍ଧ, ଦୀପ ଆଲୋକ, ଫୁଲ ଓ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିଲା। କୃଷ୍ଣ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଦେଖି, କୁବ୍ଜା ଅତି ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ, ଆପଣଙ୍କୁ ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାରରେ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଉଦ୍ଧବ ମଧ୍ୟ ଆଦର ପାଇ, ଆସନ ଉପରେ ବସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ଲୋକ ଚାଳ ଅନୁସାରେ ଶୋଭାମୟ ଶୟ୍ୟାରେ ଯାଇଲେ। କୁବ୍ଜା ନିସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ଗହଣା, ମାଳା, ସୁଗନ୍ଧ, ପାନ କରି, ଲଜ୍ଜା ଭରା ଦୃଷ୍ଟି, ମନ ଉତ୍ସାହିତ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ କରି, ଶୟ୍ୟାରେ ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି, ଶୟ୍ୟାରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କ ସହ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ମିଳନ କଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ କୃପାରେ। କୁବ୍ଜା ଅତି ଆଗ୍ରହରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦର ସୁଗନ୍ଧ ନିଆଇ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରି, ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ। ପରେ, ଏପରି ଦୁର୍ଲଭ ମୁକ୍ତି ଦାତାକୁ ପାଇ, ସେ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ଏକ ଇଛା ରଖିଲେ—"ମୋ ପ୍ରିୟ କିଛି ଦିନ ଏଠାରେ ରୁହ, ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କର, ମୁଁ ବିୟୋଗ ଦେଖିପାରିବିନାହିଁ।" କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଇଛା ପୂରଣ କରି, ଉଦ୍ଧବ ସହିତ, ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଯେଉଁଠି ମହାପୂଜାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ମନରେ ଇଛା ରଖିବା ଉଚିତ, ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇ ଶୁକଦେବ କହିଲେ। କୃଷ୍ଣ, ରାମ ଓ ଉଦ୍ଧବ ଏକ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧିବା ଓ ଅକୃରାକୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଅକୃରାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ଦୂରରୁ ଦେଖି, ଅକୃରା ଉତ୍ସାହରେ ଉଠି, ତିନିଜଣ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତିନିଜଣ ମଧ୍ୟ ଆଦର କଲେ, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅକୃରା ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ପୂଜା କଲେ। ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନର ଜଳ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରି, ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗହଣା ଦେଇ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତରେ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି, ଅକୃରା ବଡ଼ ନମ୍ରତାରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। "ଶୁଭ ଭାଗ୍ୟରେ, କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ସଂଗୀମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏ ପରିବାର ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଛି, ଏହା ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଦୟା।" "ତମେ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଜଗତର କାରଣ ଓ ତତ୍ତ୍ୱ; ତୁମେ ଛଡ଼ା ଉପର, ତଳ କିଛି ନାହିଁ।" "ଏ ଜଗତ ତୁମେ ନିଜେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଅନେକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରିଛ; ଶ୍ରବଣ ଓ ଦ୍ରଷ୍ଟିରେ ଜଣା।" "ସମସ୍ତ ଜୀବରେ, ଚଳ-ଅଚଳ, ନିଜ ଗର୍ଭରେ ଅନେକ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କରିଛ; ତୁମେ ନିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାରେ ନିଜରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଜୀବରେ ଅନେକ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରିଛ।