ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ସୁମଧୁର ଉଦ୍ଧବ, ତୁମେ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ। ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ଏବଂ ମୋର ସନ୍ଦେଶ ନେଇ ଗୋପୀମାନେ ଯେଉଁ ବିୟୋଗବେଦନାରେ ଜର୍ଜରିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ସେମାନେ ମନରେ ସଦା ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ମୋ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଛନ୍ତି; ଦେହର ସମସ୍ତ ସୁଖ ତ୍ୟାଗ କରି ମୋ ପ୍ରେମରେ ଲୀନ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକଧର୍ମ ଛାଡ଼ି ମୋ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି—ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରେ। ମୋତେ ଦୂରେ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଗୋକୁଳର ସେ ନାରୀମାନେ ମୋ ସ୍ମୃତିରେ ଅଭିଭୂତ ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ବେଦନାରେ ଅଳସ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି। ମୋର ଗୋପୀମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ହୃଦୟ ମୋ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ, କେବଳ ଆଶା ଓ ମୋର ସନ୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।" ଏପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଇ, ଉଦ୍ଧବ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ଭାବେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରି, ରଥରେ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ହେବାବେଳେ ଉଦ୍ଧବ ବ୍ରଜକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ତାଙ୍କର ରଥ ଗାଈମାନଙ୍କ ପାଦଧୂଳିରେ ଆବୃତ ହୋଇଗଲା। ଚାରିପାଖରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଦମାନେ ଗାଈମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ନେବା ପାଇଁ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗାଈମାନଙ୍କ ପଛରେ ଛୁଆମାନେ ଦୌଡ଼ି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଏଠାଏଠି ଧଳା ବଛାମାନେ ଖେଳୁଥିଲେ, ଗାଈ ଦୁହାଯାଉଥିଲା, ଓ ବାଂଶୀର ମଧୁର ସ୍ୱର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏଠାରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଗୋପୀମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ ବସି, ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗାଥା ଗାଇ ଗ୍ରାମକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ। ସେଇ ମଧୁର ବ୍ରଜ ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅତିଥି, ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୂର୍ବଜ, ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା, ଧୂପ, ଦୀପ, ଓ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ଚାରିଦିଗରେ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା କୁଞ୍ଜଗୁଡ଼ିକ ଏବଂ ପ୍ରବଳ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କୁହୁକାର, ହଂସ, ବକ, ଓ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ପୋଖରୀ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଆଗମନ ସମୟରେ, ନନ୍ଦ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସାଥୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ଅଙ୍ଗଲଗ୍ନ କଲେ ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଯେପରି ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେପରି ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ସୁକୁମାର ଶଯ୍ୟାରେ ବସାଇ, ଥକାନି ଦୂର ହେବା ପରେ ପଦସେବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଦର ଦେଇ ତାଙ୍କ ସ୍ଥିତି ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ। ନନ୍ଦ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆମ ସ୍ନେହିତ, ଶୂରଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁଶଳେ ଅଛନ୍ତି କି? ସେ ପରିବାର ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ଦୁଃଖ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି କି? ସେ ମିତ୍ରତାରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି କି? ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟତାରେ ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି। କୃଷ୍ଣ ଆମକୁ, ତାଙ୍କ ମାଆ, ବନ୍ଧୁ, ଗୋପମାନେ, ଗାଈ, ବ୍ରଜ, ଏବଂ ପାହାଡ଼କୁ ମନେ କରନ୍ତି କି? ଗୋବିନ୍ଦ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଜନମଭୂମିକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବେ କି? ତେଵେ ଆମେ ସେଇ ଚମତ୍କାର ମୁହଁ, ଶୁଭ୍ର ନାସା, ହସିଥିବା ନୟନ ଦେଖିପାରିବୁ। ବନ୍ୟାଗ୍ନି, ବାତ୍ୟା, ବର୍ଷା, ଦୁଷ୍ଟ ବଳଦ, ସାପ ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମଧ୍ୟ ଆମକୁ କୃଷ୍ଣ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶୌର୍ୟ, ଚଞ୍ଚଳ ଚକ୍ଷୁ, ହସ, ଓ କଥା ମନେ ପଡ଼ିଲେ ଆମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଳସ୍ତ ହୋଇଯାଏ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, କୌଣସି ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଗର୍ଗ ମୁନି କହିଥିଲେ। କଂସ, ଦଶ ହଜାର ହାଥୀ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମଲ୍ଲ, ଓ ହାଥୀପତି—ସେମାନେ ସବୁକୁ ସିଂହ ଯେପରି ପଶୁକୁ ମାରେ, ସେପରି ନିର୍ବିଘ୍ନରେ ବିନାଶ କଲେ। ସେ ତିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଳଗଛକୁ ଏକ ହାତରେ ଭଙ୍ଗ କଲେ ଏବଂ ସାତ ଦିନ ପାହାଡ଼ ଧରି ରହିଲେ। ପ୍ରଳମ୍ବ, ଧେନୁକ, ଅରିଷ୍ଟ, ତ୍ରିଣାବର୍ତ୍ତ, ବକ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ—ଏଠାରେ ଖେଳରେ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମନେ କରି, ନନ୍ଦ ଅତି ସ୍ନେହରେ ମୌନ ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ବେଦନାରେ ବସି ରହିଲେ। ଯଶୋଦା, ପୁଅଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଚକ୍ଷୁରେ ନୀର ଆଣିଲେ, ଏବଂ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ଅଂଗ ଭିଜିଗଲା। ଏପରି ଅପୂର୍ବ ସ୍ନେହ ଦେଖି, ଉଦ୍ଧବ ଆନନ୍ଦରେ ନନ୍ଦଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ମହାନ, ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ଏହି ଶରୀରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, କାରଣ ତୁମର ମନ ଏପରି ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଗୁରୁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଛି। ଏହି ଦୁଇଁଜଣ—ରାମ ଓ ମୁକୁନ୍ଦ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ; ସେମାନେ ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରକୃତି, ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ପ୍ରାଚୀନ ନିୟନ୍ତ୍ରା ଓ ଜ୍ଞାନର ମୂଳ। ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ମଧ୍ୟ ଅଶୁଦ୍ଧ ମନେ ଧ୍ୟାନ କରି ନେଉଛନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର କର୍ମବନ୍ଧନକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଦୂର କରନ୍ତି; ସେଉଁଠି ଭଗବାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ବୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାର୍ଗକୁ ନେଇଯାନ୍ତି। ଏହି ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ କାରଣ, ଜୀବମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି—ତୁମେ ଦୁଇଁଜଣ ଯେପରି ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧାରଣ କରିଛ, ଏଠାରୁ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଆଉ କ'ଣ ଅଛି? ଅତି ସିଘ୍ର ଅଚ୍ୟୁତ, ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କ ନାଥ, ବ୍ରଜକୁ ଆସି ତାଙ୍କ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବେ। କଂସକୁ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ମାରିଦେଲାପରେ, କୃଷ୍ଣ ଯେଉଁ ଅଙ୍ଗୀକାର କରିଥିଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରିବେ। ତେଣୁ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଆପଣମାନେ ଶୀଘ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଦେଖିପାରିବେ। ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ଆକାଶରେ ଆଲୋକ ଯେପରି। ସେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ପ୍ରକୃତିରେ ଅସଲି କିଛି ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କେହି ନ ଆତ୍ମୀୟ, କେହି ନ ପରାୟ, କେହି ଉତ୍ତମ, କେହି ଅଧମ, କିମ୍ବା ସମ କିମ୍ବା ଅସମ—ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମମାନ। ସେଠି ମାତା, ପିତା, ଭାର୍ୟା, ପୁତ୍ର, ନାହିଁ; ନାହିଁ ନିଜ କିମ୍ବା ପର, ଦେହ କିମ୍ବା ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ସେଠି ଏହି ଜଗତର କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ମିଶ୍ରିତ; ତଥାପି, ଲୀଳା ପାଇଁ, ଧର୍ମିକଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି।