ଏକଦିନ, ଯେଉଁ ଭଗବାନ ଶରଣାଗତଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ସେ ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଓ ଭକ୍ତ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ହାତ ଧରି ମଧୁର ଭାବେ କଥା କହିଲେ—"ମୃଦୁ ହୃଦୟ ଉଦ୍ଧବ, ତୁମେ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ। ମୋର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ଏବଂ ମୋର ସନ୍ଦେଶ ଦେଇ ଗୋପୀମାନେ ଯେଉଁ ଦୁଃଖରେ ଅତି କ୍ଷୁବ୍ଧ ଅଛନ୍ତି, ସେହି ବିୟୋଗବେଦନା ଦୂର କର। ସେମାନେ ମୋତେ ହୃଦୟରେ ନିରନ୍ତର ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ମୋ ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଓ ଶରୀରୀକ ସୁଖ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି। ଏମିତି ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଲୋକଧର୍ମ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ନେହରେ ଧାରଣ କରେ। ଗୋକୁଳର ସେ ନାରୀମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି, ମୁଁ ଦୂରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋର ସ୍ମୃତିରେ ଦିନରାତି ଅବସ୍ଥିତ ଅଛନ୍ତି, ବିୟୋଗବେଦନାରେ ଅତି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି। ମୋ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ମୋ ସହିତ ଏକାତ୍ମ କରି, କେବଳ ଆଶା ଓ ମୋର ସନ୍ଦେଶ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରି, ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଛନ୍ତି।" ଏପରି ଭାବେ ଭଗବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇ, ଉଦ୍ଧବ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ଗୋପଗ୍ରାମକୁ ଯାଇଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମିତ ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଉଦ୍ଧବ ଭାସ୍କର୍ୟ ଧୂଳିରେ ଢାକିଯାଉଥିବା ରଥରେ ବ୍ରଜକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଚାରିପଟେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭମାନେ ଗାୟମାନେ ସହ ମିଶିବା ପାଇଁ ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ, ବଛାମାନେ ମାଁଗାୟଙ୍କୁ ଦେଖି ମାଟିକୁ ଚୁମି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଏଠାଏଠି ସ୍ଫୁର୍ତିଲା ଧଳା ବଛାମାନେ ଲୁଚୁଁଁ ଖେଳୁଥିଲେ, ଦୁଧ ଧୋଇବା ଶବ୍ଦ ଓ ବାଁଶୀର ମାଧୁର୍ୟ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଗୋପୀମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ ଶ୍ରୀବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ମଙ୍ଗଳମୟ କାର୍ଯ୍ୟଗାଥା ଗାଇଁଁ ଗ୍ରାମକୁ ମଧୁର କରୁଥିଲେ। ସେଇ ଗୋପଗ୍ରାମ ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅତିଥି, ଗାୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପିତୃଦେବତା, ଦେବତା, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ମାଳାରେ ଭର୍ପୂର ଥିଲା। ଚାରିପଟେ ଫୁଲ ଭରା କୁଞ୍ଜ ମଧୁର ପକ୍ଷୀର ଗୀତରେ ଝଙ୍କାରି ଉଠୁଥିଲା, ପଦ୍ମ, ହଂସ, କଦମ୍ବ ଭରା ପୋଖରୀ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଉଦ୍ଧବ ଆସିବା ସମୟରେ, ନନ୍ଦା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଯେପରି ଭାବେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ସେଭଳି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ସେ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଜନ ଦେଇ, ନରମ ଶଯ୍ୟାରେ ବସାଇଲେ। ଉଦ୍ଧବଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କ ଖବର ନେଲେ, ପଦସେବା ଓ ଅନ୍ୟ ସେବା କରିଲେ। ନନ୍ଦ ଜିଗ୍ୟାସା କଲେ, "ଓ ଶୁଭଯୁକ୍ତ, ଆମ ବନ୍ଧୁ, ଶୂରସୂନୁ, କେମିତି ଅଛନ୍ତି? ସେ ତାଙ୍କ ପରିବାର, ସନ୍ତାନ ସହ ନିରାପଦ ଓ ଦୃଢ଼ ମିତ୍ରତାରେ ଅଛନ୍ତି କି? ଭାଗ୍ୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ କଂସ, ଯିଏ ନିତ୍ୟ ଧର୍ମିକ ଓ ଯଦୁମାନେଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲେ, ସେ ନିଜ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଏଖଣି ମଧ୍ୟ ଆମକୁ, ତାଙ୍କ ମାଆ, ବନ୍ଧୁ, ଗୋପ, ଗ୍ରାମ, ଗାୟ, ବୃନ୍ଦାବନ, ପାହାଡ଼କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି କି? ଗୋବିନ୍ଦ କେବେ ଆମ ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଫେରିବେ? ତେବେ ଆମେ ତାଙ୍କ ମଧୁର ମୁହଁ, ନାସିକା ଓ ହସୁଥିବା ନୟନ ଦେଖିପାରିବା।