ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ରାମ ଓ ଜନାର୍ଦନ ତାଙ୍କର ରଥରେ ବାୟୁ ସମାନ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ନଗରକୁ ଫେରିଲେ, ରଥର ଧ୍ୱନି ବାଦଳ ଗୁଡ଼ିକର ଗର୍ଜନ ସମାନ ଶୁଣାଗଲା। ସମସ୍ତ ନଗରବାସୀ ଏହି ଦୁଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଏକ ଦୀର୍ଘ ଅବସ୍ଥାନ ପରେ ହାରାଇଥିବା ଧନ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପରି ତାଙ୍କର ମନ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଶିବ ତନ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଚଷ୍ଟିଯାଉଥିବା ଚଉଷଠି କଳା ଗଣନା କରାଯାଇଛି: ଗାନ, ବାଦ୍ୟ ଚାଲାଇବା, ନୃତ୍ୟ, ଅଭିନୟ, ଚିତ୍ରାଙ୍କନ, ଉତ୍କୀରଣ, ଚାଉଳ ଓ ଫୁଲ ଶୃଙ୍ଗାର, ଫୁଲ ଶୟ୍ୟା ତିଆରି, ଦନ୍ତ, ପୋଶାକ ଓ ଦେହ ଶୃଙ୍ଗାର, ରତ୍ନ ମଣିର ଭୂମି ଶୃଙ୍ଗାର, ଶୟ୍ୟା ତିଆରି, ଜଳ ବାଦ୍ୟ ଚାଲାଇବା, ଜଳ ଛିଟାଇବା, ବିଭିନ୍ନ କଳା ସଂଯୋଜନ, ମାଳା ଗୁଞ୍ଜିବା, ମୁଣ୍ଡ ଶୃଙ୍ଗାର, ବିଭିନ୍ନ ପୋଶାକ ତିଆରି, କଣ ଶୃଙ୍ଗାର, ସୁଗନ୍ଧ ମିଶାଇବା, ଅଳଙ୍କାର ଶୃଙ୍ଗାର, ମାୟା କୌଶଳ, କୁସ୍ତି କଳା, ହାତର କୌଶଳ, ଶାକ ଓ ମାଣ୍ଡ ତିଆରି, ପାନିୟ ଓ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ମଦ ତିଆରି, ସିଲାଇ, ଦୋରା କୌଶଳ, ପ୍ରଶ୍ନ ଉତ୍ତର, ଶ୍ଲୋକ ଉଚ୍ଚାରଣ, ମୁହଁର ଗୁଞ୍ଜନ, ପୁସ୍ତକ ପଢିବା, ନାଟକ ଓ କଥା ଦେଖିବା, କବିତା ଧାଡି ରଚନା, ମାଟ ଓ କାନ୍ତ ତିଆରି, ସୁତା ଚାଲାଇବା, କାଠ କାମ, ଶିଳ୍ପ, ଚାନ୍ଦି ଓ ରତ୍ନ ଚିହ୍ନିବା, ଧାତୁ ଗୁଣ, ରତ୍ନ ରଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନ, ଖଣି ଜ୍ଞାନ, ଗଛ ଜୀବନ ଜ୍ଞାନ, ମେଷ, କୁକୁଡ଼ା, ବା ଟିଉଁ ଯୁଦ୍ଧ ନିୟମ, ପ୍ରକ୍ଷିପ୍ତ ପକ୍ଷୀ ଶିକ୍ଷା, ପରିସ୍କାର, କେଶ ଶୃଙ୍ଗାର, ଗୁପ୍ତ କୋଡ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ, ବିଦେଶୀ ଭାଷା ଅନୁକରଣ, ଅଞ୍ଚଳିକ ଭାଷା ଜ୍ଞାନ, ଫୁଲ ମାଳା ର ଶକୁନ ଜ୍ଞାନ, ଯନ୍ତ୍ର ତିଆରି, ମାୟା ଚିତ୍ର, ସାଙ୍ଗରେ ଉଚ୍ଚାରଣ, ମନରେ କବିତା ରଚନା, ବିଭିନ୍ନ କଳା କୌଶଳ, ଖେଳ ଓ ଚତୁର୍ଯ୍ୟ, ଶବ୍ଦକୋଷ, ଛନ୍ଦ ଓ ପଦ୍ୟ ଜ୍ଞାନ, ପୋଶାକ ଲୁଚାଇବା ଉପାୟ, ବିଶେଷ ଚକ୍ର ଖେଳ, ଚୁମ୍ବକ ଖେଳ, ଶିଶୁ ଖେଳନା, ବୈନୟିକୀ କଳା ଜ୍ଞାନ, ବୈଜୟିକୀ କଳା ଜ୍ଞାନ, ବୈତାଳିକୀ କଳା ଜ୍ଞାନ। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଵୃଷ୍ଣି ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦ୍ଧବ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତିନି ବିଶିଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆତ୍ମୀୟ ବନ୍ଧୁ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ଏହି ଉଦ୍ଧବକୁ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ଏବଂ ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ଓ ଭକ୍ତିମୟ ଦେଖି, ଏକ ଦିନ କହିଲେ: “ଉଦ୍ଧବ, ମୃଦୁ ହୃଦୟ ତୁମେ ବ୍ରଜକୁ ଯାଉ। ମୋର ବାପାମାନେ ଓ ଗୋପିମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ମୋର ଦୂତି ନେଇ ସେମାନେଙ୍କର ବିୟୋଗ ଦୁଃଖ କମାଇ ଦିଅ। ଗୋପିମାନେ ମୋତେ ନିଜ ଜୀବନ ଦେଇଛନ୍ତି, ଦେହ ଏବଂ ଜଗତ ଉପେକ୍ଷା କରି ମୋତେ ମନେ ଧରିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ମୋ ପ୍ରିୟ, ମୋ ଆତ୍ମା। ମୋ ପାଇଁ ସେମାନେ ଜଗତ ଧର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି; ମୁଁ ସେମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ମୋ ପାଇଁ, ମୋର ପ୍ରିୟତମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୂରେ ଥିବା ମୁଁ, ଗୋକୁଳର ନାରୀମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିୟୋଗ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ତିର ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋତେ ଦିନରେ ଦିନ ସ୍ମରଣ କରୁଛନ୍ତି। ମୋ ଗୋପିମାନେ ମୋ ସହିତ ହୃଦୟରେ ଏକତ୍ର ହୋଇଛନ୍ତି, ମୋ ଫେରିବା ଆଶା ଓ ମୋ ଦୂତି ସମ୍ବାଦ ଦେଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଛନ୍ତି।” ଏପରେ ଉଦ୍ଧବ, ମାଷ୍ଟରଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ମାନି, ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କର ବ୍ରଜକୁ ଯାଇଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତମାନ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ଉଦ୍ଧବ ବ୍ରଜକୁ ପହଁଚିଲେ; ରଥ ଗାଁକୁ ବେଳେ, ଗାଁକୁ ଫେରୁଥିବା ଗଁଯ ଚରଣର ଧୂଳି ରଥକୁ ଲୁଚାଇ ଦେଲା। ଉପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୃଷ୍ଟି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା, ଗଁଯ ଶବ୍ଦ ଦେଇ ଗାଁକୁ ଫେରୁଥିଲେ; ଦୁଧରେ ଭରିଥିବା ମାଁ ଗଁଯ ଦେଖି ଛୁଆ ଗଁଯ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଏଠିଏଠି ଧଳା ଛୁଆ ଗଁଯ ଉଛାଳୁଥିଲେ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଶବ୍ଦ ଓ ବାଁଶୀ ଶବ୍ଦ ଗାଁକୁ ମଧୁର କରୁଥିଲା। ଗୋପିମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ ହୋଇ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଗାଇ ଗାଁକୁ ମହିମାମୟ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଗାଁ ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅତିଥି, ଗଁଯ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପିତୃ, ଦେବତା ପୂଜା, ଧୂପ, ଦୀପ, ମାଳାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲ ଭରିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ପକ୍ଷୀମାନେ ଗାଇ ଥିଲେ, ପୋଖରୀମାନେ ହଂସ, ବକ ଓ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିଲା। ଉଦ୍ଧବ ପହଁଚିଲେ, ନନ୍ଦ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ଉଦ୍ଧବକୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ, ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ଉଦ୍ଧବକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଜନ ଦେଇ, ମୃଦୁ ଶୟ୍ୟାରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର ହେବା ପରେ, ନନ୍ଦ ତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, ଚରଣ ମସାଜ ଓ ଅନ୍ୟ ସେବା କଲେ। “ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଶୂର ପୁତ୍ର ଆମର ମିତ୍ର କୃଷ୍ଣ, ସେ କେମିତି ଅଛନ୍ତି? ସେ ତାଙ୍କର ପରିବାର, ପୁଅ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ କଷ୍ଟ ମୁକ୍ତ ଅଛନ୍ତି କି? କୃଷ୍ଣ ଆମକୁ, ତାଙ୍କ ମାଆ, ମିତ୍ର, ଗୋପ, ଗାଁ, ପ୍ରିୟ, ଗଁଯ, ବୃନ୍ଦାବନ, ପାହାଡ଼ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି କି? ଗୋବିନ୍ଦ ଏକଥା ଆମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଫେରିବେ କି? ତାଙ୍କର ମନୋହର ମୁହଁ, ଶୁଭ ନାକ ଓ ହସୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଆମେ ଦେଖିବାକୁ ପାରିବା କି?” “ଅଗ୍ନି, ବାତ୍ୟା, ବର୍ଷା, ଅପରିଚିତ ବଳ ଓ ସର୍ପ, ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବା ନୁହେଁ ଜନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ରୁ ମଧ୍ୟ, କୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। ଆମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଶୂର କାର୍ଯ୍ୟ, ଚମତ୍କାର ଦୃଷ୍ଟି, ହସ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ ସ୍ମରଣ କରିଲେ, ଆମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଶିଥିଳ ହୋଇଯାଏ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, କୃଷ୍ଣ ଓ ରାମ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କିଛି ଦେବତାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଗର୍ଗ ମୁନି କହିଥିବା ପରି। କଂସ, ଦଶ ହଜାର ଗଜ ଶକ୍ତି ଥିବା, ଏବଂ ପାଳି ଓ ହାତୀ ମାନେ—ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟତାରେ ନିଜେ ନିଜେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ସେମାନେଙ୍କୁ ସିଂହ ପରି ସହଜରେ ଦଳିଦେଲେ। ସେ ତିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତାଳ ଗଛକୁ ଏକ ହାତରେ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଏବଂ ସାତ ଦିନ ପାହାଡ଼କୁ ଧରି ରଖିଥିଲେ।