ଯମଦେବତାଙ୍କୁ "ଏହିପରି ହେଉ" ବୋଲି କହିବା ପରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଦୁବଂଶୀଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅଁକୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଗୁରୁଙ୍କୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରିବା ପରେ, ସେମାନେ ପୁଣିଥରେ ଗୁରୁଠାରୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହିଲେ। ତାପରେ ଗୁରୁଦେବ କହିଲେ, "ମୋ ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ତୁମେ ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା ଦ୍ୱାରା ମୋ ପ୍ରତି ଉପକୃତ ହେଲ; ଏଠି ଆଉ କ'ଣ ଆଶା ରହିଲା?" ସେମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ, "ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ, ମହାବୀରମାନେ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଶୁଦ୍ଧ ରହୁ, ଏବଂ ତୁମେ ଯେଉଁ ବେଦ ଶିଖିଛ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସହ ରହୁ।" ଏଭଳି ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚଢ଼ି ନିଜ ନଗରକୁ ଝଡ଼ର ବେଗରେ ଫେରିଗଲେ, ତାଙ୍କର ରଥର ଧ୍ୱନି ମେଘର ଗର୍ଜନା ପରି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ରାମ ଓ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ଲୋକ ଏପରି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ଯେପରି କି ଦୀର୍ଘଦିନ ପରେ ହରାଇଯାଇଥିବା ଧନ ପୁଣି ପାଇଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୈବ ତନ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ଚଉଷଠି କଳା ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି—ଗାୟନ, ବାଦ୍ୟବାଦନ, ନୃତ୍ୟ, ନାଟକ, ଚିତ୍ରାଙ୍କନ, ଶିଳ୍ପ କଟିବା, ଚାଉଳ ଓ ଫୁଲ ଶୃଙ୍ଗାର, ଫୁଲ ଶଯ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଦନ୍ତ, ବସ୍ତ୍ର, ଦେହ ଶୃଙ୍ଗାର, ମଣିମାଞ୍ଜିତ ଭୂମି ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଶଯ୍ୟା ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଜଳ ବାଦ୍ୟ, ଜଳ ଛିଟି, ବିଭିନ୍ନ କଳାମୟ ଯୋଜନା, ମାଳା ପୋଆ, ମୁଣ୍ଡ ଶୃଙ୍ଗାର, ବସ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତି, କନ୍ତା ଶୃଙ୍ଗାର, ସୁଗନ୍ଧ ମିଶ୍ରଣ, ଗହନା ଯୋଜନା, ମାୟା ଖେଳ, କୁସ୍ତି, ହାତକଲା, ଶାକ ଓ ଅଟା ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି, ପାନୀୟ ଓ ମଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି, ସୁଇ କାମ, ଡୋରା ଖେଳ, ପ୍ରଶ୍ନୋତ୍ତର, ଶ୍ଲୋକ ଚୟନ, ଜିହ୍ବା ଟାଣିବା, ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିବା, ନାଟକ ଓ କଥା ଦେଖିବା, କବିତା ଧାଡ଼ି, ଛାଲି ଓ ବାଁଶ କାମ, ସୂତ କାମ, କଠ କାମ, ଗୃହ ନିର୍ମାଣ, ଚାନ୍ଦି ଓ ମଣି ଚିହ୍ନିବା, ଧାତୁ ବିଜ୍ଞାନ, ମଣିର ରଙ୍ଗ ଜ୍ଞାନ, ଖଣି ବିଜ୍ଞାନ, ଗଛର ଜୀବନ ଜ୍ଞାନ, ମେଘ, ମୁର୍ଗା, ବଟେର ଯୁଦ୍ଧ ନିୟମ, ପକ୍ଷୀ ଶିକ୍ଷା, ପରିଚ୍ଛନ୍ନତା, କେଶ ଶୃଙ୍ଗାର, ଗୁପ୍ତ କୋଡ଼ ଉଚ୍ଚାରଣ, ବିଦେଶୀ ଭାଷା ଅନୁକରଣ, ଅଞ୍ଚଳିକ ଭାଷା ଜ୍ଞାନ, ମାଳାର ଶୁଭ ଅପଶକୁନ ବୁଝିବା, ଯନ୍ତ୍ର ତିଆରି, ମାୟା ଚିହ୍ନ ତିଆରି, ଏକାସାଥିରେ ପାଠ, ମନରେ କବିତା ରଚନା, ବିଭିନ୍ନ ଶିଳ୍ପ କାର୍ଯ୍ୟ, ଖେଳ, ଶବ୍ଦକୋଷ ଓ ଛନ୍ଦ ଜ୍ଞାନ, ବସ୍ତ୍ର ଗୁପ୍ତି ଉପାୟ, ବିଶେଷ ଦାୟସ ଖେଳ, ଚୁମ୍ବକ ଖେଳ, ଶିଶୁ ଖେଳନା, ବୈନୟିକୀ, ବୈଜୟିକୀ, ବୈତାଳିକୀ କଳା ଜ୍ଞାନ। ଏହିପରି ଘଟଣା ପରେ, ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ବୃଷ୍ଣିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଦ୍ଧବ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅତି ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ଓ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ନିକଟରେ ପଢ଼ିଥିବା ଏକ ଅଗ୍ରଣୀ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ। ଏହି ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ, ଶରଣାଗତଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି କହିଲେ—"ଉଦ୍ଧବ, ତୁମେ ବ୍ରଜକୁ ଯାଅ, ମୋ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସୁଖ ଦିଅ, ଏବଂ ମୋର ସନ୍ଦେଶ ନେଇ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ବିରହ ଦୁଃଖ ଦୂର କର। ସେମାନେ ମୋରେ ମନ ଲଗାଇଛନ୍ତି, ନିଜ ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ତ୍ୟାଗ କରିଛନ୍ତି, ମୋକୁ ନିଜ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଭାବିଛନ୍ତି, ଏବଂ ସାର୍ବଜନୀନ କାମ କରିବାକୁ ଛାଡ଼ି ମୋ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି—ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବି। ମୋ ପାଇଁ, ନିଜ ଅତି ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ ପ୍ରତି ଅପାର ସ୍ନେହ ରଖି, ଗୋକୁଳର ମହିଳାମାନେ ବିରହ ଦୁଃଖରେ ଅସ୍ତିର ହୋଇଛନ୍ତି। ମୋ ଗୋପୀମାନେ ମୋରେ ମନ ଏକତ୍ର କରି, ମୋ ଫେରିବା ଆଶା ଓ ସନ୍ଦେଶ ନିମନ୍ତେ କଷ୍ଟରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଛନ୍ତି।" ଏଭଳି ଭଗବାନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇଁ, ଉଦ୍ଧବ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶକୁ ମାନି, ତାଙ୍କର ରଥରେ ଚଢ଼ି ନନ୍ଦଙ୍କ ବ୍ରଜକୁ ଯାଇଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ହେବାବେଳେ, ଗୋରୁମାନେ ଘରକୁ ଫେରୁଥିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ତଳର ଧୂଳିରେ ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ରଥ ଲୁଚିଯାଇଥିଲା। ଚାରିପାଖରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଦମାନେ ଗାଈମାନଙ୍କ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିବାକୁ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଓ ଗୋଞ୍ଜା ଦୁଧ ଭରା ଗାଈମାନଙ୍କ ଦିଗରେ ବଢ଼ିଯାଉଥିବା ବଛାମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଏଠାଏଠି ଧଳା ବଛାମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ, ଦୁଧ ଦୋହାର ଶବ୍ଦ ଓ ବାଁଶୀର ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଏଠାରେ ଶୁଭ୍ର ଶୃଙ୍ଗାରିତ ଗୋପୀମାନେ ଓ ଗୋପମାନେ ବସି ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳମୟ ଲୀଳାଗାନ ଗାଉଥିଲେ, ଯାହା ଗାଁକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା। ସେଇ ଗୋପଗ୍ରାମ ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅତିଥି, ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୂର୍ବଜ, ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା, ଧୂପ, ଦୀପ, ମାଳା ଦ୍ୱାରା ମଧୁର ହୋଇଥିଲା। ଚାରିପାଖରେ ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଉଦ୍ୟାନ ଏବଂ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ର ଗୀତ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା; ହଂସ, ମାଦାର, ଓ ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ପୋଖରୀ ଶୋଭା ବଢ଼ାଉଥିଲା। ଉଦ୍ଧବ ପହଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ନନ୍ଦଜୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁକୁ ଦେଖି ବହୁତ ଆନନ୍ଦରେ ଗଳେ ଲଗାଇଲେ ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପ୍ରତି ଯେପରି ଭକ୍ତି ଥିଲା, ସେପରି ଆଦର କଲେ। ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୋଜନ ଦେଇ, ମୃଦୁ ଶଯ୍ୟାରେ ବସାଇ, ତାଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର ହେବା ପରେ, ନନ୍ଦଜୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତିତି ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ପାଦଦାବନ ଓ ଅନ୍ୟ ସେବା କଲେ। "ଓ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆମ ବନ୍ଧୁ ଶୂରସୁତ କେମିତି ଅଛନ୍ତି? ସେ ତାଙ୍କର ପରିବାର ଓ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସୁଖରେ ଅଛନ୍ତି କି? ତାଙ୍କର ମିତ୍ରତା ଅଟୁଟ ଅଛି କି?" ଏହା ସହିତ, "ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ସଦା ଧର୍ମୀ ଯଦୁମାନେଁକୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଦୁଷ୍ଟ କଂସ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅନୁଚରମାନେ ତାଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟତା ଦ୍ୱାରା ନିହତ ହୋଇଛନ୍ତି।" "କୃଷ୍ଣ ଆମକୁ, ତାଙ୍କର ମାଆ, ବନ୍ଧୁ, ଗୋପ, ଗ୍ରାମ, ପ୍ରିୟଜନ, ଗାଈ, ବୃନ୍ଦାବନ, ପାହାଡ଼କୁ ମନେ ରଖନ୍ତି କି? ଗୋବିନ୍ଦ କେବେ ଆଉଥିବେ କି? ତାଙ୍କର ମୁହଁ, ସୁନ୍ଦର ନାକ ଓ ହସୁଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଦେଖିପାରିବା କି? ଅଗ୍ନି, ବାତ୍ୟା, ବନ୍ୟା, ଦୁଷ୍ଟ ବଳଦ, ସାପ, ଏବଂ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ବିପଦ ରୁଠି, ମୃତ୍ୟୁରୁ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶୌର୍ୟ, ଚାହାଣି, ହାସି, ଉଚ୍ଚାରଣ ମନେ ପକାଇଲେ, ଆମ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତିର ହୋଇଯାଏ।