ସମୁଦ୍ର ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ନେଇନଥିଲି; ଏଠାରେ ପଞ୍ଚଜନ ନାମକ ଏକ ବଡ଼ ଦାନବ, ଯେ ଶଙ୍ଖର ଆକାରରେ ଜଳରେ ବସିଛି, ସେ ଏହି ଶିଶୁକୁ ନେଇଥିଲା।” ଏହା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେହି ପଞ୍ଚଜନ ଦାନବକୁ ବଧ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଗଭୀର ଭିତରେ ଶିଶୁକୁ ମିଳିଲେ ନାହିଁ। ଦାନବ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଶଙ୍ଖକୁ ନେଇ, ଚରିଅଟ୍ରେ ଫେରିଲେ, ତାପରେ ଯମ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସମ୍ୟମନୀ ନଗରକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ ଯାଇ, ଜନାର୍ଦନ ତାଙ୍କ ସାଜସଜ୍ଜା ସହିତ ଶଙ୍ଖ ଦ୍ୱନି କଲେ; ଏହି ଉଚ୍ଚ ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଜୀବଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ଯମ ତାଙ୍କ ଦ୍ୟାନ ଦେଲେ। ଯମ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ମହା ପୂଜା କଲେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ ମାନବ ରୂପରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ପାଇଁ କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ?” ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ଆମ ଗୁରୁଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ଏଠାରେ ଆଣାଯାଇଛନ୍ତି; ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କର।” ଯମ ‘ଏହିପରି ହେବ’ କହି, ଗୁରୁଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଯଦୁମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଲେ; ତାଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଇ, ଏବେ ପୁନି ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ। ଗୁରୁ ଭକ୍ତି ସହିତ କହିଲେ, “ମୋ ପ୍ରିୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ତୁମେ ଶିକ୍ଷା ଦାୟିତ୍ୱର ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିଶୋଧ ଦେଇଛ; ଏପରି ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ପାଖରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆଉ କ’ଣ ଇଚ୍ଛା ରହିପାରିବ?” “ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ, ହେ ବୀରମାନେ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ପବିତ୍ର ରହୁ; ତୁମେ ଶିଖିଥିବା ବେଦ ଏଠା ଓ ପରଲୋକରେ ରହୁ।” ଏପରି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଚରିଅଟ୍ରେ ସେମାନେ ନଗରକୁ ଫେରିଲେ, ତାଙ୍କ ଗତି ପବନ ସମ, ତାଙ୍କ ରଥର ଶବ୍ଦ ବୃଷ୍ଟି ମେଘ ସମ। ସମସ୍ତ ଜନ ରାମ ଓ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନନ୍ଦ ହେଲେ, ଯେପରି ଦୀର୍ଘ ଦିନ ହରାଇଥିବା ଧନକୁ ପୁନଃ ପାଇ ଲୋକମାନେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।