ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ରୋହିଣୀନନ୍ଦନ ବଳରାମ ବଡ଼ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଗଦା ଚଳାଇ ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ସିଂହ ଯେମିତି ମୃଗମାନୋଁକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେହିପରି ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପ୍ରହାର କରି ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଏହି ଶୂରବୀର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଆକାଶରେ ଡ଼଼଼ମ୍ବ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପ ବୃଷ୍ଟି କରି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଓ ନାରୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ଏପରେ, ଶୂରବୀରମାନୋଁର ଜୀବନ ହରାଇଥିବାରେ, ସେମାନଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ଦୁଃଖରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ, ମୁଣ୍ଡ ଚାଟି ଚାଟି, ଲୁହ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ନିଜର ପତିମାନୋଁକୁ ଗହଣ କରି, ଏହି ଶୂରବୀରମାନୋଁର ଶୟ୍ୟାରେ ଶୋଇ ଥିବା ସ୍ଥିତିରେ, ସେମାନେ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ ପୁନଃପୁନଃ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ବିଳାପ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ— “ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ଅସହାୟଙ୍କର ରକ୍ଷକ! ତୁମେ ନାସ୍ତ ହେବାରୁ ଆମେ, ଆମ ପିଲାମାନେ ଓ ଘରସଂସାର ସବୁ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲା। ହେ ପତି, ତୁମ ବିନା ଏହି ନଗର ଓ ଆମେ, ଦୁହିଁ ମନୋହରତା ହରାଇଛୁ, ମଙ୍ଗଳ ଓ ଉତ୍ସବ ସବୁ ଶେଷ ହୋଇଗଲା। ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଜନଙ୍କୁ ହନ୍ତା କରି, ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଅପରାଧ କରିଛ, ଏହାର କ୍ଷମା କେଉଁଠି ମିଳିବ? ଏହି ଜଗତରେ ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ବିନାଶ ହିଁ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ; ଯେଉଁଠି ରକ୍ଷକ ଏହାକୁ ଅନଦେଖା କରେ, ସେ କେଉଁଠିଁ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ପାଇନାହିଁ।” ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ରଷ୍ଟା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ରାଜମହିଳାମାନୋଁକୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ଓ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ନିଧନ ପ୍ରାପ୍ତ ଶୂରବୀରମାନୋଁର ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଲେ। ପରେ, ନିଜ ମାତା ପିତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଶିର ଝୁକାଇ ତାଙ୍କର ପାଦସ୍ପର୍ଶ କଲେ। ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ, ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ଏହି ବିଶ୍ୱର ନାଥ ଅଟୁଟ୍ ଅନୁଭବ କରି, ତାଙ୍କର ଭୟ ହରି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ— ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜାଣିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କର ଇଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି। ସେ ନିଜ ମାୟା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରି, “ଦୁଃଖ କରିବେ ନାହିଁ” ବୋଲି କହିଲେ। ତାପରେ, ନିଜ ବଡ଼ଭାଇ ସହିତ ପିତାମାତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ମୃଦୁ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କରି, “ମା, ବାପା” ବୋଲି ସ୍ନେହର ସମ୍ବୋଧନା କଲେ। ତେଣୁ କହିଲେ— “ବାପା, ଆପଣ ଓ ମାତା ଆମ ପାଇଁ ଯେପରି ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ଆମେ ଶିଶୁବେଳା, ବାଳ୍ୟବସ୍ଥା, ଯୌବନ କିଛି ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ବିତାଇପାରିଲୁ ନାହିଁ। ଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟରେ ବସିପାରିଲୁ ନାହିଁ, ଜେଉଁ ସୁଖ ଆଉ ପିଲାମାନେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘରେ ଲାଡ଼ପ୍ୟାରେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଆମେ ତାହା ପାଇଲୁ ନାହିଁ। ଏହି ଦେହ ଯେଉଁଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ପୋଷିତ, ସେହି ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଜୀବନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଦାନ ଦେଇହେବ ନାହିଁ। କିଛି ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେପୁଅ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ଜୀବିକା ଯୋଗାଇ ଦେଇନାହିଁ, ସେ ପରେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନିଜ ମାଂସ ଖାଇବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଶକ୍ତି ଥିଲେ ସେ ଜଣେ ଜେଉଁ ଜଣେ ଜରାବସ୍ଥାର ପିତାମାତା, ଧର୍ମପତ୍ନୀ, ଶିଶୁ, ଗୁରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଶରଣାଗତଙ୍କୁ ଅନଦେଖା କରେ, ସେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ। କଂସଙ୍କ ଭୟରେ ଆମ ମନ ସଦା ଅଶାନ୍ତ ଥିଲା, ଏହି ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପାଦସେବା ଛାଡ଼ି ବ୍ୟର୍ଥ କଲୁ। ତେଣୁ ଆମେ ନିଜେ ଅଶକ୍ତ ଓ ଦୁଃଖିତ ଥିଲୁ, ଏହି ଦୁଃଖ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆପଣ ଓ ମାତା ଆମକୁ କ୍ଷମା କରନ୍ତୁ।” ହରିଙ୍କ ଏହି ମୃଦୁ ବାଣୀ ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ମନ ମୋହିତ ହେଲା। ଦେବକୀ ଓ ବସୁଦେବ ତାଙ୍କୁ କୋଳେ ନେଇ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରି ଯାଉଥିଲା, ସ୍ନେହର ବନ୍ଧନରେ ଜଡି ଯାଇଥିଲେ, ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ନିର୍ବାକ ହେଇ ଗଲେ। ଏହିପରେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ, ନିଜ ମାମା ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ଯଦୁବଂଶର ରାଜା ପଦେ ବସାଇଦେଲେ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ହେ ରାଜନ୍, ଆପଣ ଆମ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ; ଯୟାତିଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ଯଦୁମାନେ ରାଜ୍ୟସିଂହାସନରେ ବସିପାରିବେ ନାହିଁ। ମୁଁ ନିଜେ ଆପଣଙ୍କ ସେବକ ଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଶିର ନମାନ୍ତି, ତେବେ ଅନ୍ୟ ମାନବ ରାଜାମାନେ କ’ଣ?” ଏହିପରି କରି, ଯଦୁ, ବୃଷ୍ଣି, ଅନ୍ଧକ, ମଧୁ, ଦାଶାର୍ହ, କୁକୁର ଓ ଅନ୍ୟ ନିଜ ଜନମାନେ କଂସଙ୍କ ଭୟରେ ଯେଉଁଠିଁ ଅନ୍ୟ ଦେଶରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରାଇଦେଲେ, ଧନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘରେ ରହିଲେ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ହରାଇଗଲା। ପ୍ରତିଦିନ ସେମାନେ ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ଅତି ସୁନ୍ଦର, ଦୟାମୟ ହସ ଭରା ପଦ୍ମମୁଖ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ଅନ୍ତଃକରଣ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ। ବଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମୁଖାମୃତ ପିଇ ପିଇ, ଯୌବନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲାଗୁଥିଲେ। ଏହା ପରେ, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ ବଳରାମ ସହିତ ନନ୍ଦଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସ୍ନେହ ଭରା ଆଲିଙ୍ଗନ କରି କହିଲେ, “ନନ୍ଦବାବା, ଆପଣ ଆମକୁ ଯେପରି ଲାଡ଼ପ୍ୟାରେ ପୋଷଣ କଲେ, ପିତାମାତା ତ ନିଜ ଶିଶୁଁ ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦିଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ପିତାମାତା ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଶିଶୁଁକୁ ମଧ୍ୟ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ପୁଅ ପରି ଦୟା କରନ୍ତି। ଦୟାକରି, ବାବା, ଆପଣ ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଯାନ୍ତୁ; ଏଠିରେ ଆମ ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ ସୁଖୀ ହେଲେ, ଆମେ ଆପଣ ଓ ଆମ ଆତ୍ମୀୟମାନୋଁକୁ ଦେଖିବାକୁ ବ୍ରଜକୁ ଆସିବୁ।” ଏପରି କହି, ଅଚ୍ୟୁତ ନନ୍ଦ ଓ ବ୍ରଜବାସୀମାନୋଁକୁ ଅଂଗବସ୍ତ୍ର, ଆଭୂଷଣ, ପାତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ନନ୍ଦ, ଏହି ମୃଦୁ ବାଣୀ ଶୁଣି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହ ଭରା ଚିତ୍ତରେ ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଆଖିରେ ଲୁହ ଭରାଇ ବ୍ରଜକୁ ଗୋପମାନେ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।