କଂସ ଯେତେବେଳେ ଏପରି ଦମ୍ଭ କରୁଥିଲେ, ଅଜର-ଅମର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ବେଗରେ ଉଠି ଉଚ୍ଚ ମଞ୍ଚରେ ଚଢ଼ିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖିବା ପରି କଂସ ସ୍ଥିର ହୃଦୟରେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି, ତାଙ୍କର ଢାଲ ଓ ତଳୱାର ଧରିଲେ। କଂସ ତଳୱାର ନେଇ ଆକାଶରେ ଡାକିର ଭଳି ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ, କିନ୍ତୁ ଅପରିହାର୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଗରୁଡ଼ ପାଇଁ ସର୍ପକୁ ଧରିବା ପରି ଜୋରରେ ଧରିଲେ। କଂସଙ୍କର ଚୁଲି ଧରି, ମୁକୁଟ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ମଞ୍ଚରୁ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ପକେଇ ଦେଲେ। ପଦ୍ମନାଭ ଭଗବାନ୍ ନିଜେ ଉପରୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ ଓ ସ୍ୱୟଂସିଧ୍ଦ। ତାପରେ ଶ୍ରୀହରି ତାଙ୍କର ନିର୍ଜୀବ ଦେହକୁ ମାଟିରେ ଟାଣିଲେ, ଯେପରି ଏକ ହାତୀକୁ ଟାଣାଯାଏ, ଓ ସମସ୍ତ ଲୋକ ତାହା ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁଖରୁ 'ହାୟ! ହାୟ!' ବୋଲି ବଡ଼ ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଉଠିଲା। କଂସ, ଯିଏ ସଦା ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଥିଲେ—ଖାଇବା, କହିବା, ଚାଲିବା, ଶୁଇବା, ଶ୍ୱାସ ନେବା ସମୟରେ—ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଓ ସେଇ ଦୁର୍ଲଭ ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ତାଙ୍କର ଆଠ ଭାଇ—କଙ୍କ, ନ୍ୟଗ୍ରୋଧକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଭରିଆ, ଭାଇଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପ୍ରତିଶୋଧ ନେବାକୁ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ। ତେବେ ରୋହିଣୀନନ୍ଦନ ବଳରାମ ତାଙ୍କ ଗଦା ନେଇ ସିଘ୍ର ତାଳରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସିଘ୍ରେ ପୃଥିବୀରେ ପକେଇଦେଲେ, ସିଂହ ଜେପରି ପଶୁମାନଙ୍କୁ ମାରିଦିଏ।