ଚାଣୂର ହବା ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଉଛାଲି, ଦୁଇ ହାତକୁ ମୁଡି ରଖି, କ୍ରୋଧରେ ଭରି ଶ୍ରୀବାସୁଦେବଙ୍କ ଛାତିରେ ଭୟଙ୍କର ଘା ଦେଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି ଘାରେ ଶ୍ରୀହରି କିଛି ହଲେ ନାହିଁ, ହାତୀକୁ ମାଳା ଦେଇ ଘା କରିଲେ ଯେପରି ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଥାଏ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଚାଣୂରଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ତାଙ୍କୁ ବହୁବାର ଘୁମାଇଲେ। ପରେ ତାଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଭୂମିରେ ପଟିଲେ; ଚାଣୂରଙ୍କ ଜୀବନ ଲୁଟିଗଲା, ଚୁଡା ଏବଂ ମାଳା ଚିଁଡିଗଲା, ତିନି ଇନ୍ଦ୍ରର ପତାକା ଭାଙ୍ଗି ପଡିଲା ପରି ଭୂମିରେ ଲୁଟିଗଲେ। ଏହିପରି ମୁଷ୍ଟିକାଙ୍କୁ ବଳଭଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୁଠିରେ ଦେଉଥିବା ଘାରେ ପ୍ରଥମେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଘା ଦେଲେ, ପରେ ତାଙ୍କ ପାଣିରେ ଭୟାନକ ଚାଟି ଦେଲେ। ମୁଷ୍ଟିକା କମ୍ପିଗଲେ, ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ବାହାରିଲା, ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ନିଃସ୍ତାନ୍ତ ହେଲା, ତିନି ବାୟୁରେ ଭାଙ୍ଗି ପଡିଥିବା ଗଛ ପରି ଭୂମିରେ ଲୁଟିଗଲେ। ଏହାପରେ ରାମ, ସ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଧା, କୁଟାକୁ ସହଜରେ ନିଜ ବାମ ମୁଠିରେ ଅବହେଳାର ଘା ଦେଇ ମାରିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଶାଳା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦରେ ମୁଣ୍ଡ ଘା ହେଇ, ତୋଶଳକ ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଙ୍ଗି, ଭୂମିରେ ପଡିଗଲେ। ଚାଣୂର, ମୁଷ୍ଟିକା, କୁଟା, ଶାଳା ଏବଂ ତୋଶଳକଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇଦେବା ପରେ, ବାକି ଯୋଧାମାନେ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଇଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏବଂ ବଳରାମ ନିଜ ଗୋପମିତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ଏକଠା କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ଗୀତା ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା, ତାଙ୍କ ଗୁପ୍ତା ଚୁଡିର ଝଙ୍କାର ଶୁଣିଲା, ତାଙ୍କ ନୃତ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ସମସ୍ତ ଲୋକ ରାମ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ; କଂସ ବ୍ୟତୀତ, ଅଗ୍ର ନ୍ୟାୟବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ ଧର୍ମିକ ଲୋକ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କଲେ—"ବହୁତ ଭଲ! ବହୁତ ଭଲ!" ଯେତେବେଳେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଧାମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ଏବଂ ଭୋଜରାଜ କଂସ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ, ସେ ନିଜ ସଙ୍ଗୀତକାରମାନେଙ୍କୁ ବନ୍ଦ କରି, ଏଭଳି କହିଲେ: "ଏହି ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟ ବାସୁଦେବପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ସହରରୁ ବାହାର କର; ଗୋପମାନେଙ୍କ ଧନ ଅପହରଣ କର; ନନ୍ଦକୁ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ଲୋକ, ବାନ୍ଧି ଦେ। ବାସୁଦେବ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ଲୋକ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡାମାନେ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ମାର; ଉଗ୍ରସେନ, ମୋର ପିତା, ଶତ୍ରୁପକ୍ଷର ସମର୍ଥକ, ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ ମାର।" କଂସ ଏଭଳି ଦମ୍ଭ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଅବିନାଶୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, କ୍ରୋଧିତ ହେଇ, ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଉଛାଲି, ଉଚ୍ଚ ମଞ୍ଚରେ ଚଢିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁଛି ବୋଲି ଜାଣି, କଂସ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ଆସନରୁ ଉଛାଲି, ତାଙ୍କ ଢାଲ ଏବଂ ତଳୱାର ନେଇଲେ। କଂସ ତଳୱାର ନେଇ, ହବା ପରି ଆକାଶରେ ଦକ୍ଷିଣ ବାମ ଦିଗରେ ଘୁମିବାପରି ଚଳିଲେ; କିନ୍ତୁ ଅପରିହାର୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଗରୁଡ ମାନେ ସାପକୁ ଧରିବାପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ ଧରିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ଚୁଡା ହଲାଇ ତାଙ୍କୁ ଚୁଲରେ ଧରି, ଉଚ୍ଚ ମଞ୍ଚରୁ କଂସକୁ ରଙ୍ଗଭୂମିରେ ପଟିଲେ; ଏବଂ ଶ୍ରୀହରି, ପଦ୍ମନାଭ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ, ନିଜେ ଉପରୁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ପଡିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ନିର୍ଜୀବ ଦେହକୁ ଭୂମିରେ ଗୋଡ଼ିଲେ, ହାତୀକୁ ଗୋଡ଼ିବାପରି, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଦେଖୁଥିଲେ; ଏବଂ ବଡ଼ ଦୁଃଖର ଚିତ୍କାର "ହା! ହା!" ଉଠିଲା। କଂସ, ଯେଉଁଠି ଖାଇବା, କଥା କହିବା, ଚଳିବା, ସୋଇବା, ଶ୍ବାସ ନେବା ସମୟରେ ସଦା ଚିନ୍ତିତ ଥିଲେ, ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଚକ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଏବଂ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ରୂପକୁ ଲାଭ କଲେ। ତାଙ୍କ ଆଠ ଭାଇ—କଙ୍କ, ନ୍ୟଗ୍ରୋଧକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଭାଇର ମୃତ୍ୟୁର ପ୍ରତିଶୋଧ ପାଇଁ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ। ରୋହିଣୀପୁତ୍ର ବଳରାମ ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ନିଜ ଗଦା ଦେଇ ସେମାନେକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ, ସିଂହ ଜନ୍ତୁମାନେକୁ ଅଟାଇବାପରି। ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଡ଼ାକ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶିବ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ନାରୀମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା ପ୍ରିୟପତିମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀମାନେ, ରଜା, ଦୁଃଖରେ ଭରି, ମୁଣ୍ଡ ପିଟି, ଆଖିରେ ଅଶୁ ନେଇ, ପତିଙ୍କୁ ଶୋକରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ନାରୀମାନେ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ବୀରମଞ୍ଚରେ ଶୋଇଥିବାବେଳେ, ମଧୁର କଣ୍ଠରେ ବାରମ୍ବାର ଦୁଃଖ ଜାତ କରି କ୍ଷୋଭ ପ୍ରକାଶ କଲେ। "ହା, ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରିୟ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଅନାଥର ଦୟାଳୁ ରକ୍ଷକ! ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ, ଆମେ, ଆମ ପିଲା, ଘର ନଷ୍ଟ ହେଲା।" "ତୁମେ ନାହିଁ, ଏହି ସହର, ମନ୍ୟମାନେ, ଶୂନ୍ୟ ହେଲା; ଆମେ ବି, ସମସ୍ତ ଉତ୍ସବ ଏବଂ ଶୁଭ ଅବସ୍ଥା ଶେଷ ହେଲା।" "ନିର୍ମଳ ଜୀବମାନେ ପ୍ରତି ତୁମେ ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟ କଲା; ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ଆଣି, ହେ ଜନଘାତକ, କିଏ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବ?" ଏଠି ଥିବା ସମସ୍ତ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ଏହା ହେଉଛି ସୃଷ୍ଟି ଏବଂ ନାଶର କାରଣ; ଏବଂ ଏହି ରକ୍ଷକ ନିଖିଲ ଜନମାନେ ପ୍ରତି ଅନଦେଖା କରିଥିବା ଲୋକ କେଉଁଠି ବି ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ରାଜପତ୍ନୀମାନେକୁ ଆଶ୍ବାସନ ଦେଲେ, ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଥିବା ଯୋଧାମାନେ ପାଇଁ ଲୋକସମ୍ବିଧାନ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହାପରେ ନିଜ ମାତା ଓ ପିତାଙ୍କୁ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏବଂ ବଳରାମ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶ୍ରୀବନ୍ଦନ କଲେ। ଦେବକୀ ଓ ବାସୁଦେବ ନିଜ ପୁଅମାନେକୁ ଜଗତର ନାୟକ ବୋଲି ଚିହ୍ନି, ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀବନ୍ଦନ ଗ୍ରହଣ କରି, ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ପରମ ପୁରୁଷ, ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ଜାଣି, ନିଜ ମାୟା ଚାଲିଲେ—"ଦୁଃଖ କରିନାହିଁ"—ଏହି ଭାବରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିଦେଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଏବଂ ବଳରାମ, ସାତ୍ୱତରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ପିତାମାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ "ମା" ଏବଂ "ବାପା" ବୋଲି ସ୍ନେହରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। "ବାପା, ଆପଣ ଏବଂ ମା ସଦା ଆମ ପାଇଁ ଆଶା କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ଆମ ପିଲା, କିଶୋର, ଯୁବାବସ୍ଥା ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ମିତିପାରିଲୁନି।