କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ସମାନ୍ ଶକ୍ତି ଥିବା ପିଲାମାନେ ସହିତ ଖେଳିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ଯେପରି ବଡ଼ ବେଶ୍ତ ମଣ୍ଡଳୀ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଅନ୍ୟାୟ ନ ହେଉ। ତେବେ ଚାଣୁର କହିଲେ—“ତୁମେ ନ ପିଲା, ନ ଯୁବକ; ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଏକ ହଜାର ଶକ୍ତି ଥିବା ହାତୀକୁ ମାରିଛ; ତେଣୁ ଦୁଇ ଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହିତ ମୁକାବିଲା କର; ଏଠି କୌଣସି ଉତ୍ତାର ନାହିଁ। ମୁଷ୍ଟିକା ବଳରାମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ, ଆଉ ମୁଁ, ବୃଷ୍ଣିକୁଳର ଅନ୍ବଂଶୀ, ତୁମେ ସହିତ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବି।” ଏପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଭାଗବତର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର 'କୁୱଳୟାପୀଡା ବଧ' ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ହେଲା। ତାପରେ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଏପରି ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ ସହ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ, ଚାଣୁର ଓ ମୁଷ୍ଟିକାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆସିଲେ। ଦୁଇପକ୍ଷ ହାତ ଓ ପା ଲକ୍କି କରି, ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଟାଣିଲେ, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଜିତିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ। ଏଠି ତାଙ୍କର ମୁକାବିଲା ଫିସ୍ଟ, ଘୁଣ୍ଡି, ମୁଣ୍ଡ, ଛାତି ଓ କାନ୍ଧ ସହିତ ହେଲା। ଚକ୍ରାକାର ଚଳ, ଚତୁର୍ୟ, ବାହୁଡି, ପ୍ରହାର, ଆଗକୁ ଯିବା ଓ ପଛକୁ ଫେରିବା—ଏଭଳି ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଲା। ଉଠାଇବା, ଉଉଠାଇବା, ହଲାଇବା, ଧରିବା—ପ୍ରତି ଜଣ ଅନ୍ୟକୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତାର ମୁକାବିଲା ଦେଖି, ସମାସ୍ତ ମହିଳାମାନେ ଦୟାରେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ କହିଲେ—“ହାୟ! ରାଜାଙ୍କ ଅସେମ୍ବ୍ଲିରେ ଏତେ ଅନ୍ୟାୟ! ରାଜା ଦେଖୁଛନ୍ତି, ଅପରିପକ୍କ ଯୁବକ ଦୁଇ ଜଣ ମାନ୍ୟା ବଜ୍ର ଭଳି ଶରୀର ଥିବା ଅନୁଭବ ରେସଲର ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ଅସେମ୍ବ୍ଲି ଅଧର୍ମ ଭୋଗିବ; ଯେଉଁଠି ଅଧର୍ମ, ସେଉଁଠି ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଅସେମ୍ବ୍ଲିର ଦୋଷ ମନେ ରଖି ଯୋଗ ଦେଉଁ ନୁହେଁ; କଥା କହିଲେ କିମ୍ବା ଚୁପ ରହିଲେ, ଅଜ୍ଞାନୀ ପାପ କରିଥାଏ। “କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପଦ୍ମ ଭଳି ମୁହଁ ଶତା ଦେଖ, ଶତା ଅନ୍ତର୍ଗତ ନିଃସ୍ୱାସରେ ଶତା ଶତା ଶତା ପାଣିରେ ଭିଜିଥିବା ପଦ୍ମ କୁଉଁ ଭଳି। ବଳରାମଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖ, ତାଙ୍କର ଲାଲ ଆଖି, ହସ ଓ କ୍ରୋଧର ରଙ୍ଗ ଲାଗି ଚମକୁଛି। ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭୂମି ଭ୍ରଜ, ଯେଉଁଠି ଏହି ପୁରାତନ ପୁରୁଷ ମାନବ ରୂପରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ, ବନ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧି, ବଳରାମ ସହିତ ଗାଁର ଗାଁ ଚରାଇ, ବାଂଶୀ ଚାଲାଇ, ଗିରିଶ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଚରଣ ପୂଜି, ଅନେକ ଲୀଳାରେ ମଗନ। “କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦେଖିବାକୁ ଗୌଲିନିମାନେ କେଉଁ ପୂର୍ବ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ? ତାଙ୍କର ରୂପ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ସଦା ନୂତନ, ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ଯଶ, ଶ୍ରୀ, ଶୈଳୀର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ—ତାଙ୍କୁ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ମନେ ପିଇବାର ଭାଗ୍ୟ। “ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭ୍ରଜର ମହିଳାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମନ କୃଷ୍ଣରେ ଲଗାଇ, ଦୁଃଖ ଓ ଅନୁରାଗରେ ଗଳା ଭରି, ଦୁଧ ଦୋହିବା, ଗୋ ମଳ ଉଠାଇବା, ଚରଣ ଚାଲିବା, ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଝୁଲାଇବା, କିମ୍ବା ଝାଡ଼ି ଦେବା—ସମସ୍ତ କାମରେ ତାଙ୍କର ଗୀତ ଗାଇ। “ସକାଳ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା, ଗାଁ ଚରାଇବାକୁ ଯିବା କିମ୍ବା ଫେରିବା, ବାଂଶୀ ଚାଲାଇ ହସୁଥିବା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖିବାକୁ, ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖିବାକୁ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଯୁବତୀମାନେ ଦୃତ ଏଗିଯାନ୍ତି।” ଏପରି ମହିଳାମାନେ କଥା କହୁଥିବାବେଳେ, ଶ୍ରୀହରି ମନରେ ଶତ୍ରୁ ବଧ କରିବାର ଶଂକଳ୍ପ କଲେ। ମହିଳାମାନଙ୍କ ଭୟଭୀତ କଥା ଶୁଣି, ଜନନୀ-ଜନକ ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ଦୁଇ ପୁଅ ପାଇଁ ଅତି ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଜାଣି ନଥିଲେ। ତାପରେ ଅନେକ ରେସଲିଂ ପ୍ରକାରରେ ଅଚ୍ୟୁତ ଓ ଚାଣୁର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ବଳରାମ ଓ ମୁଷ୍ଟିକା ମଧ୍ୟରେ ଏହିପରି ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅଙ୍ଗର ପ୍ରହାରରେ, ଯେଉଁ ନିଃଶ୍ବାସ ବଜ୍ର ଭଳି, ଚାଣୁର ଶରୀର ଗୁଡିଗୁଡି ଖଣ୍ଡିଗଲା, ଏବଂ ସେ ଅତିକ୍ଳାନ୍ତ ହେଲା। ଚାଣୁର ହବି ଭଳି ତେଜରେ ଉଡି, ଦୁଇ ମୁଠି ଦେଖାଇ, କ୍ରୋଧରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତିରେ ପ୍ରହାର କଲା। କୃଷ୍ଣ ଏହି ଘାଉରେ ଚଳିଲେ ନାହିଁ, ହାତୀ ମାଳା ପ୍ରହାର ଭଳି; ତାପରେ ହରି ଚାଣୁରଙ୍କୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି, ବହୁବାର ଘୂରାଇଲେ। ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଦେଖି ଭଳି ଗୋଟିଏ ବିଜୟ-ଧ୍ୱଜ ପଡ଼ିଗଲା, ଚୁଲ ଓ ମାଳା ଚିଁଡିଗଲା। ଏହିପରି, ବଳରାମ ମୁଷ୍ଟିକାଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ ମୁଠିରେ ଘାଉ ଦେଲେ, ପରେ ତାଙ୍କ ପାଳିରେ ଭୟଙ୍କର ଘାଉ ଦେଲେ। ମୁଷ୍ଟିକା କମ୍ପି, ମୁଁଠୁ ରକ୍ତ ଝରି, ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣ ଚାଲିଗଲା, ଧଳି ପଡ଼ିଲେ। ତାପରେ ବଳରାମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, କୌଟକୁ ଅପମାନ ଭାବେ ଡାହା ହାତରେ ଘାଉ ଦେଇ ମାରିଦେଲେ। ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶଳା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦରେ ଘାଉ ଦେଇ, ଓ ତୋଶଳକା, ଦୁଇ ଭାଗରେ ଭାଗି ପଡ଼ିଲେ। ଚାଣୁର, ମୁଷ୍ଟିକା, କୌଟ, ଶଳା, ତୋଶଳକା ମୃତ୍ୟୁ ହେଲାପରେ, ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ରେସଲର ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପଳାଇଗଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ବଳରାମ ଗୌଲି ପ୍ରମାନ୍ତି ସହିତ ମିଶି, ଶଙ୍ଖ, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଘଂଟାର ଧ୍ୱନିରେ ନାଚି, ଆଙ୍ଗୁଳିର ତାଲିରେ ମଜା କରିଲେ। ସମସ୍ତ ଜନ ରାମା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ହେଲେ; କଂସ ବ୍ୟତୀତ, ପ୍ରଧାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଧର୍ମିକ ଲୋକ “ବାହ! ବାହ!” ବୋଲି କହିଲେ। ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରେସଲର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା ଓ ଭୋଜରାଜ କଂସ ବିପର୍ୟସ୍ତ ହେଲେ, ସେ ନିଜ ଗାୟକମାନେ ଅଟକାଇ ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ—“ଏହି ଦୁଇ ଦୁଷ୍ଟ ବସୁଦେବପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସହରରୁ ନିକାଳିଦିଅ; ଗୌଲିମାନଙ୍କର ଧନ ନେଇ ନିଅ; ନନ୍ଦକୁ ବାନ୍ଧିଦିଅ, ଦୁଷ୍ଟ ମନ ବ୍ୟକ୍ତି। ବସୁଦେବକୁ ତୁରନ୍ତ ମାରିଦିଅ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ସହିତ; ଉଗ୍ରସେନ, ମୋର ପିତା, ଶତ୍ରୁପକ୍ଷର ସାଥି ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ମାରିଦିଅ।” କଂସ ଏପରି ଅହଂକାର କରୁଥିବାବେଳେ, ଅବିନାଶୀ, କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧରେ ତେଜ ହୋଇ, ଉଚ୍ଚ ମଞ୍ଚରେ ଦୃତ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ନିଜ ପ୍ରାଣର ମୃତ୍ୟୁ ଆସୁଛି ବୋଲି ବୁଝି, କଂସ ଦୃତ ଉଠି, ତାଳି ଓ ତଳୱାର ଧରିଲେ। କଂସ ତଳୱାର ଦେଇ ଦୃତ ଚଳି, ଅସମର୍ଥ ଶକ୍ତିରେ ଚାଲିଲେ, ହବି ଭଳି ଡାହା ବାମ ଚଳି; ତେବେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଜୋର ଧରି, ଗରୁଡ଼ ଭଳି ସାପକୁ ଧରିବା ପରି ଧରିଲେ।