ଶୁକଦେବ ଦେବୀ କଥା କହିଲେ — ଏହିପରେ, ଦୁଇ ଭାଇ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ, ପ୍ରତିଦିନ ପରି ନିଜେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରିଥିବା ମହାରାଜ, ମଲ ଅଖଡାରେ ବାଜୁଥିବା ଡ଼ରମାର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲେ । ସେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ । ଅଖଡାର ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଯିବା ସମୟରେ, କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ — ଏଠାରେ କୁବଳୟାପୀଡ଼ ହାତୀ, ହାତୀର ଉପରେ ରକ୍ଷକ ଅତିବ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛନ୍ତି । ଶୌରି, ନିଜ କମରେ ମେଖଳା ବାନ୍ଧି, ଚୁଲ କମରେ ଖସାଇ, ବଜ୍ର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଏକ ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ ହାତୀର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ କହିଲେ — "ହାତୀର ରକ୍ଷକ, ଆମକୁ ଦାଖଲ ଦିଅ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ନାହିଁ ହେଲେ, ଆଜି ତୁମେ ଓ ତୁମ ହାତୀକୁ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେଇବି ।" ଏପରି ଉପାଳି ଶୁଣି, ହାତୀର ରକ୍ଷକ ଖୁବ୍ ରାଗିଗଲେ, ଦୁଃସାହସୀ କୁବଳୟାପୀଡ଼କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ — ହାତୀ ମୃତ୍ୟୁ ଭଳି ଭୟଙ୍କର । ଏହି ମହାହାତୀ ଦୃତ ଗତିରେ ଗୁଣ୍ଡା ଦେଇ, ନିଜ ସୁଣ୍ଡରେ କୃଷ୍ଣକୁ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା; କୃଷ୍ଣ ତାହାର ଗ୍ରାସରୁ ଖସି ଯାଇ, ତାହାକୁ ମାରି ତାହାର ପାଦ ତଳକୁ ଚଳିଗଲେ । ହାତୀ ରାଗରେ, ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଗନ୍ଧ କୃଷ୍ଣ ଉପରେ ଲଗାଇ, ସୁଣ୍ଡରେ ଛୁଇଁଲା, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାହାର ଗ୍ରାସରୁ ବାହାରିଗଲେ । କୃଷ୍ଣ ହାତୀର ପଛରେ ଧରି, ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁବଳୟାପୀଡ଼କୁ ପ୍ରାୟ ପଚିଶ ଧନୁର ଦୂର ଟାଣି ନେଲେ — ଗରୁଡ଼ ଭଳି ସର୍ପକୁ ଖେଳରେ ଟାଣି ନେଇଥିବା ଭଳି । ଅଚ୍ୟୁତ ହାତୀକୁ ଦାହିଁ ଓ ବାମ କରି, ଶିଶୁ ଭଳି ଛେନା ଚଞ୍ଚଳ କରିଥିବା ଭଳି ଘୁଞ୍ଚି ଦେଲେ । ପରେ, ହାତୀ ସାମ୍ନା ହେଇ ଆସିଲା, ତାହାକୁ ହାତରେ ମାରିଲେ, ହାତୀ ଚଳିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲା, ତାହାକୁ ପଦେ ପଦେ ଛୁଇଁଲେ । ହାତୀ ମଜାରେ ତୁରନ୍ତ ଉଠିଗଲା, ନିଜକୁ ପଡ଼ିଗଲା ବୋଲି ଭାବି, ରାଗରେ ତାହାର ଦନ୍ତ ଦେଇ ଭୂମିକୁ ଘାତ କଲା । ଶକ୍ତି ଅବରୁଦ୍ଧ ହେଲାବେଳେ, ମହାହାତୀ, ରାଗରେ ଓ ରକ୍ଷକଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା । ମଧୁସୂଦନ ତାହାର ସୁଣ୍ଡକୁ ହାତରେ ଧରି, ଭୂମିରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ । ସିଂହ ଭଳି ଖେଳରେ, ପଡ଼ିଥିବା ହାତୀରେ ପଦ ଦେଇ, ଦନ୍ତ ତାଲି ତାହାର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ । ମୃତ ହାତୀକୁ ଛାଡ଼ି, ଦନ୍ତ ନେଇ, ଦନ୍ତକୁ କନ୍ଧରେ ରଖି, ରକ୍ତ ଓ ମଦର ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିବା ଦନ୍ତ ନେଇ, ଲୋଟସ ମୁହଁରେ ଘମ ବିନ୍ଦୁ ଚମକିଥିବା ଦେଖାଯାଉଥିବା କୃଷ୍ଣ ଅଖଡାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ଅନେକ ଗୋପ ମାନଙ୍କ ସହ, ବଳରାମ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଅଖଡାକୁ ଦନ୍ତ ହାତିଆରେ ନେଇ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ରଜା, କୁବଳୟାପୀଡ଼ ମୃତ ହେବା ଦେଖି, ଏହି ଦୁଇ ଅଜୟ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୃଢ଼ କଂସ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଭୟଭିତ ହେଇଯାଇଲେ । ଏହି ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜ ଶରୀରକୁ ବିଭିନ୍ନ ମାଳା, ଅଳଙ୍କାର, ପୋଷାକ ଓ ଚାଦରରେ ସଜାଇ, ଅଖଡାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ — ଏମିତି ଏକ୍ଟର ଭଳି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭୂମିକା ନେଇ, ତାଙ୍କ ରୂପର ଚମକରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଦେଲେ । ରାଜା, ଏହି ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ନାଗରିକ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ହଳଚଳିତ ହେଇ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି ଆଖି ତରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ପିଇଲେ, ଜିହ୍ବାରେ ଚାଟିଲେ, ନାକରେ ଘ୍ରାଣ କଲେ, ହାତରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ — ଏମିତି ଅନୁଭୂତି ହେଲା । ସମସ୍ତେ ଆପସରେ କଥା କହିଲେ — ଦେଖିଲେ, ଶୁଣିଲେ, ତାଙ୍କ ରୂପ, ଗୁଣ, ମାଧୁର୍ୟ, ଦୃଢ଼ତା ଆଦି ସ୍ମରଣ କରି, ନିଜେ ନିଜେ ପୁଣି ନିଜେ ପ୍ରେରିତ ହେଲେ । "ଏହି ଦୁଇ ହରି, ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ ଅବତାର, ଯେଉଁମାନେ ବସୁଦେବଙ୍କ ଘରେ ଅଂଶରେ ଅବତରିଛନ୍ତି ।" "ତିନି ଦେବକୀ ନଯାଉଥିଲେ, ପରେ ଗୋକୁଳକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଏଠାରେ ବଢ଼ିବାକୁ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରେ ବସିଥିଲେ ।" "ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପୁତନାର ନାଶ ହୋଇଥିଲା, ଚକ୍ରବତ ଦେମନ ମୃତ, ଅର୍ଜୁନ ଗୁହ୍ୟକ, କେଶୀ, ଧେନୁକ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେମନ ମୃତ ।" "କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା, ଗୋ ଓ ଗୋପମାନେ ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲେ; କାଳିୟ ସର୍ପକୁ ଦମନ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅହଂକାର ଭଙ୍ଗ କଲେ ।" "ସାତ ଦିନ ଏକ ହାତରେ ଗୋବର୍ଧନ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇ, ଗୋକୁଳକୁ ବର୍ଷା, ପବନ, ତଡ଼ିତରୁ ରକ୍ଷା କଲେ ।" "ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କ ହସୁଥିବା ମୁହଁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଶ୍ରମକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ ।" "ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଏହି ଯଦୁବଂଶ ପ୍ରସିଦ୍ଧି, ମହିମା, ଶ୍ରୀ, ରକ୍ଷା ପାଇବାର କଥା କହାଯାଉଛି ।" "ଏହି ତାଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଭାଇ ବଳରାମ, ପଦ୍ମାକ୍ଷ, ଯିଁଁ ପ୍ରଲମ୍ବ, ଭତ୍ସକ, ବକ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେମନଙ୍କୁ ମାରିଥିଲେ ।" ଏପରି ଲୋକମାନେ କଥା କହୁଥିଲେ, ବାଦ୍ୟ ଚାଲିଥିଲା, ଚାଣୂର କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ କହିଲେ — "ନନ୍ଦଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବଳରାମ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଘଣ୍ଟିଆ ଶୂର, ମଲଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ, ରଜା ତୁମେମାନେକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ।" "ରଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ — ଚିନ୍ତା, କର୍ମ, କଥାରେ; ତାହାର ବିପରୀତ ଅନ୍ୟଥା ।" "ଗୋପ ଓ ଗୋପାଳମାନେ ଦିନେ ଦିନେ ଗୋବନ୍ଧାରେ ମଲଯୁଦ୍ଧ ଖେଳ କରୁଥିଲେ ।" "ତେଣୁ, ମିତ୍ରମାନେ, ରଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଦିଅ; ରଜା ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅଭିନିବେଶ, ସେ ଖୁସି ହେଲେ ସମସ୍ତ ଜନ ଆନନ୍ଦିତ ହେବେ ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, କୃଷ୍ଣ ସମୟ ଓ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ କଥା କହି, ମଲଯୁଦ୍ଧ ଚାହିଁଥିବା ଅଭିପ୍ରାୟ ଦେଖାଇଲେ — "ଆମେ, ରଜା ଭୋଜଙ୍କ ପ୍ରଜା, ଏବଂ ଆମେ ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ସେମାନେ ଯାହା ଚାହିଁଥିବେ ତାହା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ; ଏହା ଆମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃତ୍ୟ ।" "ଆମେ ଶିଶୁ, ଏବଂ ସମାନ ଶକ୍ତି ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ସହ ଖେଳିବା ଯଥାଯଥ; ମଲଯୁଦ୍ଧ ସମାନ ହେଉ, ଯେଉଁଠାରେ ଯୁଦ୍ଧା ମଣ୍ଡଳୀ ଆମେଠି ଅପବାଦ ନ କରନ୍ତୁ ।" ଚାଣୂର କହିଲେ — "ତୁମେ ନ ଶିଶୁ, ନ ଯୁବକ; ତୁମେ ଶକ୍ତିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତୁମ ଖେଳରେ ହଜାର ଶକ୍ତି ଥିବା ହାତୀକୁ ମାରିଥିଲା ।" "ତେଣୁ, ତୁମେ ଦୁଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ; ଏଠାରେ ଏଡ଼ାଇବା ନାହିଁ । ମୁଷ୍ଟିକା ବଳରାମଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ଆଉ ମୁଁ, ଭୃଷ୍ଣିବଂଶ ନନ୍ଦନ, ତୁମ ସହ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବି ।