ମହାନ ଭାଗବତ ପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର "ମଲ୍ୟୁଦ୍ଧ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚର ବର୍ଣ୍ନନା" ଅଧ୍ୟାୟରେ ବିବର୍ଣ୍ନ ଘଟଣା ଏପରି ଘଟିଲା। ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ଅନେକ ଶହର ଓ ଗ୍ରାମ ଲୋକ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ମଧ୍ୟରୁ ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କର ଉଚିତ ସ୍ଥାନ ଅନୁଯାୟୀ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଅପନାପଣା ସ୍ଥାନ ନେଲେ। ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଉଚିତ ସ୍ଥାନରେ ବସିଲେ। ଏହି ମହା ମଞ୍ଚର ମଧ୍ୟରେ, ବୋଝା ରାଜା କଂସ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଆ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଅତି ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଅସ୍ଥିର ଥିଲା। ଏହି ଦିନ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ତୁରୀ, ଦୁଢ଼, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଢ଼ୋଲ ଚାଲିଥିଲା; ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଣ୍ଡିତ ମଲ୍ୟୁଦ୍ଧା ଓ ତାଙ୍କ ପ୍ରଶିକ୍ଷକମାନେ ଗର୍ବିତ ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଚାଣୂର, ମୁଷ୍ଟିକ, କୁଟ, ଶାଳ ଓ ତୋଷଳା ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତରେ ମନ ହରିଯାଇ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ଆସିଲେ। ଗୋପମାନେ, ନନ୍ଦଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ବୋଝା ରାଜାଙ୍କ ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଅନୁଯାୟୀ ଉପହାର ଦେଇ ଏକ ମଞ୍ଚରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହି ଅଧ୍ୟାୟରେ ଏତେ ଘଟଣା ଘଟିଲା, ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ ଅଟେ: "ମଲ୍ୟୁଦ୍ଧ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚର ବର୍ଣ୍ନନା"। ଏହା ପରେ ଶୁକଦେବ ମୁନି କହିଲେ: "ହେ ପାରୀକ୍ଷିତ, ତାପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ନିଜେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ମଲ୍ୟୁଦ୍ଧ ଢ଼ୋଲର ତିବ୍ର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ରଙ୍ଗମଞ୍ଚର ଦ୍ୱାରରେ ଆସି, କୃଷ୍ଣ ଦେଖିଲେ କୁବଳୟାପୀଡ୍ ହାତୀ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଶୌରି, ନିଜ ଉତ୍ତରୀୟ ଧାରି, କୁନ୍ଦଳି ଚୁଲିକୁ ଦୂରେ କରି, ଏକ ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ ହାତୀର ରକ୍ଷକକୁ କହିଲେ: 'ହେ ହାତୀର ରକ୍ଷକ, ଆମକୁ ଆଗକୁ ଯିବାକୁ ଦିଅ, ଦିର୍ଘ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ନାହିଁ ହେଲେ ଆଜି ତୁମେ ଓ ହାତୀ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଯିବେ।' ଏହିପରି ଡାକରା ପାଇଁ ହାତୀର ରକ୍ଷକ ରାଗି, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ହାତୀକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରି ଦାନ୍ତାଆତ୍ମକ ହାତୀକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଲେ। ହାତୀ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଶୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଧରିଲା; କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଶୁଣ୍ଡ ଗ୍ରାସରୁ ଖସି, ହାତୀକୁ ମାରି ତାଙ୍କ ପାଦ ତଳକୁ ଚଳିଗଲେ। ରାଗିଥିବା ହାତୀ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଘ୍ରାଣ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଲଗାଇ, ଶୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଛୁଇଁଲା, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ। କୃଷ୍ଣ ହାତୀର ପିଛୁ ଧରି, ଗରୁଡ଼ ମାନେ ସର୍ପକୁ ଖେଳରେ ଗେଣ୍ଡେଇବା ପରି, ହାତୀକୁ ପ୍ଚ୍ଚିଶ ଧନୁର ଦୂର ଗେଣ୍ଡେଇଲେ।