ଏକଥା ହେଉଛି, ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ମଥୁରା ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ରାଜପଥରେ ଏକ ଧୋବିକୁ ଦେଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କରି କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ହେ ଭଦ୍ରପୁରୁଷ, ଆମେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ, ଆମେ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ପୋଷାକ ଦିଅ। ତୁମେ ଏହା ଦେଇ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଶ୍ରେୟ ପାଇବ। ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନଙ୍କର ଏହି ଅନୁରୋଧକୁ ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ଚାକର ଗର୍ବ ଓ ଅହଂକାରରେ ଭରିଯାଇ, ଉପେକ୍ଷା ଓ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା। ସେ କହିଲା, “ଏହି ପୋଷାକମାନେ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ। ତୁମେ କିଏ, ଏପରି ଦ୍ରୢଢ଼ ହୋଇ, ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ପତ୍ତି ଚାହୁଁଛ?” ତାପରେ ସେ ଅଭଦ୍ର ଭାବରେ କହିଲା, “ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ଛାଡ଼। ଏହି ରାଜପରିବାର ଗର୍ବିତ, ବନ୍ଧିଦେଇ, ମାରିଦେଇ, ଲୁଟିନେଇଥାନ୍ତି।” ଏପରି ଅଭିମାନ ଦେଖି, ଦେବକୀପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କର ହାତରେ ଧୋବିର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଧୋବିର ସମସ୍ତ ଚାକରମାନେ ନିଜ ଗୋଛା ପୋଷାକ ଛାଡ଼ି, ଚାରିପଟେ ପଳାଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଅଚ୍ୟୁତ କୃଷ୍ଣ ସେଇ ପୋଷାକଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇଲେ। ତାଙ୍କ ପସନ୍ଦର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, କୃଷ୍ଣ ଓ ସଙ୍କର୍ଷଣ ଅନ୍ୟ ଗୋପମାନେଠାରେ ବାକି ପୋଷାକ ବଣ୍ଟନ କଲେ, କିଛି ପୋଷାକ ମାଟିରେ ରଖିଦେଲେ। ଏହିପରେ ଏକ ଦର୍ଜି ଆସି, ସନ୍ତୋଷରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ଉପଯୁକ୍ତ ଆକୃତିର ପୋଷାକ ତିଆରି କଲା। ଏହି ନୂତନ ପୋଷାକରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶ୍ୟାମ ଦୁଇ ଭାଇ, ଏକ ଉତ୍ସବରେ ଯୁବ ହସ୍ତୀ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସ୍ୱୟଂ ନିଜ ସଦୃଶ ରୂପ, ଅପରିମିତ ଭାଗ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ଏଶ୍ୱର୍ୟ, ସ୍ମୃତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ତାପରେ ସେମାନେ ସୁଦାମା ମାଳାକାରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସୁଦାମା, ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଶୀର୍ଷେ ଶତ୍କୋଟି ପ୍ରଣାମ କଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆସନ, ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଆଦର-ସମ୍ମାନ ନେଇ, ଗନ୍ଧ, ମାଳା, ତାମ୍ବୁଲ ଦେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବଭାବରେ ପୂଜା କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନରେ ମୋ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ବଂଶ ପବିତ୍ର ହେଲା, ପୂର୍ବଜ ଓ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଆପଣମାନେ ସଂସାରର ସୃଷ୍ଟିକାରଣ, ଲୋକମଙ୍ଗଳ ଓ ଲୋକସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଅଂଶ ରୂପେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ। ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କେବେ ବୈଷମ୍ୟ ନୁହେଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି। ଏବେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ, ମୁଁ କ’ଣ କରିବି? ଆପଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ହେଉଛି ମହାପ୍ରସାଦ।" ଏପରି ଭାବି, ସୁଦାମା ଆନନ୍ଦ ହୃଦୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ଦାନ କଲେ। ଏହି ମାଳା ପିନ୍ଧି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ସୁଦାମା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ—ସେ ଅବିଚଳ ଭକ୍ତି, ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ପରମ କୃପା ଚାହିଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ, ସମୃଦ୍ଧି, ଶକ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ତେଜ ଦେଇ, ବଳରାମ ସହ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଏଠିଏ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର “ନଗରପ୍ରବେଶ” ଚତୁର୍ଦ୍ଧଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ। ପୁନଃ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଏହା ପରେ, କୃଷ୍ଣ କୁବ୍ଜା ପ୍ରତି କୃପା, ଧନୁର୍ଭଙ୍ଗ ଓ ମଲ୍ଲ ଯୁଦ୍ଧ ଆୟୋଜନ ପାଇଁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ମାଧବ ରାଜପଥରେ ଯିବା ସମୟରେ ଏକ ତେଲା ଭାଣ୍ଡ ବୋହିଥିବା, ମନୋହର ମୁହଁ ଥିବା ଏକ ଯୁବତୀ କୁବ୍ଜାକୁ ଦେଖି, ହସି, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—“ତୁମେ କିଏ, ଏଇ ସୁନ୍ଦରୀ? ଏହି ସୁଗନ୍ଧିତ ଚନ୍ଦନ କ’ଣ? କାହା ପାଇଁ ଏହି ତିଆରି କର? ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଅ, ତୁମର ଶୁଭ ଦୃତ ଆସିବ।” ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ କଂସଙ୍କ ଅନୁମୋଦିତ ଦାସୀ, ନାମ ଟ୍ରିବକ୍ରା, ମୋ କାମ ଚନ୍ଦନ ତିଆରି କରିବା, ଏହା ବୋଜ ରାଜାଙ୍କ ପ୍ରିୟ। ଆପଣମାନେ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କିଏ ଏହାକୁ ଯୋଗ୍ୟ?” କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ରୂପ, ଚାଳି, ମିଷ୍ଟି ହାସି, ମୃଦୁ ଭାଷଣ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖି, ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏହି ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଦେଲେ। ଏହି ଅଲଗା ରଙ୍ଗର ଚନ୍ଦନ ଲଗି, ଦୁଇଜଣ ଅଧିକ ମନୋହର ଦେଖାଗଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦେଖିବା ମାତ୍ରରେ କିପରି ଫଳ ମିଳେ ତାହା ପ୍ରମାଣ ଦେବାକୁ ଚାହିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଦ ତାଙ୍କର ପାଦ ଉପରେ ରଖି, ହାତର ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଠୁଣ୍ଠି ଉଠାଇ, ଅଚ୍ୟୁତ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ସିଧା କରିଦେଲେ। ମୁକୁନ୍ଦଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶରେ କୁବ୍ଜା ତୁରନ୍ତ ସିଧା ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ହୋଇଗଲେ—ପ୍ରସ୍ଥ ଓ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଅଙ୍ଗ, ମଧୁର ଚାଲି, ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ପରିଣତ। ଏହି ବଦଳାଯିଥିବା ଦେହ ଓ ମନରେ, ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପର ଚାଦର ଧରି, ମୃଦୁ ହାସି, ଅନୁରାଗରେ କହିଲେ, “ନାୟକ, ଚଳ, ମୋ ଘରକୁ ଯାଅ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିପାରିବି ନାହିଁ। ମୋ ହୃଦୟ ଆପଣଙ୍କୁ ନେଇ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ—ଦୟାକରି ମୋ ଉପରେ କୃପା କରନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କ ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନାରେ, ବଳରାମ ଓ ଅନୁୟାୟୀମାନେ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ମୃଦୁ ହାସି କହିଲେ, “ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଆମେ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବୁ। ତୁମେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଆକର୍ଷଣ କରୁଥିବା ସୁନ୍ଦରୀ।” ଏପରି ମୃଦୁ ଶବ୍ଦ ଛାଡ଼ି, କୃଷ୍ଣ ବଳରାମ ସହ ବଣିକ୍ ପଥରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ସେଠାରେ ଲୋକେ ତାଙ୍କୁ ଗୁଡ଼ିକ, ତାମ୍ବୁଲ, ମାଳା, ଗନ୍ଧ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦେଖିବା ଓ ସ୍ମରଣରେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅପନା ଭାବଶୂନ୍ୟ ହେଇ, ପୋଷାକ, କେଶ, ବାଲା ଖସିଯାଉଥିଲେ—ଏକ ଚିତ୍ରପଟର ନିମିତ୍ତ ଭଳି। ଏହିପରେ, ଅଚ୍ୟୁତ ନଗରବାସୀଙ୍କ ଠାରୁ ଧନୁର୍ ଅସ୍ଥାନ ପ୍ରସଙ୍ଗ ପଚାରି, ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁର୍ ଭଳି ଅଦ୍ଭୁତ ଧନୁର୍ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅନେକ ସେନା ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ପୂଜିତ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ। ରକ୍ଷାକର୍ମୀମାନେ ବାଧା ଦେଲେ, କିନ୍ତୁ କୃଷ୍ଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଧନୁର୍ ଉଠାଇଲେ। ବାମ ହାତରେ ଧରି, ସେ ଧନୁର୍ ତାଣିଲେ ଓ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ—ଏକ ହସ୍ତୀ ଚିନି ଖଣ୍ଡ କରିଦେଇଥିବା ଭଳି। ଧନୁର୍ ଭଙ୍ଗର ଶବ୍ଦ ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଭରିଦେଲା। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି କଂସ ଭୟାକୁଳ ହେଲା।