ଏହିପରି ଦିନେ, ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ପାଦଧୂଳିରେ ଆମ ଘରକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ଏହି ପାବନତାରେ ପୂର୍ବଜମାନେ, ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହାନ୍ତି।” ତେଁମାନେ କହିଲେ, “ବଳି ମହାରାଜ ଆପଣଙ୍କର ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି, ସ୍ତୁତି ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ, ଅପୂର୍ବ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିମାର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କଲା, ଶିୱ ଏହାକୁ ମସ୍ତକରେ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ସଗରପୁତ୍ରମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ନାରାୟଣ, ଆପଣଙ୍କର ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ ପବିତ୍ର, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।” ଏହିପରି ପ୍ରାର୍ଥନା ପରେ, ଭଗବାନ କହିଲେ, “ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି, ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସହିତ। ଦୁଷ୍ଟ ଯଦୁରାଜଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ମୋ ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବି।” ଏପରି ଭାବରେ ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଅକୃରୁର ମନେ ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ କିନ୍ତୁ ସେ ମଥୁରା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କଂସଙ୍କୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବରଣୀ ଦେଇ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିକାଳ ବେଳେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଗୋପମାନେ ସହିତ, ନଗର ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ମଥୁରାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ—ନଗର ଉଚ୍ଚ ଶ୍ଵେତ ପାଥରର ଦ୍ୱାର, ସୁନାର ତୋରଣ ଦ୍ୱାର, ତାମ୍ର ଚାଦରିତ ପ୍ରାଚୀର, ଗଭୀର ଖାଳି ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ବାଗିଚା ଓ ଉଦ୍ୟାନ। ନଗର ରାଜମହଳ ଓ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚଗୁଡ଼ିକୁ ସୁନା ଶିଖର, ବାଲକନୀ, ମଣିମଞ୍ଚିତ ବେଦୀ, ବେରୁଜ, ହୀରା, ନୀଳମଣି, ପ୍ରବାଳ, ମୁକ୍ତା ଓ ପନ୍ନା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କରାଯାଇଥିଲା। ଘର ଓ ଦ୍ୱାରର ଜାଲି ଓ ତଳମଜଲିରେ ପରିବେଶିତ କବୁତର ଓ ମୟୂରର କୁହୁକୁହାନି, ରାସ୍ତା, ବଜାର, ଚଉକ ଓ ମୁହାଣିରେ ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ମାଲା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଚାଉଳ ବିଛିତ ଥିଲା। ଘର ଦ୍ୱାର ଓ ମନ୍ଦିର ଦଧି-ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ କଳଶ, ଫୁଲ ଓ ଦୀପମାଳି, କଦଳୀ ଗଛ, ପତାକା ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା। ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ରାଜପଥରେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ମଥୁରାର ନାରୀମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଘରରେ ଥିବା ଉଚ୍ଚ ମହଳରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ। କେହି ଅତି ଉତ୍ସାହରେ ଭୁଲଭୁଲି ଅଲଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଲେ, କେହି ଅଧପ୍ରଭାବରେ ଉପରେ ଏକ କଣ୍ଠା ଅଥବା ଏକ ଆଙ୍ଗୁଳି କାଢ଼ିଲେ, କେହି ଏକ ମାତ୍ର କଜଳ ଲଗାଇଥିଲେ। କେହି ଖାଇବା ଛାଡ଼ି ଗଲେ, କେହି ପର୍ବ ଆଦି ଅସମାପ୍ତ ରଖିଲେ, ଅନ୍ୟେ ଅନ୍ୟେ ନିଦ୍ରାରୁ ଉଠି ଶିଶୁ ଛାଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର କମଳନୟନ, ଚଞ୍ଚଳ ନଜର ଓ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟରେ ସେମାନେ ସବୁ ନାରୀଙ୍କ ମନ ହରି ନେଲେ। ସେମାନେ ମନେମନେ ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଥର ଦେଖି, ସ୍ନେହ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ନୟନରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। ସେମାନେ ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମୁହଁ ଖୁସିରେ ଖିଳି, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ଫୁଲ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଶୁଭେଚ୍ଛା ବର୍ଷାଇଲେ। ନଗରର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଦହି, ଅକ୍ଷତ, ଜଳପାତ୍ର, ମାଲା, ଗନ୍ଧ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପଚାର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେଠାରେ ନଗରବାସୀମାନେ କହିଲେ, “ହେ, କେଉଁ ସୁକୃତ କରିଥିଲେ ଗୋପୀମାନେ, ଯେଉଁଠି ଏହି ଦୁଇ ଦେବସ୍ୱରୂପଙ୍କୁ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିପାରିଛନ୍ତି!” ଏପରି ଯାଉଥିବା ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାଇ ଗଦାଙ୍କୁ ସହିତ ଏକ ଧୋବୀ, ରଙ୍ଗାଇବାଳାକୁ ଦେଖିଲେ ଓ ସୁନ୍ଦର ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଚାହିଲେ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ହେ ଭଲ ମଣିଷ, ଆମକୁ ଯଥୋଚିତ ବସ୍ତ୍ର ଦିଅ। ଏହି ଦାନ ଦେଇ ତୁମେ ପରମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇବା, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ଭଗବାନଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ରାଜସେବକ ଅଭିମାନ ଓ କ୍ରୋଧରେ କହିଲା, “ଏହି ବସ୍ତ୍ର କେବଳ ରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମେ କିଏ ଏମିତି ଦାବି କରୁଛ? ତୁମେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଯାଅ, ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ କରନାହିଁ। ରାଜମହଳର ଲୋକମାନେ ଦୁର୍ଦ୍ଦମ, ବନ୍ଧନ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଛିନିବା ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର।” ଏପରି ଅଭିମାନ ଶୁଣି, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଧୋବୀର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଧୋବୀଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଭୟରେ ଉଲଟି ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ପଳାଇଗଲେ, ଅଚ୍ୟୁତ ସେଠାରେ ଥିବା ବସ୍ତ୍ର ନେଲେ। ଦୁଇ ଭାଇ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଅତି ଶୋଭାମୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ, ଶେଷ ଗୋପମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଦେଇଦେଲେ। ତାପରେ ଗୋଟିଏ ଦର୍ଜି ଆସି, ଅନେକ ରଙ୍ଗ ଓ ଆକୃତିର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଶୋଭିତ କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ନିଜ ଶୋଭାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ, ଏକଜଣ ଧଳା, ଅନ୍ୟଜଣ କଳା, ଯେପରି ଯୁବ ହାତୀ ଉତ୍ସବରେ ଅଲଙ୍କୃତ। ପ୍ରଭୁ ସେ ଦର୍ଜିକୁ ନିଜ ଦେହ ସଦୃଶ ଦେହ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ସ୍ୱାଧୀନତା, ସ୍ମୃତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ତା’ପରେ ସେମାନେ ସୁଦାମା ମାଲାକାରଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସେ ଦୌଡ଼ି ଆସି, ମସ୍ତକ ଛୁଇଁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଆସନ, ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ, ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ମାଲା, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଉଙ୍ଗୁରି ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଆଗମନରେ ମୋ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ, ବଂଶ ପବିତ୍ର ହେଲା, ପୂର୍ବଜ ଓ ଦେବତାମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଆପଣମାନେ ସଂସାରର କାରଣ, ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅଂଶରୂପେ ଅବତାର ନେଇଛନ୍ତି। ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ, ଆପଣ କାହାକୁ ବିଶେଷ ନାହିଁ, ନାହିଁ କୌଣସି ପ୍ରେମ-ଘୃଣା। ଏବେ ଆପଣ ଆଦେଶ ଦିଅ, କ’ଣ କରିବି? ଆପଣଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ମୋ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ କୃପା।” ଏପରି ଭାବି, ସୁଦାମା ଆନନ୍ଦରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଲା ଦାନ କଲେ। ଏହି ମାଲା ପିନ୍ଧି, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ସୁଦାମାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ। ସୁଦାମା ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି, ଭକ୍ତମାନେ ସହିତ ମିତ୍ରତା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦୟା ଚାହିଲେ। ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ, ବଂଶବୃଦ୍ଧି, ଶକ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶ୍ରୀ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ସହିତ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର “ନଗରପ୍ରବେଶ” ନାମକ ଏହି ଏକଚଳିଶି ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହେଲା।