ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଅକୃରା ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ, “ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଆମ ଘରକୁ ଚଳିଯିବା। ଆପଣଙ୍କ ଭାଇ, ଗୋପମାନେ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଂଗୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଆମ ଘରକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଏହାକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।” ସେ ଆଉ କହିଲେ, “ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଧୂଳିରେ ଆମ ଘରକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ; ଏହି ପବିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ପିତୃମାନେ, ଅଗ୍ନିଦେବ ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।” ଅକୃରା ଏହି ଉପସ୍ଥାନରେ ଉଦାହରଣ ଦେଇ କହିଲେ, “ବଳି ମହାରାଜ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଧୋଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠି ଓ ଅପୂର୍ବ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଥିଲେ। ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପରିଚାଳିତ ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିଲା; ଶିବ ତାହାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ସଗରପୁତ୍ରମାନେ ତାହା ଦ୍ୱାରା ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଗଲେ। ହେ ଦେବଦେବ, ବିଶ୍ୱନାଥ, ଯାହାଙ୍କ ସ୍ମରଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ ପବିତ୍ର, ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ନାରାୟଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।” ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ଘରକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଯିବି, ମୋ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଙ୍ଗମାନେ ସହିତ। ଦୁଷ୍ଟ ଯଦୁରାଜଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ମୋ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବି।” ଏହିପରି ଭାବେ ଭଗବାନଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଅକୃରା ହୃଦୟରେ କିଛି ଚିନ୍ତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମଥୁରା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, କଂସଙ୍କୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ବିବରଣୀ ଦେଲେ ଓ ଘରକୁ ଚଳିଗଲେ। ଏହିପରେ, ବିକାଳେ, ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଭାଇ ସଙ୍କର୍ଷଣ ଓ ଗୋପମାନେ ସହିତ ମଥୁରା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେ ଦେଖିଲେ, ଉଚ୍ଚ କ୍ରିଷ୍ଟଲ ଦ୍ୱାର, ସୁନାର ମଣ୍ଡପ ଓ ଦ୍ୱାରମାନେ, ତାମ୍ର ତାଲି ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ପ୍ରାଚୀର, ଗଭୀର ଖାଳି ଓ ସୁନ୍ଦର ବାଗିଚା ଏହି ସବୁ ନଗରକୁ ଅଲଙ୍କୃତ କରିଛି। ନଗର ମଧ୍ୟରେ ସୁନା ଶିଖର ଓ ବାଲକନି ଥିବା ରାଜମହଳ, ଶ୍ରେଣୀଶ୍ରେଣୀ ମଣ୍ଡପ ଓ ଗୃହମାନେ, ବେରିଲ୍, ହୀରା, ନୀଳମଣି, ପ୍ରବାଳ, ମୁକ୍ତା ଓ ପନ୍ନା ତଥା ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥରର ଅଳଙ୍କାର ଥିଲା। ଜାଲି ଜାଲି ଜନେଲା, ଦ୍ୱାର ଓ ମଝଲା ତଳ ଉପରେ ପରା ଓ ମୟୂର ରବି ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ରାସ୍ତା ଓ ବଜାର ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ମାଲା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଚାଉଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା। ଘର ଓ ଦ୍ୱାର ଦହି ଓ ଚନ୍ଦନ ଲପ୍ତ ଭରା ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ମାଲା ଓ ଦୀପର ଶାରି, କଦଳୀ ଗଛ ଏବଂ ବସ୍ତ୍ର ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ସଜାଯାଇଥିଲା। ଏହିପରି ଶୋଭା ମଧ୍ୟରେ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇପୁଅ, ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସଙ୍ଗୀ ସହିତ ରାଜପଥ ଦ୍ୱାରା ଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନଗରର ମହିଳାମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଘର ଛାଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଠିକି, କିଏ ତାଙ୍କ ପୋଶାକ ଓ ଅଳଙ୍କାର ଭୁଲରେ ପିନ୍ଧିଲେ, କିଏ ଅଧ ଧରି ପିନ୍ଧିଲେ, କିଏ ଏକ କଣ ଦୁଲି, କିଏ ଏକ ଗୋଟିଏ ପାଦ ଅଳଙ୍କାର ରଖିଲେ, କିଏ ଏକ ଚକୁ ମାତ୍ର କାଜଲ ଲଗାଇଲେ। କିଏ ଖାଇବା ଛାଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ, କିଏ ନହୁଏ ନହୁଏ ଉତ୍ସବ ଛାଡ଼ିଲେ, କିଏ ଘୁମୁଠୁ ଉଠି, ଶିଶୁମାନେ ଦୁଧ ଛାଡ଼ି ମାଆ ମାନେ ମଧ୍ୟ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ। ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ନେତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ମନମୁହିଁ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ସ୍ମିତ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କ ହୃଦୟ ଚୁରି କଲେ। ତାଙ୍କ ଦେଖିବାକୁ ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ଏକାଗ୍ର ହେଲା, ହୃଦୟ ଶୁଭ ଭାବରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। ମହିଳାମାନେ ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଖୁସି ହସରେ ମୁଖ ଫୁଲାଇ, କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମଙ୍କ ଉପରେ ଫୁଲ ଓ ଶୁଭ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଏଠି ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦହି, ଅକ୍ଷତ, ଜଳପାତ୍ର, ମାଲା, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିଲେ। ନଗରବାସୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ କହିଲେ, “କେଉଁ ମହାତପ କଲେ ଏହି ଗୋପୀମାନେ, ଯେଉଁଠି ଏଉଁ ଦୁଇ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ଦେଖିପାରିଛନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ମାନବ ଜଗତର ପରମ ଉତ୍ସବ!” ଏଠି, କୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଗଦାଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼, ଏକ ଧୋବୀକୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ ଓ ସେଠାରେ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଯିଥିବା ସୁନ୍ଦର ବସ୍ତ୍ର ଚାହିଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ଭଲ ମନୁଷ୍ୟ, ଆମକୁ ଉପଯୁକ୍ତ ବସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଆମେ ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ। ଦାନ କରିଲେ ତୁମେ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ମଙ୍ଗଳ ପାଇବା, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” କିନ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କ ସେବକ ଅହଂକାରରେ ତାଙ୍କୁ ଉପେକ୍ଷା ଓ କ୍ରୋଧରେ କହିଲା, “ଏହି ବସ୍ତ୍ର ତ ଅରଣ୍ୟ ଓ ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ତୁମେ ଏତେ ସାହସ କରି କିପାଇଁ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ପତି ଚାହୁଁଛ? ତୁମେ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ଦୂରେ ଚଳିଯାଅ, ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାଜବଂଶୀମାନେ ଗର୍ବିତ, ସେମାନେ ବାନ୍ଧି, ହତ୍ୟା କରି, ଛିନି ନେଇଥାନ୍ତି।” ଏପରି ଅଭିମାନ ଶୁଣି, ଦେବକୀନନ୍ଦନ କୃଷ୍ଣ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଧୋବୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସହଚର ଭୟରେ ବସ୍ତ୍ର ଫେଲି ଦିଗ୍ଦିଗନ୍ତରେ ପଳାଇଗଲେ। ତାପରେ ଅଚ୍ୟୁତ ସେଇ ବସ୍ତ୍ର ନେଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ସଂକର୍ଷଣ ନିଜମାନେ ପସନ୍ଦ କରିଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ, ଶେଷ ବସ୍ତ୍ର ଗୋପମାନେ ଦେଲେ ଓ କିଛି ମାଟିରେ ରଖିଦେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଏକ ତାନ୍ତି, ଖୁସି ହୋଇ, ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ଆକୃତିର ବସ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲେ। କୃଷ୍ଣ ଓ ବଳରାମ ଏହି ନୂତନ ପୋଶାକରେ ଏକ ଉତ୍ସବ ରେ ଯେପରି ଏକ ଧଳା ଓ ଏକ କଳା ଶିଶୁ ହାତୀ ଦେଖାଯାଏ, ଏପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଭଗବାନ୍ ତାନ୍ତିକୁ ନିଜ ସଦୃଶ ରୂପ, ବିଶ୍ୱରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାଗ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ସ୍ୱାଧୀନତା, ସ୍ମୃତି ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଏହିପରେ ସେମାନେ ମାଲାକାର ସୁଦାମାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ସୁଦାମା ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ଆସନ ଓ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ସହିତ ମାଳା, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଆସିବାରୁ ମୋ ଜନ୍ମ ସାର୍ଥକ ହେଲା, ମୋ ବଂଶ ପବିତ୍ର ହେଲା, ପୂର୍ବଜ ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଆପଣମାନେ ତ ଏହି ବିଶ୍ୱର ପରମ କାରଣ, ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଅଂଶରୂପେ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି।