ଶ୍ରୀହରି ଅକୂର କୁ ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, “ତୁମେ ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଛ, କ’ଣ ଦେଖିଲ? ଭୂମି, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଜଳରେ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିଲ କି?” ଏହା ପ୍ରତିଉତ୍ତରରେ ଅକୂର କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭୂମି, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଜଳରେ ଅଛି, ସେ ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ମୁଁ ଏଠାରେ କ’ଣ ଦେଖିପାରିବି, ଯାହା ଆଗରୁ ମୋତେ ଜଣା ନାହିଁ?” ସେଉଁଠି ଅକୂର ପୁଣି କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ଭୂମି, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଜଳରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ ମୁଁ ଏଠାରେ କ’ଣ ନୂତନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିପାରିବି?” ଏପରି କହି, ଗାନ୍ଦିନୀ ପୁତ୍ର ଅକୂର ରଥ ଚଳାଇ ଦିନ ଶେଷରେ ଶ୍ରୀରାମ ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଥୁରାକୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ମାର୍ଗରେ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଏଠାଁ-ସେଠାଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଏବଂ ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଅନ୍ୟଠାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେ ଆଗୁଆଇ ହୋଇ, ନଗରର ବାଗିଚାକୁ ଆସି, ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ଯଗତ୍ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରଭୁ ଅକୂରଙ୍କ ଦିଗରେ ହସି, ତାଙ୍କ ପ୍ରସାରିତ ହାତ ଧରି ସମ୍ମାନ କଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ତୁମ ରଥ ସହିତ ଏହି ନଗରରେ ଏବଂ ତୁମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର; ଆମେ ଏଠି ରହିବା; ପରେ ଆମେ ନଗର ଦେଖିବାକୁ ଯିବୁ।” ଅକୂର କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣମାନେ ବିନା ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବିନି। ମୋତେ ଛାଡି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ ଏବଂ ଆପଣ ଭକ୍ତ ପ୍ରିୟ।” ପୁଣି ସେ କହିଲେ, “ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଆମ ଘରକୁ ଚଳିଯିବା; ଆପଣ, ଆପଣଙ୍କ ବଡ଼ ଭାଇ, ଗୋପମାନେ ଓ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଆମ ଘରକୁ ପଦାର୍ପଣ କରନ୍ତୁ।” “ଆପଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳିରେ ଗୃହସ୍ଥମାନେ ପବିତ୍ର ହେବେ; ଏହାର ଶୁଦ୍ଧିରେ ପିତୃ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।” “ବଳି ମହାରାଜ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପରିଷ୍କାର କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଶଂସା, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଶ୍ରୀ ଓ ପରାଭକ୍ତି ପାଇଥିଲେ।” “ଆପଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳିରେ ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିଲେ; ଶିବ ତାହାକୁ ମସ୍ତକରେ ଧରିଥିଲେ, ସଗର ପୁତ୍ରମାନେ ଶ୍ୱର୍ଗକୁ ଶିଖର କରିଥିଲେ।” “ହେ ଦେବଦେବ, ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପବିତ୍ର, ଯଦୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ନାରାୟଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।” ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସହିତ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି; ଦୁଷ୍ଟ ଯଦୁ ରାଜାକୁ ବଧ କରି, ମୋ ବନ୍ଧୁମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇବି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଦୁଃଖିତ ମନରେ ଅକୂର ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, କଂସଙ୍କୁ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବେଚନା କଲେ ଓ ଘରକୁ ଗଲେ।” ଏପରି ଦିନ ଅପରାହ୍ନରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ଗୋପମାନେ ସହିତ ମଥୁରା ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଉଁଠି ଉଚ୍ଚ କ୍ରିଷ୍ଟାଳ ଦ୍ୱାର, ସୁନାର ତୋରଣ, ତାମ୍ର ମାଡ଼ରେ ଘେରା ଦେଉଳ, ଗଭୀର ଖାଳ ଓ ମନୋହର ବାଗିଚା ଦେଖିଲେ। ସେହି ସହର ମହଲ, ସୁନାର ଶିଖର, ଭବନ ଓ ଦେଉଳ ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର, ବେରୁଜ, ହୀରା, ନୀଳମଣି, ପ୍ରବାଳ, ମୁକ୍ତା, ପନ୍ନା ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିଲା। ଜାଲି ଦେଉଁଥିବା ଜନେଲା, ଦ୍ୱାର ଓ ତଳ ଉପରେ ପବନ ଓ ମୟୂରର ଧ୍ୱନି, ରାସ୍ତା, ବଜାର, ଚଉକ ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ମାଲା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଚାଉଳ ଛଡ଼ାଯାଇଥିଲା। ଦ୍ୱାର ଓ ଘର ଦହି ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ଫୁଲ ଓ ଦୀପର ଶୃଙ୍ଖଳା, କଦଳୀ ଗଛ, ବସ୍ତ୍ର ତୋରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ ସହରର ମହିଳାମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ି ଗଲେ, ମହଲ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ।