ଅକୃର ଭଗବାନ୍ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, “ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ନଶ୍ୱର, ହୃଷୀକେଶ, ମୁଁ ନିଜେ ଶରଣ ନେଇଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ,” ବୋଲି ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଏହିଭଳି ଅକୃରଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟର ‘ଅକୃରର ସ୍ତୁତି’ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଅକୃର ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ, ପ୍ରଭୁ ଜଳରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ପ୍ରକାଶ କରି, ଏକ ନଟର ନିମିଳିତ ଅଭିନୟ ପରି, ପୁନି ସେଇ ରୂପକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ କରିଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଅକୃର ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ଦୃତ ଜଳରୁ ବାହାରି, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ରଥକୁ ଫେରିଲେ। ତାଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଦେଖି, ହୃଷୀକେଶ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କ’ଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିଲ, ଭୂମିରେ, ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ଜଳରେ, ଯେପରି ତୁମେ ଏପରି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭାବରେ ଅଛ?” ଅକୃର କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଚମତ୍କାର ଅଛି, ଭୂମି, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଜଳରେ—ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ ଏଠାରେ ଏମିତି କ’ଣ ଦେଖିପାରିବି, ଯାହା ମୋତେ ଅଜଣା?” ସେ ପୁନି କହିଲେ, “ଯେଉଁଠି ଚମତ୍କାର ଅଛି, ଯେଉଁଠି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଅଛି, ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଏଠି ମୁଁ କ’ଣ ଦେଖିପାରିବି?” ଏଭଳି କହି, ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ଅକୃର ରଥକୁ ଆଗେ ବଢ଼ାଇ, ଦିନ ଶେଷରେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଥୁରାକୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ପଥରେ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଏଠାଉଠି ଏକତ୍ରିତ ହେଇ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରି, ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ମଥୁରାର ବାଗିଚାରେ ପହଞ୍ଚି, ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରି ରହିଲେ। ଏଠାରେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ, ଅକୃରଙ୍କୁ ମିଳିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରସାରିତ ହସ୍ତକୁ ନିଜ ହସ୍ତରେ ଧରି, ହସି କଥା କହିଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମଠାରୁ ଆଗେ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଅ, ରଥ ସହିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ଆମେ ଏଠି ରହିବା, ପରେ ନଗର ଦେଖିବାକୁ ଯିବା।” ଅକୃର କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣମାନେ ବିନା ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବିନାହିଁ। ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଆପଣ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଭଲପାଆନ୍ତି।” ସେ ପୁନି ବିନତି କଲେ, “ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଇ, ତାହାକୁ ଧନ୍ୟ କରିବା। ଏହି ଅବସରରେ ଆପଣ, ଆପଣଙ୍କ ବଡ଼ ଭାଇ, ଗୋପମାନେ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିବେ। ଆପଣଙ୍କ ପଦଧୂଳିରେ ଘର ଶୁଭ୍ର ହେବ; ଏହାର ପବିତ୍ରତାରେ ପିତୃଦେବ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି ନାହାନ୍ତି। ବଳି ମହାରାଜ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି ପ୍ରଶଂସା ଲାଭ କଲେ, ଅପୂର୍ବ ଶ୍ରୀ ଓ ପରମ ଭକ୍ତି ମାର୍ଗ ପାଇଲେ। ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କଲା, ଶିବ ତାହାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଲେ, ସଗରପୁତ୍ରମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଦେବାଦିଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଯାଦବମନ୍ଦିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନାରାୟଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।” ତେବେ, ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି, ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ସହିତ। ଦୁଷ୍ଟ ଯାଦବ ରାଜାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ମୋ ମିତ୍ରମାନେକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଅକୃର, ମନରେ ଅଶାନ୍ତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, କଂସଙ୍କୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ବିବରଣୀ ଦେଇ, ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ପରେ, ବିକାଳ ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ ବଳରାମ ଓ ଗୋପମାନେ, ମଥୁରା ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ୍ତି ସହିତ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ—ଉଚ୍ଚ କ୍ରିଷ୍ଟାଳ ଦ୍ୱାର, ସୁନାର ତୋରଣ ଓ ଦ୍ୱାର, ତାମ୍ର ଚାଦରି ଦେଉଳ, ଗଭୀର ଖାଳି, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନରେ ଶୋଭା। ନଗର ରତ୍ନ ତୋରଣ, ସୁନା ଶିଖର, ଦେଉଳ, ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ସଭାଗୃହ, ମହଳ, ବେରୁଜ, ହୀରା, ନୀଳମଣି, ପାଚା, ପ୍ରବାଳ, ମୁକ୍ତା ଓ ପନ୍ନା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଜାଲି ଦେଉଳ, ଦ୍ୱାର, ତଳଘର କବୁତର ଓ ମୟୂରର କୁହୁକାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ରାସ୍ତା, ବଜାର, ଚକ ଉପରେ ପାଣି ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଚାଉଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା। ଦେଉଳ ଓ ଘର ଦ୍ୱାରରେ ଦହି ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ମାଳା, ଦୀପ, କଦଳୀ ଗଛ, ପତାକା ଓ କ୍ଳଷ୍ଟର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହିପରି ଶୋଭା ମଧ୍ୟରେ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇପୁଏ ତାଙ୍କ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ ରାଜପଥ ଦେଇ ଯାଉଥିଲେ, ନଗର ଜଣାନୀମାନେ ଉତ୍ସୁକ୍ତିରେ ଘର ଛାଡ଼ି, ମହଳ ଛାଡ଼ି, ତଳମୁଠିକୁ ଚଢ଼ି, ଦେଖିବାକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ। କିଏ କି ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ଭୁଲି ପିନ୍ଧିଲେ, କିଏ ଅଧଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, କିଏ ଏକ କାନଫୁଲ, ଏକ ପାୟଲ ପିନ୍ଧିଲେ; କିଏ ଏକ ଆଖିରେ କାଜଳ ଦେଲେ। କିଏ ଖାଇବା ଛାଡ଼ି, କିଏ ପର୍ବ ପରିତ୍ୟାଗ କରି, ଅସ୍ନାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ; କିଏ ଶୁଅଁ ଠାରୁ ଉଠି, ଶିଶୁକୁ ଛାଡ଼ି ଦୌଡ଼ିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନୀଳ କମଳ ନୟନ, ଶୈଳୀ ଚାହାଣି, ମୃଦୁ ହାସିରେ ସେମାନେ ମନମୁହଁ ହୋଇଗଲେ, ପ୍ରମଦ ମଦମାସ୍ତ ହାତୀପରି ସେମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ। ପୁନିପୁନି ଦେଖି, ଶୁଣି, ହସି ଚାହାଣିରେ ଗର୍ବ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନେ ନୟନ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଚର୍ମ ରୋମାଞ୍ଚିତ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। ମହଳ ଛାଡ଼ି ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଖିଳି, ଫୁଲ ଝରି, କୃଷ୍ଣ ବଳରାମଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଲେ। ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଦହି, ଅକ୍ଷତ, ଘଡ଼ା, ମାଳା, ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସହରବାସୀମାନେ କହିଲେ, “ଏହି ଦୁଇ ମାନବ ଜଗତର ପରମ ଉତ୍ସବ; ଏ ଦେଖିବାକୁ ଗୋପୀମାନେ କେଉଁଠି ଏମିତି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ?” ଏହିପରି ଯାଉଥିବାବେଳେ, କୃଷ୍ଣ, ଗଦାଙ୍କ ଭାଇ, ଏକ ଧୋବିକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, “ଭଲ ଦୟାଳୁ, ଆମ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଦିଅ, ଆମେ ଯୋଗ୍ୟ, ଦାନ କଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲାଭ ହେବ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।” ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ଚାକର, ଅହଙ୍କାର ଓ କ୍ରୋଧରେ କହିଲା, “ଏହି ବସ୍ତ୍ର କେବଳ ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ତୁମେ କିଏ, ରାଜାଙ୍କ ଜିନିଷ ଚାହିଁଲୁ?