ଅକୃରୁର ଭଗବାନଙ୍କ ଚରଣକମଳରେ ନମ୍ରତା ସହିତ ଶରଣ ନେଇ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟମାନେ ଅଗ୍ରହଣୀୟ, ମୁଁ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଚରଣରେ ଆସିପାରିଛି—ଏହା ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ କୃପା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ହେ କମଳନାଭ, ଯେତେବେଳେ ମନେ-ମନେ ଆପଣଙ୍କ ନିକଟେ ଶୁଧ୍ଧ ଭାବରେ ଭକ୍ତି ଦେଖାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ର ଠାରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।” ଏହା ପରେ ଅକୃରୁ କହିଲେ, “ଶୁଧ୍ଧ ଚେତନାସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚୟର କାରଣ, ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରଧାନଙ୍କର ଇଶ୍ୱର, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ବ୍ରହ୍ମ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ହେ ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଶକ, ହେ ହୃଷୀକେଶ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଉଛି, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରି ଅକୃରୁ ଶେଷ କଲେ। ଏହିପରି ଚମତ୍କାରମୟ ଅକୃରୁର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାଦଶ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ଚାଳିସ ଅଧ୍ୟାୟରେ ଶେଷ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଯେଉଁବେଳେ ଅକୃରୁ ଏପରି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରଭୁ ଜଳରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କରି, ପରେ ନଟର ନିଜ ନାଟକ ଶେଷ କରିବା ପରି ଏହି ଦର୍ଶନକୁ ଅପସାରଣ କରିଦେଲେ। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦର୍ଶନ ହରାଇଯିବା ପରେ, ଅକୃରୁ ତ୍ୱରିତ ଜଳରୁ ବାହାରି, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ରଥକୁ ଫେରିଲେ। ତାକୁ ଦେଖି, ହୃଷୀକେଶ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛ, ଭୂମି, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଜଳରେ କଣ ଦେଖିଲେ?” ଅକୃରୁ ନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ସେସବୁ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ। ମୁଁ କ’ଣ ନୂତନ ଦେଖିପାରିବି? ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କ’ଣ ଚମତ୍କାର ରହିଛି?” ଏହିପରି କହି, ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ଅକୃରୁ ରଥକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼େଇଲେ ଏବଂ ଦିନ ଶେଷରେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଥୁରାକୁ ନେଇ ଲାଗିଲେ। ପଥରେ ବିଭିନ୍ନ ଗ୍ରାମବାସୀ ଏଠାଏଠି ଜମାହେଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ଭାସୁଦେବନନ୍ଦନ ଦୁଇଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖି ବିଲାସିତା ଭରି ରହିଲା, ସେମାନେ ଆଉ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁବା ଛାଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ଗୋପଗଣ ଓ ନନ୍ଦମହାରାଜଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ବ୍ରଜବାସୀମାନେ ମଥୁରାର ବାଗିଚାରେ ଆସି, ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଲେ। ସେଠାରେ ଭଗବାନ ସାର୍ବଭୌମ ଅକୃରୁଙ୍କୁ ମିଳି, ତାଙ୍କର ହସ୍ତ ଧରି ହସିଲେ। ତେଣୁ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ରଥ ସହିତ ସହରକୁ ଯାଅ, ଆମେ ଏଠି ରହିବା, ପରେ ସହର ଦେଖିବାକୁ ଯିବା।” ଅକୃରୁ କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବିନାହିଁ। ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଆପଣ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ।” ଅକୃରୁ ପୁନି କହିଲେ, “ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଘରକୁ ଯିଅ, ଆପଣ, ଆପଣଙ୍କ ଭାଇ, ଗୋପଗଣ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟମିତ୍ରମାନେ, ଆମ ଘରକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ଘରକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ଯାହା ସ୍ପର୍ଶରେ ପିତୃଗଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତୃପ୍ତ ହେଉନାହାନ୍ତି। ବଳି ମହାରାଜ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି ଅପୂର୍ବ ଶ୍ରୀ ଓ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଆପଣଙ୍କ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିଲା, ଶିବ ତାହାକୁ ମାଥାରେ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ସଗରପୁତ୍ରମାନେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ହେ ଦେବେଶ, ହେ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ନାରାୟଣ, ଆପଣଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତି ମହାପବିତ୍ର, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ।” ଭଗବାନ କହିଲେ, “ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି, ମୋ ସଜନମାନେ ସହିତ। ଦୁଷ୍ଟ କଂସଙ୍କୁ ବଧ କରି, ମୋ ପ୍ରିୟମାନେ ଖୁସି ହେବେ।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ, ଏପରି ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଶ୍ବାସନ ପାଇ, ଅକୃରୁ ଚିନ୍ତିତ ମନେ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, କଂସଙ୍କୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବେଚନା କରି ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ପରେ ବିକାଳ ବେଳେ, କୃଷ୍ଣ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଗୋପଗଣ ସହିତ ସହର ଦେଖିବାକୁ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସ୍ଫଟିକ ଦ୍ୱାର, ସୁନା ତୋରଣ, ତାମ୍ର ପତିତ ଦେଉଳ ଦ୍ୱାର, ଗଭୀର ଖାଲି ଓ ଶୋଭା ପୂର୍ଣ୍ଣ ବାଗିଚା ଓ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ। ସହର ରଜତ ଶିଖର, ସୁନା ବାଲକନୀ, ଶ୍ରେଣୀଶ୍ରେଣୀ ଦେଉଳ ଓ ମହଲ, ବେରିଲ, ହୀରା, ନୀଳମଣି, ପ୍ରବାଳ, ମୁକ୍ତା ଓ ପନ୍ନା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ବେଡ଼ି, ମଣ୍ଡପ ଓ ବେଦିକା ଦେଖିଲେ। ଘର ଓ ବାଟ ଉପରେ ପୋଉଁ ଓ ମୟୂର ର ଧ୍ୱନି, ରସ୍ତା, ବଜାର, ଚୌମୁଖାଣି ଜଳ ଛିଟି ଫୁଲ, ଚନ୍ଦନ, ଚାଉଳ ଛଟାଇ ଶୋଭିତ। ଦ୍ୱାର ଓ ଘର ମାନ୍ୟ ବଢ଼ିଆ ଭାବେ ଦହି, ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ ଭରିଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ଫୁଲ ଓ ଦୀପ ଶୃଙ୍ଖଳା, କଦଳୀ ଗଛ ଓ ଜଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ବାସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇପୁତ୍ର, ପ୍ରେମିକ ମିତ୍ରମାନେ ଘେରି, ରାଜପଥ ଦେଉଁଥିବା ବେଳେ, ସହର ମହିଳାମାନେ ଉତ୍ସୁକ୍ତାରେ ଘର ଛାଡ଼ି, ମହଲ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଦୁଇଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅଗ୍ରହୀ ହେଲେ। କିଏ ଅନ୍ୟମାନେ ଭୁଲରେ ପୋଷାକ ଓ ଗହନା ପିନ୍ଧିଲେ, କିଏ ଅଧା ଶୃଙ୍ଗାର ରେ ରହିଗଲେ, କିଏ ଏକ ଦିଗରେ କାଜଳ ଲଗାଇଲେ, କିଏ ତ ମାତ୍ର ଏକ ମୁଣ୍ଡା ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଲେ। କିଏ ଖାଇବା ଛାଡ଼ି, କିଏ ଉତ୍ସବ ଭୁଲି, ଅନ୍ୟେ ନହାଇ ନ ଥିବାବେଳେ ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ; କିଏ ଶିଶୁମାନେ ଦୁଧପାନ କରୁଥିବା ବେଳେ ଛାଡ଼ି ଆସିଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି, କମଳ ନୟନ, ମୃଦୁ ହାସି, ଚଞ୍ଚଳ ଚାହାଣି ଦେଖି, ସେମାନେ ଏକ ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ପରି ମନକୁ ହରି ନେଲେ; ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଚାହିଁ ରହିଲେ, ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। ସେମାନେ ମନରେ ଯେଉଁପରି ଶ୍ରବଣ କରିଥିଲେ, ପୁନିପୁନି ଦେଖି, ହସ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଗର୍ବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା; ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦମୟ ଦୂତିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଚର୍ମ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲିଗଲେ। ମହିଳାମାନେ ମହଲ ଶିଖର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମୁଖ ଆନନ୍ଦରେ ଖିଲିଗଲା, ଦୁଇଭାଇ କୃଷ୍ଣ ବଳରାମଙ୍କୁ ଫୁଲ ଓ ଶୁଭାଶୀଷ ବର୍ଷା କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦହି, ଅକ୍ଷତ, ଜଳପାତ୍ର, ମାଳା, ଗନ୍ଧ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାରରେ ଦୁଇଭାଇଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।