ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ମନରେ, ଆମାର ଅନେକ ଆଶା ଓ କାମନାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇଛି। ମୋ ମନ ଏତେ ଅଶାନ୍ତ ଯେ, ଏହାକୁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁନାହିଁ, ମୋର ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକ ଏହାକୁ ଏଠାରୁ ସେଠାକୁ ଟାଣି ନେଉଛନ୍ତି। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଚରଣକମଳରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ଯାହା ଅପରିପକ୍ୱ ଲୋକମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଶରଣଗତି ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କର କୃପା ଦ୍ୱାରା ହେଇଛି ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି। ହେ ନାଭିକମଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁ, ଯେତେବେଳେ ମନ ଆପଣଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଉପାସନାରେ ନିୟୋଜିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ମଣିଷ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚୟର କାରଣ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରଧାନଙ୍କର ନାଥ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ବ୍ରହ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ହେ ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ନାଶକ, ହେ ହୃଷୀକେଶ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣାଗତ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଅକୃର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ଏହି ଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ, "ଅକୃରଙ୍କର ସ୍ତୁତି", ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଧରେ ଶେଷ ହେଲା। ଏହିପରି ଅକୃର ବନ୍ଧନା କରୁଥିବାବେଳେ, ଭଗବାନ୍ ଜଳରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କରିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଅଭିନେତା ନିଜ ଅଭିନୟ ଶେଷ କରିଥିବା ପରି ସେହି ରୂପକୁ ପୁନି ଅଦୃଶ୍ୟ କରିଦେଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ହରାଇଯିବାକୁ ଦେଖି, ଅକୃର ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ ରଥକୁ ଫେରିଲେ। ତାକୁ ଦେଖି, ହୃଷୀକେଶ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ କାହିଁକି? ଭୂମି, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଜଳରେ କୌଣସି ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିଲ କି?" ଅକୃର କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ। ଆପଣ ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ମୁଁ କଣ ଦେଖିପାରିବି ଯାହା ଆଗରୁ ଜାଣିନଥିଲି? ଏଠାରେ ଯେଉଁଯେଉଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅଛି, ଭୂମି, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଜଳରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପରେ ମୁଁ କଣ ଅନ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିପାରିବି?" ଏପରି କହି, ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ଅକୃର ରଥକୁ ଆଗକୁ ଚଲାଇଲେ ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଥୁରାକୁ ନେଇ ଆସିଲେ। ରାସ୍ତାରେ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଏଠାଁ-ସେଠାଁ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଏବଂ ବସୁଦେବଙ୍କର ଦୁଇପୁଅକୁ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିପାରୁନାହିଁ। ଏପରି ସମୟରେ, ଭ୍ରଜବାସୀମାନେ, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେ ଆଗୁଆ ହୋଇ, ମଥୁରା ନଗରର ବାଗିଚାକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ବିଶ୍ୱନାଥ କୃଷ୍ଣ ଅକୃରଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣେଇଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରସାରିତ ହସ୍ତକୁ ନିଜ ହସ୍ତରେ ଧରି, ମୃଦୁ ହସିଲେ। ତାପରେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ତୁମେ ତୁମ ରଥ ସହିତ ଆମଠାରୁ ପ୍ରଥମେ ନଗରକୁ ଓ ତୁମ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ଆମେ ଏଠି ଅପେକ୍ଷା କରିବା, ପରେ ନଗର ଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଆସିବା।" ଅକୃର କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣମାନେ ଥିବା ସମୟରେ ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବିନାହିଁ। ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଭକ୍ତ, ଆପଣ ଭକ୍ତମାନେ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରେମାଳୁ।" ଅକୃର ପୁନି କହିଲେ, "ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଘରକୁ ଚଳିଯିବା ଓ ଆମ ଘରକୁ ପବିତ୍ର କରିବା, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆପଣଙ୍କ ବଡ଼ ଭାଇ, ଗୋପମାନେ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ। ଗୃହସ୍ଥମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣଧୂଳିରେ ଘର ପବିତ୍ର କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ଏହାର ପବିତ୍ରତାରେ ପିତୃଦେବତା, ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବାରେ ଅସମର୍ଥ। ବଳି ମହାରାଜ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଧୋଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥରେ ପ୍ରଶଂସା ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଆପଣଙ୍କ ଚରଣାମୃତ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିଲା, ଶିବ ତାହାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଥିଲେ, ଏବଂ ସଗରପୁତ୍ରମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ହେ ଦେବାଦିଦେବ, ବିଶ୍ୱନାଥ, ଆପଣଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ ପବିତ୍ର, ହେ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ହେ ନାରାୟଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି।" ଭଗବାନ କହିଲେ, "ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଘରକୁ ମଧୁର ଲୋକମାନେ ସହ ଆସିବି। ଦୁଷ୍ଟ ଯଦୁରାଜ ନାଶ ପରେ ମୋର ବନ୍ଧୁମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେବେ।" ଶୁକଦେବ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଅକୃର ଦୁଃଖିତ ମନେ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କଂସଙ୍କୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ବିବେଚନା କଲେ ଏବଂ ତାପରେ ଘରକୁ ଗଲେ।" ଏହାପରେ ବିକାଳବେଳେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବଳରାମ ଓ ଗୋପମାନେ ସହ ମଥୁରା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ନଗରର ଉଚ୍ଚ କାଚ ଦ୍ୱାର, ସୁନାର ତୋରଣ, ତାମ୍ରପତ୍ର ଦେଉଳି, ଗଭୀର ଖାଳି ଓ ଆକର୍ଷକ ବାଗିଚା ଦେଖିଲେ। ନଗରର ମହଲ୍ଲାଗୁଡ଼ିକ ସୁନା ଶିଖର ଓ ବାଲକନୀ, ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ସଭାମଣ୍ଡପ ଓ ଅଟାଳିକା, ବେରିଲ, ହୀରା, ନୀଳମଣି, ପାଠରାଗ, ମୁକ୍ତା ଓ ପନ୍ନାରେ ଅଲଙ୍କୃତ ବେରା ଓ ବେଦୀ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଝରୋଖା, ଦ୍ୱାର ଓ ମଝଲି ମଧ୍ୟରେ ପବନର ଗୁଞ୍ଜନ ଏବଂ ମୟୂରର ନୃତ୍ୟର ଶବ୍ଦ ଝଙ୍କାରିଥିଲା। ରାସ୍ତା, ବଜାର ଓ ଚଉକ ଜଳ ଛିଟାଯାଇଥିଲା, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଚାଉଳ ଛିଟାଯାଇ ଶୋଭା ବଢ଼ାଯାଇଥିଲା। ଘର ଓ ଦ୍ୱାର ଦହି ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟ, ଫୁଲ ଓ ପତ୍ରର ମାଳା, ଦୀପମାଳିକା, କଦଳୀ ଗଛ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଝାଲରି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା। ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇପୁଅ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ରାଜପଥରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, ସହରର ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଘରର ଛାତ ଓ ମଝଲିକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। କିଏ ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ଅଲଙ୍କାର ଏବଂ ପୋଶାକ ଭୁଲରେ ପିନ୍ଧିଲେ, କିଏ ଅଧପ୍ରସ୍ଥାନରେ ଏକ କନ୍ଦନି କିମ୍ବା ଏକ ନୁପୁର ପିନ୍ଧିଲେ, କିଏ ଏକ ଆଖିକୁ କଜଳ ଲଗାଇଲେ। କିଏ ଖାଇଁ ଥିବା ଚାଳି ରଖି ଏବଂ ପର୍ବ ଛାଡ଼ି ଅସ୍ନାନ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଲେ, କିଏ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଶିଶୁମାନେକୁ ଅସ୍ତନ୍ୟପାନ ଦେଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଉଠି ଦୌଡ଼ିଆସିଲେ।