ମୁଁ ଏ ଦେହ, ସନ୍ତାନ, ଘର, ଧନ ଓ ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନମାନଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବି, ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛି, ହେ ପ୍ରଭୁ! ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନ ସଦୃଶ ମାୟାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ଦେଖୁଛି। ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଭାବରେ ମୋ ମନ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବି ଯାଇଛି, ମୁଁ ନିଜ ପାଇଁ କ’ଣ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ ତାହା ଜାଣିପାରୁନି, ଅନିତ୍ୟ, ଅନାତ୍ମା ଓ ଦୁଃଖଦାୟକ ବସ୍ତୁକୁ ଅନୁରାଗ କରୁଛି। ଯେପରି ଜଡ଼ ବ୍ୟକ୍ତି ଝାଡ଼ିରେ ଲୁଚିଥିବା ପାଣିକୁ ଛାଡ଼ି ମୃଗତୃଷ୍ଣା ପଛରେ ଦୌଡ଼େ, ସେପରି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମାୟା ପଛରେ ଦୌଡ଼ୁଛି। ମୋ ଦୁଃଖିତ ମନ ଅନେକ ଇଚ୍ଛା ଓ କ୍ରିୟାରେ ଆହତ, ଏହି ମନକୁ ମୁଁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁନି, ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଠି ସେଠି ଦୌଡ଼ାଯାଉଛି, ଯାହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପଦ୍ମକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି, ଯାହାକୁ ଅଯୋଗ୍ୟମାନେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ଏହି ଦୟା ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଦୟାର ଫଳ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି। ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ତାହା ସମୟରେ ମିଳେ, ଯେତେବେଳେ ମନ ନିଜେ ଆପଣଙ୍କ ସଠିକ ଉପାସନାରେ ଲଗିଥାଏ, ହେ ପଦ୍ମନାଭ! ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନାସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚିତିର କାରଣ, ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରଧାନଙ୍କ ନାୟକ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିର ବ୍ରହ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଶକ ବାସୁଦେବ, ହେ ହୃଷୀକେଶ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ମୁଁ ଆଶ୍ରିତ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏପରି ଭାବେ ଅକୃର ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଲେ। ଏହିପରି ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ଚାଳିସତମ ଅଧ୍ୟାୟ, "ଅକୃରର ସ୍ତୁତି" ନାମକ, ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଶେଷ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଯେତେବେଳେ ଅକୃର ଏପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ, ଭଗବାନ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପକୁ ଜଳରେ ପ୍ରକାଶ କରିଦେଲେ, ପରେ ଏକ ନଟ ସଦୃଶ ନିଜ ଭୂମିକା ଶେଷ କରି, ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ କରିଦେଲେ। ଦର୍ଶନ ହରାଇଯିବାକୁ ଦେଖି ଅକୃର ତ୍ୱରିତ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ରଥକୁ ଫେରିଲେ। ତାଁକୁ ଦେଖି ହୃଷୀକେଶ—ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ—ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କ’ଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିଲା—ଭୂମିରେ, ଆକାଶରେ, କିମ୍ବା ଜଳରେ? ତୁମେ ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ କାହିଁକି?" ଅକୃର କହିଲେ, "ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଛି—ଭୂମି, ଆକାଶ, ଜଳରେ—ସେ ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଆପଣ। ମୁଁ କ’ଣ ଦେଖିପାରିବି ଯାହା ଆମ ପାଇଁ ଅଜଣା?" ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଛି, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଉ କ’ଣ ନୂତନ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିପାରିବି?" ଏପରି କହି, ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ଅକୃର ରଥକୁ ଆଗକୁ ଚଲାଇଲେ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଥୁରାକୁ ନେଇପହଁଚିଲେ। ଯାଞ୍ଚପଥରେ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଏଠି ସେଠି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଓ ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ହଟାଇପାରିଲେନି। ଏଉଁଠି, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେ ନେତୃତ୍ୱରେ ଭୃଜବାସୀମାନେ ମଥୁରାର ଉଦ୍ୟାନରେ ଆସି, ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଜଗତ୍ପତି କୃଷ୍ଣ ଅକୃରଙ୍କ ସହିତ ମିଶିଲେ, ତାଙ୍କର ବଢ଼ାଇଥିବା ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ଧରି ହସିଲେ। କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ତୁମେ ଆମଠାରୁ ପୂର୍ବେ ନିଜ ରଥ ସହିତ ସହରକୁ ଏବଂ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର; ଆମେ ଏଠି ରହିବା, ପରେ ସହର ଦେଖିବାକୁ ଯିବା।" ଅକୃର କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣମାନେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବିନାହିଁ। ମୋତେ ଛାଡ଼ନ୍ତୁନାହିଁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ ଓ ଆପଣ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ।" ସେ ଆଉ ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଘରକୁ ଚଲିବା, ଆପଣଙ୍କ ବଡ଼ଭାଇ, ଗୋପମାନେ ଓ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଖାମାନଙ୍କ ସହ। ଆପଣଙ୍କ ଚରଣଧୂଳିରେ ଘର ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ; ଏହାର ପବିତ୍ରତାରେ ପିତୃଦେବ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ପାଉନ୍ତିନାହିଁ। ମହାବଳି ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଧୋଇ ଅପୂର୍ବ ଶ୍ରୀ ଓ ପ୍ରେମଭକ୍ତି ପାଇଥିଲେ। ଆପଣଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମ ଧୋଇଯାଇଥିବା ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିଲା; ଶିବ ତାହାକୁ ମାଥାରେ ଧରିଥିଲେ ଓ ସଗରପୁତ୍ରମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ହେ ଦେବଦେବ, ଜଗତ୍ନାଥ, ଆପଣଙ୍କ ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତ୍ତନ ପବିତ୍ର, ହେ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ହେ ନାରାୟଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" ତାଙ୍କୁ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, "ମୁଁ ଉତ୍ତମମାନେ ସହିତ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି। ଦୁଷ୍ଟ ଯଦୁରାଜ କଂସକୁ ବଧ କରି, ମୋର ପ୍ରିୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଆଣିବି।" ଏପରି ଭାବରେ ଭଗବାନଙ୍କ ବାଣୀ ଶୁଣି ଅକୃର ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କଂସଙ୍କୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ବଡ଼ାଇଲେ ଓ ଘରକୁ ଗଲେ। ଏହାପରେ ବିକେଳବେଳେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବଳରାମ ଓ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ଗୋପମାନେ ସହିତ ମଥୁରା ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଫଟିକ ଦ୍ୱାର, ସୁନ୍ଦର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତୋରଣ, ତମ୍ରପଟ୍ଟିକା ଦେବାଲୟ, ଗଭୀର ଖାଳ, ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଉପବନ ଦ୍ୱାରା ସହର ସୁଶୋଭିତ ଥିଲା। ସେଠାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଖର, ବାଲକନି, ଶ୍ରେଣୀଶ୍ରେଣୀ ଦରବାର ଘର, ମଣିମୟ ବେଢ଼ା, ବେରିଲ, ହୀରା, ନୀଳମଣି, ପ୍ରବାଳ, ମୁକ୍ତା, ପନ୍ନା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ମହଳ ଦେଖିଲେ। ଜାଲି ଦେଖିବା ଜନେଲା, ଦ୍ୱାର, ତଳ ରେ ପୋଉଁ ଓ ମୟୂରର କୁହୁକୁହୁ ଶବ୍ଦ, ରାସ୍ତା, ବଜାର, ଚଉକ ଜଳ ଛିଟିଯାଇଥିଲା, ମାଲା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଚାଉଳରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା। ଦ୍ୱାର ଓ ଘର ଦହି ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା କଳଶ, ମାଲା ଓ ହଳୁକା ପତ୍ରର ଦୀପ, କଦଳୀ ଗଛ ଓ ଚିତ୍ରିତ ପତାକା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ବସୁଦେବଙ୍କ ଦୁଇ ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ ବଳରାମ ତାଙ୍କ ସଖାମାନେ ସହିତ ରାଜପଥ ଦେଇ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସହରର ମହିଳାମାନେ ଏହି ଦୁଇଁକୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ୍ତ ହୋଇ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଗୃହ ଛାଡ଼ି ମହଳ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। କେହି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଆଭୂଷଣ ଭୁଲରେ ପିନ୍ଧିଲେ, କେହି ଅଧୂରା ଅଳଙ୍କାର, କେହି ଗୋଟିଏ କଣ୍ଠା, କେହି ଗୋଟିଏ ଆଖିରେ କାଜଳ ଲଗାଇଲେ।