ଏକଦିନ ଅକୃର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ—“ଅପାର, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଆଧାର, ମନ୍ଦରାଚଳ ଉଦ୍ଧାରକ, ଧରିତ୍ରୀକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ଅବିନାଶୀ ବରାହ ଆକାର ଭଗବନ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଚମତ୍କାର ସିଂହ ଆକାରରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରିଥିବା, ତିନି ଭୁବନ ଜୟ କରିଥିବା ବାମନ ଭାବରେ ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଭୃଗୁମୁନିଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଅହଂକାରୀ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟରେ ସଂହାର କରିଥିବା, ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ରାବଣ ନାଶକ ଶ୍ରୀରାମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭଗବାନ ବାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ ସାତ୍ୱତମଣ୍ଡଳର ନାୟକଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ବୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେକୁ ମୋହିତ କରିଥିବା, କଳ୍କି ଭାବରେ ଅଧର୍ମୀ ଓ ଅଶୁଦ୍ଧ ରାଜାମାନେକୁ ନାଶ କରିଥିବା ଭଗବାନଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। 'ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ମାୟାରେ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଭ୍ରମିତ; ଏହି ‘ମୁଁ’ ଓ ‘ମୋର’ ଭାବନାରେ ଅଟକି ନିଜ କର୍ମର ପଥରେ ଘୁରୁଛି। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେହ, ସନ୍ତାନ, ଘର, ଧନ, ଆତ୍ମୀୟ ଭାବି ଭ୍ରମରେ ଆଟକି ଅସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ଘୁରୁଛି। ବିପରୀତ ଭାବନା, ଅନ୍ଧକାର ମନେ ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରିୟ କ’ଣ ତାହା ଜାଣିପାରୁନି, ଅନିତ୍ୟ, ଅନାତ୍ମା ଓ ଦୁଃଖଦାୟକ ଜିନିଷରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇଛି। ଯେମିତି ଜଳ ଝାଡ଼ି ତଳେ ଲୁଚି ରହିଲେ ଅଜ୍ଞାନୀ ମୃଗମରୀଚିକା ପଛରେ ଦୌଡ଼େ, ସେହିପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମୃଷା ଆଶାରେ ଘୁରୁଛି। ଆଶା ଓ କର୍ମରେ ଆଘାତ ପାଇ ମୋ ପ୍ରାଣ ଦୁଃଖିତ, ଏହି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ମୋ ମନକୁ ଏଠାଉଁ ସେଠାଁ ବାହିନେଇଯାଉଛି, ଯାହାକୁ ମୁଁ ରୋକିପାରୁନି। ଏପରି ଦୁଃଖ ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଚରଣକମଳରେ ଆସିଛି, ଯାହା ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହା ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କର କୃପା ଦ୍ୱାରା, ହେ ପଦ୍ମନାଭ। ଯେତେବେଳେ ମନ ନିଜେ ଭଗବାନଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଉପାସନାରେ ଲଗିଥାଏ, ସେତେବେଳେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଓ ନିଶ୍ଚୟର କାରଣ, ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରଧାନର ନାୟକ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ବ୍ରହ୍ମା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସମସ୍ତ ଭୂତମାନେଙ୍କ ନାଶକ ବାସୁଦେବ, ହୃଷୀକେଶ, ମୁଁ ଶରଣଗତ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏପରି ଭାବେ ଅକୃରଙ୍କର ପ୍ରଶଂସା ଅନ୍ତ ହେଲା। ଏହା ହେଉଛି ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ଅଷ୍ଟକର ଦଶମ ଖଣ୍ଡର ‘ଅକୃରର ସ୍ତୁତି’ ନାମକ ଚାଳିଶିଏଁ ଅଧ୍ୟାୟର ଶେଷ। ଏହି ସମୟରେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଯେତେବେଳେ ଅକୃର ଏପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ, ଭଗବାନ ଜଳରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କରି, ପରେ ଏକ ନଟର ନାଟକ ଶେଷ କରିବା ପରି ସେହି ରୂପ ଅଦୃଶ୍ୟ କରିଦେଲେ। ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲା ନାହିଁ, ଦେଖି ଅକୃର ଦ୍ରୁତ ଜଳରୁ ବାହାରି ଆସି, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଆ ହୋଇ ରଥକୁ ଫେରିଲେ। ତାଙ୍କର ଏହି ଅବସ୍ଥା ଦେଖି ଭଗବାନ ହୃଷୀକେଶ ପଚାରିଲେ—“ତୁମେ କ’ଣ ଦେଖିଲ? ଭୂମି, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଜଳରେ କିଛି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲ କି?” ତେବେ ଅକୃର କହିଲେ—“ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଅଛି, ଭୂମି, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଜଳରେ, ସେସବୁ ଆପଣଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଅଛି। ମୁଁ ଏଠାରେ କ’ଣ ଅପୂର୍ବ ଦେଖିପାରିବି? ଏଠିରେ ଯେଉଁ ଚମତ୍କାର ଅଛି, ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୂତନ ନୁହେଁ।” ଏପରି କହି ଗାନ୍ଧିନୀନନ୍ଦନ ଅକୃର ରଥକୁ ଚାଳି ଦିନ ଶେଷରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଥୁରାକୁ ନେଲେ। ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଗାଁ ଗାଁର ଲୋକେ ଏଠାଉଁ ସେଠାଁ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବସୁଦେବପୁତ୍ର ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଦେଖି ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ। ଏପଟେ, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ, ଭୃଜବାସୀମାନେ ମଥୁରାର ବାଗିଚାରେ ପହଞ୍ଚି, ଅପେକ୍ଷା କରି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ, ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ଅକୃରଙ୍କୁ ମିଶି, ତାଙ୍କର ଦୀର୍ଘ ହସ୍ତ ଧରି, ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ହସି ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ। ତେବେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ—“ତୁମେ ଏହି ରଥ ସହିତ ଆଗରୁ ସହର ଓ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର; ଆମେ ଏଠି ରହିବା, ପରେ ସହର ଦେଖିବାକୁ ଆସିବା।” ଅକୃର ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—“ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବିନାହିଁ। ଆପଣ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ; ମୋତେ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆମେ ଗୋପମାନେ, ଆପଣଙ୍କ ଦାଦା, ମିତ୍ରମାନେ ଏକାଠି ଘରକୁ ଯାଇ ଘରକୁ ପବିତ୍ର କରିବା। ଆପଣଙ୍କ ପାଦଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ଘର ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ; ଏହାର ପବିତ୍ରତାରେ ପିତୃ, ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବାକୁ ଶକ୍ତି ନାହାନ୍ତି। ବଲି ମହାରାଜ ଆପଣଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରକ୍ଷାଳନ କରି ଅଲୌକିକ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଅନନ୍ୟ ଭକ୍ତିମାର୍ଗ ପାଇଥିଲେ। ଆପଣଙ୍କ ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଳନ ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ପବିତ୍ର କରିଦେଇଥିଲା, ଶିବ ତାହାକୁ ମାଥାରେ ଧରିଥିଲେ, ଓ ସଗରପୁତ୍ରମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଳିଗଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ଦେବ, ଜଗତ୍ର ପ୍ରଭୁ, ଶ୍ରବଣ ଓ ଗାନରେ ପବିତ୍ର, ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ ନାରାୟଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।” ତେବେ ଭଗବାନ କହିଲେ—“ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଘରକୁ ଯିବି, ମୋ ସହ ମହାପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ଯିବେ। ଅଧର୍ମୀ ଯଦୁ ରାଜାଙ୍କୁ ବଧ କରି, ମୋତେ ପ୍ରିୟମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇବି।” ଏପରି ଭାବେ ଭଗବାନଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଅକୃର ଦୁଃଖିତ ମନେ ମଥୁରା ପ୍ରବେଶ କରି, କଂସଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଜଣାଇ ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ। ବିକାଳବେଳେ କୃଷ୍ଣ, ସଙ୍କର୍ଷଣ ଓ ଗୋପମାନେ ସହିତ ମଥୁରା ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ—ଉଚ୍ଚ କ୍ରିଷ୍ଟାଳ ଦ୍ୱାର, ସୁନାର ମଣ୍ଡପ, ତାମ୍ର ଦେଉଳ, ଗଭୀର ଖାଳି, ଉଦ୍ୟାନ ଓ କାନନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ମଥୁରା ସହର। ସହର ରଜତ ଶିଖର, ବାଲକନି, ଶ୍ରେଣୀ ଶ୍ରେଣୀ ସଭା ଓ ମହଲ୍, ବୈଦୂର୍ୟ, ହୀରା, ନୀଳମଣି, ପ୍ରବାଳ, ମୁକ୍ତା ଓ ପନ୍ନାରେ ଅଳଙ୍କୃତ ବେଢ଼ା ଓ ବେଦୀ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା। ଜାଲି ଦେଉଳ, ବାଟ, ତଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଖଗ, ମୟୂର ଆଦିର ଧ୍ୱନି ଭରିଥିଲା। ରାସ୍ତା, ବଜାର, ଚଉକ ଜଳ ଛିଟାଯାଇ, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଚାଉଳ ଛିଟାଯାଇ ଶୁଭ ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।