ଅକୃର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ, “ମହାପ୍ରଭୁ, ନମସ୍କାର ଆପଣଙ୍କୁ—ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଥମ ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପରେ ଯେଉଁଠାରେ ଆପଣ ବିନାଶ ସମୟରେ ଜଳରେ ବିଚରଣ କରିଥିଲେ, ଅଶ୍ୱମୁଖୀ ରୂପ ଧାରଣ କରି ମଧୁ ଓ କୈଟଭକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ଅପାର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତର ଆଧାର ହୋଇ, ମନ୍ଦରାଚଳକୁ ଉଠାଇଥିଲେ, ଭୂମିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା ବରାହ ରୂପକୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଅଦ୍ଭୁତ ନୃସିଂହ ରୂପେ ଧର୍ମପରାୟଣଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରିଥିଲେ, ତିନି ଲୋକକୁ ମାପିଥିବା ବାମନ ରୂପକୁ ମୋର ଶତ-ଶତ ପ୍ରଣାମ। ଭୃଗୁମୁନିଙ୍କ ଈଶ୍ୱର, ଅହଂକାରୀ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ଅରଣ୍ୟରେ ବିନାଶ କରିଥିଲେ, ରଘୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀରାମ ରୂପେ ରାବଣଙ୍କୁ ସଂହାର କରିଥିଲେ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ବାସୁଦେବ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଓ ସାତ୍ୱତମଣ୍ଡଳର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧ ରୂପେ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଥିଲେ, ଅଧର୍ମୀ ଓ ଅଶୁଦ୍ଧ ରାଜାମାନଙ୍କୁ ସଂହାର କରିବାକୁ କଳ୍କି ରୂପେ ଆସିବେ, ଏହି ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୁହଁ ଦେଇ, ‘ମୁଁ’ ଓ ‘ମୋର’ ଭାବରେ ଅନେକ କାର୍ମିକ ମାର୍ଗରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛି। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଶରୀର, ସନ୍ତାନ, ଘର, ଧନ, ଓ ଆତ୍ମୀୟ ଭାବି ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ଭ୍ରମ ରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଛି। ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବି, ନିଜ ଆତ୍ମା ପାଇଁ କ’ଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତା ଅନୁଭବ କରିପାରୁନାହିଁ, ଅସ୍ଥାୟୀ, ଅନାତ୍ମା ଓ ଦୁଃଖଦାୟକ ବସ୍ତୁରେ ଆସକ୍ତ ରହିଛି। ଯେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ ଜଳକୁ ଚାପି ରଖିଥିବା ଘାସ ଛାଡ଼ି ମୃଗମରୀଚିକା ପଛରେ ଦୌଡ଼େ, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମାୟାର ପଛରେ ଦୌଡ଼ୁଛି। ମୋ ଦୁଃଖିତ ମନ, କାମନା ଓ କର୍ମରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ନେଇଯିଅନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୁଁ ନେଇଯାଉଛି, ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁନାହିଁ। ଏହିପରି ଅଶକ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣକମଳ ଶରଣ ନେଇଛି, ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଦୟାରେ ମିଳିଛି। ହେ ପଦ୍ମନାଭ, ଯେତେବେଳେ ମନ ନିଷ୍ଠାରେ ଆପଣଙ୍କ ଉପାସନା କରେ, ସେତେବେଳେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ସ୍ୱରୂପ, ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚୟର କାରଣ, ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରଧାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ବ୍ରହ୍ମ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସଂହାର କରିଥିବା, ହୃଷୀକେଶ, ମୁଁ ଶରଣାଗତ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏହିପରି ଅକୃରଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାରେ, ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ଚଳିଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ‘ଅକୃରର ଷ୍ଟୁତି’ ଶେଷ ହେଲା। ତା’ପରେ ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଅକୃର ଏପରି ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଭୁ ଜଳରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରକଟ କରି, ପରେ ନଟର ଭଳି ନିଜ ରୂପକୁ ଅପସାରଣ କରିଦେଲେ। ଦୃଶ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ସହିତ, ଅକୃର ଶୀଘ୍ର ଜଳରୁ ବାହାରି, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ ହୋଇ ରଥକୁ ଫେରିଲେ। ତା’ପରେ ହୃଷୀକେଶ ଅକୃରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “କ’ଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲା? ଭୂମି, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଜଳରେ—ଏମିତି କ’ଣ ଦେଖିଲା ଯାହା ଦେଖି ତୁମେ ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଚମତ୍କୃତ?” ତା’ପରେ ଅକୃର କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଏଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ଚମତ୍କାର ରହିଛି, ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ମୁଁ କ’ଣ ଦେଖିପାରିବି ଯାହା ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ନୁହଁନ୍ତି? ଏ ଭୂମି, ଆକାଶ, ଜଳରେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଛି, ସେ ସବୁ ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ କ’ଣ ନୂତନ ହେବ?” ଏପରି କହି ଗାଣ୍ଡିନୀନନ୍ଦନ ଅକୃର ରଥକୁ ଚଳାଇ, ସଂଧ୍ୟା ସମୟରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଥୁରାକୁ ନେଇଗଲେ। ରାସ୍ତାରେ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଏଠାଉଁ ସେଠାଉଁ ଭିଡ଼ିଗଲେ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଦେଖି ଅନେକ ଖୁସି ଓ ଚମତ୍କୃତିରେ ଏମିତି ଦେଖୁଥିଲେ ଯେ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇପାରୁନଥିଲେ। ଏଠିଁ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ମଥୁରାର ବାଗିଚା ଉପରେ ପହଞ୍ଚି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, କୃଷ୍ଣ, ଅକୃରଙ୍କୁ ମିଳି, ତାଙ୍କର ବଢ଼ାଇଥିବା ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ଧରି, ମୃଦୁ ହସି ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ। ପରେ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ତୁମେ ଆଗରୁ ତୁମ ଘରକୁ ଯାଅ, ଆମେ ଏଠାରେ ରହିବା, ପରେ ନଗର ଦେଖିବାକୁ ଆସିବା।” ଅକୃର କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣମାନେ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବିନାହିଁ। ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଆପଣ ଭକ୍ତପ୍ରିୟ।” ଅକୃର ଅନୁରୋଧ କରି କହିଲେ, “ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଘରକୁ ଚଳିଯିବା, ଆପଣ, ବଡ଼ଭାଇ, ସମସ୍ତ ଗୋପମାନେ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ଘରକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଘର ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ଚରଣର ଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ଘର ପବିତ୍ର ହୁଏ—ଏହାର ପବିତ୍ରତାରେ ପିତୃଦେବ, ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ। ବଳି ରାଜା ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଧୋଇ ପୂଜା କରି ଅପୂର୍ବ ମହିମା ଓ ଭକ୍ତିର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥ ପାଇଥିଲେ। ଆପଣଙ୍କ ଚରଣ ଧୋଇଥିବା ଜଳ ତିନି ଲୋକ ପବିତ୍ର କରିଦେଲା, ଶିବ ତାହାକୁ ମସ୍ତକରେ ଧରିଲେ, ସାଗରପୁତ୍ରମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଦେବଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଯାଦବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନାରାୟଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି।” ତାପରେ ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ କହିଲେ, “ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି, ନୀତିମାନମାନଙ୍କ ସହିତ। ଦୁଷ୍ଟ ଯାଦବ ରାଜାଙ୍କୁ ସଂହାର କରି, ମୋ ମିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇବି।” ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମନେ ଦୁଃଖ ନେଇ ଅକୃର ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କଂସଙ୍କୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ବିବରଣୀ ଦେଇ ଘରକୁ ଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବିକାଳବେଳେ, କୃଷ୍ଣ, ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଗୋପମାନେ ନଗର ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ମଥୁରାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ—ଉଚ୍ଚ କ୍ରିଷ୍ଟାଳ ଦ୍ୱାର, ସୁନା ତୋରଣ, ତମ୍ବା ଚାପା ଦେବାଲୟପରି ଦେୱାଲ, ଗଭୀର ଖାଲି, ଓ ମନୋରମ ବାଗିଚା ଓ ଉଦ୍ୟାନ। ସୁନା ଶିଖର, ବାଲକନୀ, ଶ୍ରେଣୀବଦ୍ଧ ସଭାମଣ୍ଡପ, ମନ୍ଦିର, ବେରୁଜ, ହୀରା, ନୀଳମଣି, ପାଚି, ମୁକ୍ତା, ପନ୍ନା ଅଳଙ୍କୃତ ଭବନ ଏହି ନଗରକୁ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲା।