ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅକୃରା ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ, “ହେ ଭଗବାନ, ଗଛ ଓ ଔଷଧିଗୁଡ଼ିକ ଆପଣଙ୍କର ଦେହର କେଶ; ଆପଣଙ୍କର ମୁଣ୍ଡର କେଶ ହେଉଛି ବନସ୍ପତି। ମେଘ ଆପଣଙ୍କର ହାଡ଼ ଓ ନଖ, ପାହାଡ଼ ଆପଣଙ୍କର ଦାନ୍ତ, ଦିନ ଓ ରାତି ଆପଣଙ୍କର ଚକ୍ଷୁର ଦୂର୍ବଳତା, ପ୍ରଜାପତି ଆପଣଙ୍କର ମନ, ବର୍ଷା ଆପଣଙ୍କର ଜନନାଙ୍ଗ, ଏବଂ ଶକ୍ତି ଆପଣଙ୍କର ଅଂଶ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ। ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଆତ୍ମାରେ, ହେ ପୁରୁଷୋत्तମ, ସମସ୍ତ ଲୋକ, ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଓ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀଗୁଡ଼ିକ ଆପଣଙ୍କରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଜଳରେ ଜଳଚର, ଅଞ୍ଜିର ଗଛରେ ପୋକ, କିମ୍ବା ମନରେ ଚିନ୍ତା ଉପଜେ। ଆପଣ ଯେଉଁଠି ମନୋରଞ୍ଜନ ପାଇଁ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ରୂପ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ଅପବିତ୍ରତାରୁ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କର ମହିମା ଗାନ କରନ୍ତି। ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର—ପ୍ରଥମ ମାଛ ରୂପରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହୋଇ ବିଗ୍ରହ ଜଳରେ ଚଳିଥିଲେ; ଅଶ୍ୱମୁଖ ରୂପରେ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ନିଅନ୍ତା; ଅସୀମ ଓ ସମୁଦ୍ର ସମର୍ଥକ ରୂପରେ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼ ଉଠାଇଥିଲେ; ବରା ରୂପରେ ଭୂମିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ; ଅଦ୍ଭୁତ ସିଂହ ରୂପରେ ଧର୍ମିକଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରିଥିଲେ; ବାମନ ରୂପରେ ତିନି ଲୋକ ଦଳାଇଥିଲେ; ଭୃଗୁଙ୍କ ନାୟକ ଭାବେ ଅଭିମାନୀ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଦଳାଇଥିଲେ; ରଘୁର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ରାବଣ ନିଅନ୍ତା; ବାସୁଦେବ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଏବଂ ସାତ୍ୱତଙ୍କର ନାୟକ ଭାବେ ନମସ୍କାର; ବୁଦ୍ଧ ରୂପରେ ଦୈତ୍ୟ ଦାନବଙ୍କୁ ମୂଢ଼ କରିଥିଲେ; କଳ୍କି ଭାବରେ ଅପବିତ୍ର ଏବଂ ଅଧର୍ମୀ ରାଜାମାନେ ଦଳାଇଥିଲେ। ଏହି ଜଗତ ଆପଣଙ୍କର ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ, ‘ମୁଁ’ ଓ ‘ମୋର’ ଭାବରେ ଅନ୍ୟଥା ବୁଝି କର୍ମର ପଥରେ ଚାଲିଥାଏ। ମୁଁ ମୂଢ଼ ହୋଇ ଦେହ, ପୁତ୍ର, ଘର, ଧନ, ନିଜ ଜନ ଆଦିକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ଭାବି ଭ୍ରମଣ କରୁଛି; ଏହି ସବୁ ସ୍୵ପ୍ନ ସମାନ ଭାବି ଏକ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିଛି। ବିପରୀତ ଭାବରେ ବିକୃତ ମନ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବି ଯାଇଛି; ଏହି ଅସ୍ଥାୟୀ, ଅନ୍ୟ-ଆତ୍ମା, ଦୁଃଖଦ ଜିନିଷରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କୁ ଜଣାଇପାରିନି। ଅଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ଯେପରି ଗଛରେ ଲୁଚିଥିବା ଜଳ ଛାଡ଼ି ମୃଗମାରିଚା ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଥାଏ, ସେପରି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଭ୍ରମର ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଛି। ମୁଁ ଦୁଃଖଦ ମନ ନିଅନ୍ତା, ଇଚ୍ଛା ଓ କର୍ମରେ ଆପ୍ଲୁତ, ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିନି, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଉଠି ଉଠି ଚାଲିଯାଏ। ଏପରି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଚରଣରେ ଆସିଛି, ଯାହା ଅପତ୍ରାପୀଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁର୍ଲଭ; ଏହି ମିଳନ ଆପଣଙ୍କର କୃପାରେ ହୋଇଛି। ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ଏବେ ହୁଏ, ଯେତେବେଳେ ମନ ଆପଣଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଉପାସନାରେ ଲଗିଥାଏ। ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା, ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚୟର କାରଣ, ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରଧାନଙ୍କର ନାୟକ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ବ୍ରହ୍ମା—ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ଜିବର ନିଅନ୍ତା; ହୃଷୀକେଶ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର—ମୁଁ ଶରଣାଗତ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏଭଳି ଅକୃରାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଭାଗବତର ପ୍ରଥମ ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ଚାଳିସ ଅଧ୍ୟାୟ, “ଅକୃରାଙ୍କର ସ୍ତୁତି” ନାମରେ ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହା ପରେ ଶ୍ରୀ ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ଅକୃରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିବାବେଳେ, ପ୍ରଭୁ ଜଳରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପ୍ରକଟ କଲେ, ତାପରେ ନାଟକର ଅଭିନୟ ଶେଷ ହେବାପରି, କୃଷ୍ଣ ତାହାକୁ ଉପସାର କଲେ। ଅକୃରା ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଶୀଘ୍ର ଜଳରୁ ବାହାରି, ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭରା ମନେ ରଥରେ ଫେରିଲେ। ହୃଷୀକେଶ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—“ତୁମେ କଣ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଦେଖିଲା—ଭୂମିରେ, ଆକାଶରେ, କିମ୍ବା ଜଳରେ—ଯାହା ପାଇଁ ଏପରି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭରା ଶେଷ ଦେଖୁଛ?” ଅକୃରା କହିଲେ—“ଏଠି ଯେପରି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଅଛି—ଭୂମିରେ, ଆକାଶରେ, ଜଳରେ—ସେସବୁ ଆପଣ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ମଧ୍ୟରେ ଅଛନ୍ତି। ମୁଁ କଣ ଦେଖିପାରିଲି, ଯାହା ମୋତେ ଜଣା ନୁହେଁ?” ଯେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଅଛି—ଭୂମି, ଆକାଶ, ଜଳରେ—ଏଠି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖି, ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ କଣ ଦେଖିପାରିଲି, ଯାହା ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହୋଇପାରେ?” ଏଭଳି କହି ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ରଥକୁ ଆଗେ ବଢ଼ାଇଲେ, ଦିନ ଶେଷରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଥୁରାକୁ ନେଇଗଲେ। ପଥରେ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଏଠି-ଉଠି ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଦେଖି ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଛାଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏପ୍ରମେ ଭ୍ରଜବାସୀମାନେ, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେ ନେତୃତ୍ୱରେ, ମଥୁରାର ଉଦ୍ୟାନରେ ଆସି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାଥି ଅକୃରାଙ୍କୁ ମିଳି, ତାଙ୍କର ବଢ଼ାଇଥିବା ହାତକୁ ନିଜ ହାତରେ ଧରି, ହସି କହିଲେ, “ତୁମେ ଆମପୂର୍ବକ ରଥ ସାଥି ଆପଣଙ୍କର ଘରକୁ ନଗର ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କର। ଆମେ ଏଠି ରହିବା, ପରେ ନଗର ଦେଖିବା।” ଅକୃରା କହିଲେ—“ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି ନାହିଁ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଭକ୍ତ, ଆପଣ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଭଲ ପାଉଛନ୍ତି, ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ।” “ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ନିଜ ଘରକୁ ଚଳିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଗୋପ, ଆପଣଙ୍କର ଭାଇ ଏବଂ ମିତ୍ରମାନେ ସହ ଘରକୁ ପବିତ୍ର କରିବା।” “ଆପଣଙ୍କର ପଦଧୂଳିରେ ଘରକୁ ପବିତ୍ର କରିବା; ଏହାର ପବିତ୍ରତାରେ ପିତୃ, ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ତୃପ୍ତି ହେବାକୁ ପାରିନାହିଁ।” “ବଳି ଆପଣଙ୍କର ଚରଣ ଧୋଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଥ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଧନ୍ୟତା ଓ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଥିଲେ।” “ଆପଣଙ୍କର ପଦଧୋଇର ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ଶୁଧ୍ଧ କଲା; ଶିବ ତାହାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଲେ, ସଗରପୁତ୍ରମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଉଠିଲେ।” “ହେ ଦେବେଶ, ଶୁଭ ଶ୍ରବଣ ଓ କୀର୍ତିର ଅଧିପତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଦୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ନାରାୟଣ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—“ମୁଁ ଏକା ନାୟକ ସହ ତୁମ ଘରକୁ ଆସିବି। ଦୁଷ୍ଟ ଯଦୁ ରାଜାକୁ ଦଳାଇ ପରେ ମୋ ମିତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦ ଦେବି।” ଶୁକଦେବ କହିଲେ—ପ୍ରଭୁଙ୍କର ଏଭଳି ଉତ୍ତର ପାଇ ଅକୃରା ମନେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି କଂସକୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଜଣାଇ ଘରକୁ ଗଲେ। ବିଳମ୍ବରେ, କୃଷ୍ଣ ରାମ ଓ ଗୋପମାନେ ସହ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।