ଏକ ଦିନ ଅକୃରୁର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଅଗ୍ନି ଆପଣଙ୍କର ମୁଁହ, ପୃଥିବୀ ଆପଣଙ୍କର ପାଦ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆପଣଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ, ଆକାଶ ଆପଣଙ୍କର ନାଭି, ରଥ ଆପଣଙ୍କର ହୃଦୟ, ଦିଗ୍ଗୁଡିକ ଆପଣଙ୍କର କାନ, ସ୍ୱର୍ଗ ଆପଣଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଭୁଜା, ସମୁଦ୍ର ଆପଣଙ୍କର ଉଦର, ପବନ ଆପଣଙ୍କର ଶ୍ୱାସ, ଶକ୍ତି ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତି ଭାବରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ। ବୃକ୍ଷ ଓ ଔଷଧୀ ଆପଣଙ୍କର ଶରୀର ରୋମ, ମୁଣ୍ଡ ରୋମ ହେଉଛି ଉଦ୍ଭିଦ, ମେଘ ଆପଣଙ୍କର ହାଡ଼ ଓ ନଖ, ପାହାଡ଼ ଆପଣଙ୍କର ଦାନ୍ତ, ଦିନ ଓ ରାତି ଆପଣଙ୍କର ଚକ୍ଷୁପାଟ, ପ୍ରଜାପତି ଆପଣଙ୍କର ମନ, ବର୍ଷା ଆପଣଙ୍କର ଜନନାଙ୍ଗ, ଶକ୍ତି ଆପଣଙ୍କର ଭାବେ ଗଣାଯାଏ। ଅପରିଣାମୀ ଆତ୍ମା ଆପଣଙ୍କରେ, ହେ ପୁରୁଷ, ସମସ୍ତ ଜଗତ, ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ ଓ ଜୀବ ଆପଣଙ୍କରେ ବ୍ୟବସ୍ଥିତ, ଯେପରି ବା ଜଳରେ ଜଳଜୀବ, କିମ୍ବା ଡୁମୁର ଗଛରେ କିଟ, କିମ୍ବା ମନରେ ଚିନ୍ତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଆପଣ ଯେଉଁ ମୂର୍ତ୍ତି ନେଇ ଲୀଳା କରନ୍ତି, ସେଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଆପଣଙ୍କର ମହିମା ଗାନ କରେ। ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପରେ ପ୍ରଣାମ, ଯିଏ ବିପ୍ଲବ ଜଳରେ ଚାଲିଥିଲେ; ହୟଗ୍ରୀବ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ, ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ନାଶକ; ବିଶାଳ ରୂପକୁ ପ୍ରଣାମ, ଅସୀମ ଆଧାର, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଉତ୍ଥାପକ; ବରାହ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ, ଭୂମି ଉତ୍ଥାପକ; ଅଦ୍ଭୁତ ନରସିଂହ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ, ଧର୍ମଜନଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା; ବାମନ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ, ତିନି ଲୋକ ଏକାଠି କରିଥିବା; ଭୃଗୁଙ୍କର ଦେବତା ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ମାନଙ୍କର ଅହଂକାର ନାଶକ; ରଘୁମାନ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ, ରାବଣ ନାଶକ; ଵାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ସାତ୍ୱତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ; ବୁଦ୍ଧ ରୂପରେ ପ୍ରଣାମ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା; କଳ୍କି ଭାବରେ ପ୍ରଣାମ, ଅଧର୍ମ ଓ ଅଶୁଚି ରାଜାଙ୍କୁ ନାଶ କରୁଥିବା। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଜୀବଜଗତ ଆପଣଙ୍କର ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ ‘ମୁଁ’ ଓ ‘ମୋର’ ଭାବରେ କର୍ମରେ ଆନ୍ତର୍ଗତ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିଯାଏ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେହ, ପିଲା, ଘର, ଧନ, ଆତ୍ମୀୟ ଭାବରେ ଭ୍ରମରେ ଏଉଁ ଦିନ ଭାବି ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛି। ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ମନ ଭ୍ରମିତ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବି ଯାଇଛି; ଅସ୍ଥାୟୀ, ଅନ୍ୟ-ଆତ୍ମା ଓ ଦୁଃଖଦାୟକ ଜିନିଷରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ମୁଁ ନିଜର ପ୍ରିୟ ଜିନିଷ ଜାଣିପାରି ନାହିଁ। ଜଣେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଜଳକୁ ତ୍ରୁଣରେ ଢାକି ଦେଖି ମୃଗମାରିଚିକା ଚାହିଁ ଦୌଡ଼େ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମୃଗମାରିଚିକା ପଛରେ ଦୌଡ଼ୁଛି। ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖଦାୟକ ମନ, ଇଛା ଓ କର୍ମରେ ଉତ୍ପୀଡିତ, ଏହି ଅନ୍ୟ-ଅନ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଚାଳି ଯାଉଛି; ଏହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରି ନାହିଁ। ଏହିପରି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଚରଣ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନାର୍ହଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରାପ୍ତି ଦୁଃସାଧ୍ୟ; ଏହି ଦୟା ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି। ହେ କମଳ-ନାଭ, ଯେବେ ମନ ଆପଣଙ୍କର ଶୁଦ୍ଧ ଉପାସନାରେ ଲଗିଥାଏ, ସେବେ ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଶୁଦ୍ଧ ଚେତନା ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ, ନିଶ୍ଚୟର କାରଣ, ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରଧାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ବ୍ରହ୍ମା। ଵାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ଜୀବ ନାଶକ, ହୃଷୀକେଶ, ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ—ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଶରଣ ନେଇଛି, ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଏହିପରି ଅକୃରୁରଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଦେଇ ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମ ଅର୍ଦ୍ଧର ଚାଳିଶି ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କହିଲେ: ଅକୃରୁର ପ୍ରଶଂସା ଦେଇଥିବା ବେଳେ, ପ୍ରଭୁ ଜଳରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ, ଏବଂ ଏକ ଅଭିନୟ କର୍ତ୍ତା ପରି, କୃଷ୍ଣ ତାହାକୁ ମନ୍ଦ ଭାବରେ ଅପସାରଣ କରିଲେ। ଦୃଶ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ଅକୃରୁର ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଜଳରୁ ବାହାରି ଆସି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ରଥକୁ ଫେରିଲେ। ହୃଷୀକେଶ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ତୁମେ କଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିଲେ—ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଜଳରେ—ଯେପରି ତୁମେ ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେବା ପାଇଁ?” ଅକୃରୁର କହିଲେ, “ଏଠି ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଛି—ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ କିମ୍ବା ଜଳରେ—ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କରେ ଅଛି, ଏହି ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା। ମୁଁ କଣ ନୂତନ ଦେଖିପାରିବି? ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଅଦ୍ଭୁତ ଅଛି, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲା ପରେ ମୁଁ କଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିପାରିବି?” ଏପରି କହି, ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ରଥକୁ ଆଗେ ବଢ଼ାଇଲେ ଏବଂ ଦିନ ଶେଷରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଥୁରାକୁ ନେଇ ଆଣିଲେ। ପଥରେ, ରାଜା, ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଏଠାଏଠି ଏକାଠି ହୋଇ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ। ଏଉଁ ସମୟରେ, ବ୍ରଜବାସୀମାନେ, ନନ୍ଦ ଓ ଗୋପମାନେ ନେତୃତ୍ୱ ନେଇ, ମଥୁରାର ଉଦ୍ୟାନରେ ଆସି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଭେଟି, ପ୍ରଭୁ ଜଗତର ନାୟକ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ସ୍ନିଗ୍ଧ ହସରେ ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଲେ। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ତୁମ ରଥ ସହିତ ଆଗେ ନଗର ଏବଂ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କର। ଆମେ ଏଠାରେ ରହିବା, ପରେ ନଗର ଦେଖିବାକୁ ଯିବା।” ଅକୃରୁର କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ଦୁଇଜଣ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବିନି। ମୋତେ ଛାଡ଼ି ଯିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଭକ୍ତ, ଆପଣ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ।” “ଆସନ୍ତୁ, ଆମେ ଘରକୁ ଯାଇ ତାହାକୁ ପବିତ୍ର କରିବା, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆପଣଙ୍କର ଭାଇ, ଗୋପ ଓ ମିତ୍ରମାନେ ସହିତ।” “ଆପଣଙ୍କର ପାଦର ଧୂଳିରେ ଘର ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ; ଏହାର ପବିତ୍ରତାରେ ପିତୃ, ଅଗ୍ନି ଓ ଦେବତାମାନେ ତ୍ୱୃପ୍ତ ହେଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କର ପାଦ ପରିଚ୍ଛାନ୍ତା ପରେ ବଳି ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଶଂସା ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସମୃଦ୍ଧି ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତି ମାର୍ଗ ପାଇଥିଲେ। ପାଦ ପରିଚ୍ଛାର ଜଳ ତିନି ଲୋକକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିଥିଲା; ଶିବ ତାହାକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖିଥିଲେ, ସଗରପୁତ୍ର ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଉଠିଥିଲେ। ହେ ଦେବଦେବ, ଜଗନ୍ନାଥ, ଆପଣଙ୍କର ଶ୍ରବଣ ଓ ଷ୍ଟୁତି ପବିତ୍ର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଦୁମାନ୍ୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷ୍ଟୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ନାରାୟଣ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରୁଛି।