ଅକୃରା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ମନ ଭଗବାନଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱରୂପରେ ବିନ୍ଦୁ ହୋଇଥିଲା। ଅନ୍ୟେ ଅନ୍ୟେ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଆଦି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ନିଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭଗବାନଙ୍କର ଏକାନ୍ତ ମହିମାକୁ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ସ୍ୱ-ପ୍ରତି ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି। ଅଜନ୍ମା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଗୁଣମାନେ ଅନ୍ୟ ଅଜନ୍ମାକୁ ବାନ୍ଧିଏ, ତେବେ ସେମାନେ ଗୁଣାତୀତ ଭାବକୁ ଜାଣନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭଗବାନଙ୍କର ନିଜ ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱରୂପକୁ ନୁହେଁ। ଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ, ଭଗବାନ, ଧର୍ମଜ୍ଞ, ଆତ୍ମାର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ତତ୍ତ୍ୱ ଭାବରେ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ବେଦପାଠୀ ଦ୍ୱିଜମାନେ ତିନି ପ୍ରକାର ବେଦ ଦ୍ୱାରା ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ, ନାମ ଓ ରୂପରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପୂଜା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟେ କିଛି ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡି ଶାନ୍ତି ଅବସ୍ଥାରେ ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଶୁଧ୍ଧ ଚିତ୍ତରେ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା ଅନୁସରି ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତର ଆକାର ଭାବରେ, ଏକ ରୂପ ଓ ଅନେକ ରୂପରେ ପୂଜନ କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟେ ଶିବ ପଥ ଅନୁସରି ଶିବ ଭାବରେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ବିଭିନ୍ନ ଆଚାର୍ୟଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଅନୁଯାୟୀ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ। ବସ୍ତୁତଃ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତତଃ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, କାରଣ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଭଗବାନଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ। ପାହାଡ଼ରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ନଦୀମାନେ ଯେପରି ଏକା ଏକା ଦିଗରୁ ଜଳର ଶମୁଦ୍ରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ତେଣୁ ସମସ୍ତ ପଥ ଅନ୍ତେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଯାଇ ପରିଣତି ହୁଏ। ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍, ତମସ୍ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରକୃତିର ଗୁଣ; ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜଡ଼ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଏହି ଗୁଣରେ ବିନ୍ଦୁ ହୋଇଛନ୍ତି। ଅନ୍ତର୍ଗତ ଦୃଷ୍ଟି ଅସଙ୍ଗ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ମନର ସାକ୍ଷୀ; ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ଗୁଣମାନେ ଦେବ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଭାଗ କରନ୍ତି। ପୃଥିବୀ ଭଗବାନଙ୍କର ପାଦ, ଅଗ୍ନି ମୁଁହ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ଷୁ, ଆକାଶ ନାଭି, ରଥ ହୃଦୟ, ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ରୋତ, ସ୍ୱର୍ଗ ମୁଣ୍ଡ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତା ଭଗବାନଙ୍କର ଭୁଜ, ସମୁଦ୍ର ଉଦର, ବାୟୁ ଶ୍ୱାସ, ଶକ୍ତି ତାଙ୍କର ବଳ। ଗଛ ଓ ଔଷଧୀ ତାଙ୍କର ଚମ, ମୁଣ୍ଡର କେଶ ଉଦ୍ଭିଦ, ମେଘ ହାଡ଼ ଓ ନଖ, ପାହାଡ଼ ଦାନ୍ତ, ଦିନ ଓ ରାତି ଚକ୍ଷୁର ଫିଙ୍ଗା, ପ୍ରଜାପତି ମନ, ବର୍ଷା ଜନନ ଅଙ୍ଗ, ଶକ୍ତି ତାଙ୍କର ପୁରୁଷତ୍ୱ। ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା ଭଗବାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଦେବତା, ଜୀବ ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ପରି, ଜଳରେ ଜଳଜ, ଉଡ଼ି ଉଡ଼ି ଗାଜୁ ଗଛରେ ମାକୁ, ମନରେ ଭାବର ଉଦ୍ଭବ ପରି ବିନ୍ଦୁ ହୋଇଛନ୍ତି। ଭଗବାନ ଲୀଳା କରିବା ପାଇଁ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ପବିତ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କର ଗୁଣଗାନ କରେ। ଅକୃରା ଭଗବାନଙ୍କର ଦଶାବତାରକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମସ୍କାର କଲେ—ମାଛ ଭାବରେ ଜଳରେ ବିହାର କରୁଥିବା, ଅଶ୍ୱମୁଖୀ ଭାବରେ ମଧୁ ଓ କୈଟଭକୁ ବଧ କରିଥିବା, ବିଶାଳ ଭାବରେ ସମୁଦ୍ରର ଅପାର ଆଧାର, ମନ୍ଦର ପର୍ବତକୁ ବୋହିଥିବା, ମୃଗ ଭାବରେ ଭୂମିକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ସିଂହ ଭାବରେ ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କର ଭୟ ନିବାରଣ କରିଥିବା, ବାମନ ଭାବରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଅନ୍ତର୍ଗତ କରିଥିବା, ଭୃଗୁଙ୍କର ନାୟକ ଭାବରେ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ଅହଂକାର ନିଶ୍ଚିନ୍ନ କରିଥିବା, ରଘୁଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ରାବଣକୁ ବଧ କରିଥିବା, ଵାସୁଦେବ, ସଙ୍କର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ନମସ୍କାର, ବୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଦୈତ୍ୟ ଦାନବମାନେ ମୂଢ଼ କରିଥିବା, କଳ୍କି ଭାବରେ ଅଧର୍ମୀ ଅଶୁଦ୍ଧ ରାଜାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିବା। ଅକୃରା କହିଲେ—ଏହି ଜଗତ ଭଗବାନଙ୍କର ମାୟାରେ ମୂଢ଼, ‘ମୁଁ’ ଓ ‘ମୋର’ ଭାବକୁ ଧରି ଏହି କର୍ମର ପଥରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥାଏ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେହ, ପିଲା, ଘର, ଧନ, ଆତ୍ମୀୟ ଭାବରେ ଅସତ୍ୟକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି ଭ୍ରମରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥିଲି। ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ଭ୍ରମିତ ମନ, ଅନ୍ଧକାରରେ ବିଲିନ, ନିଜ ଆତ୍ମା ପାଇଁ କ’ଣ ପ୍ରିୟ ତାହା ଜାଣିପାରି ନାହିଁ, ଅସ୍ଥାୟୀ ଓ ଦୁଃଖଦାୟକ ଅନ୍ୟ ବସ୍ତୁରେ ଆଶକ୍ତ ହୋଇ ରହିଛି। ଜଣେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଜଳକୁ ଗଛରେ ଲୁଚିଥିବା ଦେଖି ମୃଗମରୀଚିକାକୁ ଚାହିଁଥିବା ପରି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଛାଡି ଭ୍ରମରେ ହେଉଥିବା ଅନ୍ୟ ଆକାଂକ୍ଷାକୁ ଚାହିଁଥିଲି। ମୋ ମନ ଦୁଃଖିତ, ଆଶା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପିଡିତ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଯେପରି ଚାହିଁ ଚାହିଁ ମନକୁ ଉଠାଇ ନେଉଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେଥିରେ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ। ଏପରି ମୁଁ ଭଗବାନଙ୍କର ଚରଣକୁ ଆସିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଅଧମଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ ମିଳେନାହିଁ; ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ମଧ୍ୟ ଭଗବାନଙ୍କର ଦୟାର ଫଳ। ଜନ୍ମ ମୃତ୍ୟୁର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତି ତାଙ୍କର ପୂଜାରେ ମନ ଲଗିଲେ ହୁଏ। ଅକୃରା ଭଗବାନଙ୍କୁ ଚିତ୍ତଶୁଦ୍ଧ, ନିଶ୍ଚୟର କାରଣ, ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରଧାନର ନାୟକ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିର ବ୍ରହ୍ମା, ଵାସୁଦେବ, ହୃଷୀକେଶ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କଲେ; ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ଏହି ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ଦଶମ ସ୍କନ୍ଧର ପ୍ରଥମାର୍ଦ୍ଧର ଚାଳିଶ ଅଧ୍ୟାୟ, ‘ଅକୃରାସ୍ତୁତି’ ଏଠି ଶେଷ ହେଲା। ଶୁକଦେବ କଥା କହିଲେ—ଅକୃରା ସ୍ତୁତି କରିବା ସମୟରେ, ଭଗବାନ ଜଳରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଇଲେ; ତା’ପରେ ଏକ ନାଟକର ଅଭିନୟ ଶେଷ କରିବା ପରି, କୃଷ୍ଣ ତାହାକୁ ଉପସାରଣ କରିଲେ। ଅକୃରା ଦେଖିଲେ ଦିବ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯିବା, ସେ ତୁରନ୍ତ ଜଳରୁ ବାହାରି ପ୍ରୟୋଜନୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ଭରି ରଥକୁ ଫେରିଲେ। ହୃଷୀକେଶ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—“ତୁମେ ଏପରି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଭାବରେ କ’ଣ ଦେଖିଲେ—ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, କିମ୍ବା ଜଳରେ?” ଅକୃରା ଉତ୍ତର ଦେଲେ—“ଏଠି ଯେଉଁ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ରହିଛି, ସମସ୍ତ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଗତ; ତୁମେ ଯେଉଁ ଜଗତର ଆତ୍ମା, ମୁଁ କ’ଣ ଦେଖିପାରିବି ଯାହା ମୋତେ ଅଜଣା?” ସମସ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଯେଉଁଠି ଅଛି, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ, ଜଳରେ—ତୁମେ ଦେଖିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତୁ, ଏଠି କ’ଣ ଆଶ୍ଚର୍ୟ ଦେଖିପାରିବି? ଏପରି କହି, ଗାନ୍ଦିନୀପୁତ୍ର ରଥକୁ ଆଗେ ଚାଲାଇଲେ; ଦିନ ଶେଷରେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ମଥୁରାକୁ ନେଇ ଆସିଲେ।