ଏହିଭଳି ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ଉନଚାଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ, "ଅକୃରର ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତନ," ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏହା ପରେ ଅକୃର ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି କହିଲେ—"ମୁଁ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ, ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେଁ। ସେଇ ଅଜର, ଅମର ପୁରୁଷଙ୍କ ନାଭି କମଳରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତାଙ୍କଠାରୁ ଉପଜିଛି। ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ—ଏହି ପଞ୍ଚମହାଭୂତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଉତ୍ପତ୍ତି, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅର୍ଥ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା—ଏହି ସବୁ ଏହି ଜଗତର ଗଠନ କରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ। ତଥାପି, ଏହି ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ଅବ୍ୟକ୍ତରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ତୁମ ସ୍ୱରୂପକୁ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଅନ୍ୟତ୍ୱ ଭାବରେ ଧରାଯାଉଛନ୍ତି। ଅଜନ୍ମା ମଧ୍ୟ, ଗୁଣରେ ବନ୍ଧିତ ଥିବା ଦ୍ୱାରା, ଗୁଣାତୀତକୁ ମାତ୍ର ଜାଣନ୍ତି, ତୁମ ନିଜ ରୂପକୁ ନୁହେଁ। ଯୋଗୀମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ୱୟଂ ପରମ ପୁରୁଷ, ଭଗବାନ୍, ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅନ୍ତର୍ଯ୍ୟାମୀ ଭାବେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। କିଛି ଦ୍ୱିଜମାନେ ବେଦିକ ପଥ ଅନୁସରି, ତିନି ପ୍ରକାର ବେଦ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ କର୍ମ ତ୍ୟାଗ କରି ଶାନ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଜ୍ଞାନ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି। କିଛି ଅନ୍ୟେ, ପବିତ୍ର ମନ ଏବଂ ନିୟମିତ କ୍ରିୟା ଅନୁସରି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ରୂପର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ରୂପ ଭାବେ ଅଛ, ବୋଲି ଉପାସନା କରନ୍ତି। ଅନ୍ୟେ ଶିବଙ୍କ ପଥ ଅନୁସରି, ବିଭିନ୍ନ ଆଚାର୍ୟଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଅନୁଯାୟୀ ତୁମକୁ ଶିବ ଭାବେ ଉପାସନା କରନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ, ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଉପାସନା କରନ୍ତି, କାରଣ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମେ। ପର୍ବତ ରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନଦୀମାନେ ବର୍ଷା ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିଅ, ସେପରି ସମସ୍ତ ପଥ ଶେଷରେ ତୁମେ ଉପରେ ଏସାଁ। ସତ୍ତ୍ୱ, ରଜସ୍, ତମସ୍—ଏହି ତ୍ରିଗୁଣ ତୁମର ସ୍ୱଭାବ; ବ୍ରହ୍ମାରୁ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଏହି ଗୁଣରେ ବିନ୍ଧାଯାଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୃଷ୍ଟି ଅସଙ୍ଗ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଚିତ୍ତର ସାକ୍ଷୀ; ଏହି ଗୁଣର ଧାରା ଅଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଦେବତା, ମନୁଷ୍ୟ, ପଶୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଛି। ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ମୁଁ ଅଗ୍ନି, ପାଦ ପୃଥିବୀ, ଚକ୍ଷୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ନାଭି ଆକାଶ, ହୃଦୟ ରଥ, କାନ ଦିଗ, ମୁଣ୍ଡ ଦ୍ୟୁଲୋକ, ବାହୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତା, ଉଦର ସମୁଦ୍ର, ଶ୍ୱାସ ବାୟୁ, ଶକ୍ତି ତୁମର ଶକ୍ତି। ତୁମର ଶରୀରର କେଶ ଗଛ ଓ ଔଷଧ, ମୁଣ୍ଡର କେଶ ଉଦ୍ଭିଦ, ମାଂସପେଶୀ ଓ ନଖ ମେଘ, ଦନ୍ତ ପାହାଡ଼, ଞ୍ୟାସ ଦିନ ଓ ରାତି, ପ୍ରଜାପତି ମନ, ବୀର୍ୟ ବର୍ଷା, ପୁରୁଷତ୍ତ୍ୱ ତୁମର ଅଂଶ। ଏହି ଅବିନାଶୀ ଆତ୍ମା ତୁମେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକ, ତାଙ୍କର ପାଳକ ଓ ଅନେକ ପ୍ରାଣୀ ତୁମେ ଅନ୍ତର୍ଗତ; ଯେପରି ଜଳରେ ଅନେକ ଜଳଚର, ଅଞ୍ଜିର ଗଛରେ ଗୁରୁଣୀ, ମନରେ ଭାବନା ଉପଜିଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ତୁମରେ ବିଳୀନ। ତୁମେ ଏଠାରେ ଯେଉଁ ରୂପ ଧାରଣ କର, ତାହା ଦ୍ୱାରା ଜଗତ ପବିତ୍ର ହୋଇ ତୁମର କୀର୍ତି ଗାଏ। ମୁଁ ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର କରେଁ, ଯେଉଁଠାରେ ସୃଷ୍ଟି ପ୍ରଳୟ ଜଳରେ ଚଳିଥିଲେ; ହୟଗ୍ରୀବ ମୁଣ୍ଡ ଧାରଣ କରି, ମଧୁ କୈଟଭ ନାଶ କରିଥିଲେ, ସେଇ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ଅନନ୍ତ, ଅପାର ଆଧାର, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଉତ୍ତୋଳନ କରିଥିଲେ, ଭୂମି ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ, ବରାହ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର। ଅଦ୍ଭୁତ ନୃସିଂହ ରୂପେ ଧର୍ମିକଙ୍କ ଭୟ ଦୂର କରିଥିଲେ, ତିନିଭୂବନ ଚାଲିଥିବା ବାମନ ରୂପକୁ ନମସ୍କାର। ଭୃଗୁମୁନିଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦମନ କରିଥିବା ପରଶୁରାମ, ରାଘବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ରୀରାମ, ରାବଣ ନିବାରଣ କରିଥିଲେ, ସେଇ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବାସୁଦେବ, ସଂକର୍ଷଣ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ସାତ୍ୱତଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶୁଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧ ରୂପେ ଦାଇତ୍ୟ ଦାନବଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିଥିଲେ, କଳ୍କି ରୂପେ ଅଧର୍ମୀ ରାଜାଙ୍କୁ ନାଶ କରିଥିଲେ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ତୁମର ମାୟାରେ ମୁହଁ ହୋଇ, 'ମୁଁ' ଓ 'ମୋର' ଭାବରେ କର୍ମର ମାର୍ଗରେ ଭ୍ରମଣ କରୁଛି। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଦେହ, ସନ୍ତାନ, ଘର, ଧନ, ଆତ୍ମୀୟ ଇତ୍ୟାଦିକୁ ସତ୍ୟ ଭାବି, ତାହାରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ ଭ୍ରମଣ କରୁଛି, ଏହି ସବୁ ଜନ୍ମ ଦ୍ୱାରା ସ୍୵ପ୍ନ ଭଳି ଭ୍ରମାନ୍ତି ହୋଇଛି। ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ମନ ମୁହଁ ହୋଇ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବି, ନିଜ ପ୍ରିୟ କ'ଣ ତାହା ଜାଣିପାରି ନାହିଁ, ଅନିତ୍ୟ ଓ ଦୁଃଖଦାୟକ ବସ୍ତୁରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ। ଯେପରି ଅଜ୍ଞାନୀ ଜଳ ଲୁଚାଯାଇଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଛାଡ଼ି, ମୃଗତୃଷ୍ଣା ପଛରେ ଦୌଡ଼େ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ମାୟାକୁ ଧାଇଁ। ମୋ ଦୁଃଖିତ ମନ, କାମନା ଓ କର୍ମରେ ବନ୍ଧି, ଅନ୍ତଃକରଣ କୁ ସଂଯମ କରିପାରୁ ନାହିଁ, କ୍ଷୁଦ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ଏଠାରୁ ସେଠାକୁ ଠେଲି ନେଉଛନ୍ତି। ଏହିପରି ଅପରାଧୀ ମୁଁ ତୁମର ଚରଣକୁ ଶରଣ ନେଇଛି, ଏହା ମଧ୍ୟ ତୁମର କୃପା। ଯେତେବେଳେ ମନ ସମ୍ୟକ୍ ଭାବରେ ତୁମର ଉପାସନାରେ ଲଗିଯାଏ, ଏହି ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ଚକ୍ର ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଚିତ୍ସ୍ୱରୂପ ଦେବ, ସମସ୍ତ ନିଶ୍ଚୟର କାରଣ, ପୁରୁଷ ଓ ପ୍ରଧାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଅନନ୍ତ ବ୍ରହ୍ମା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବାସୁଦେବ, ସମସ୍ତ ଭୂତ ନାଶକ, ହୃଷୀକେଶ, ମୁଁ ଶରଣାଗତ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ପ୍ରଭୁ। ଏଭଳି ଦଶମ ଶ୍ରୀମଦ୍ଭାଗବତ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମାର୍ଧର ଚାଳିଶିଏ ଅଧ୍ୟାୟ, "ଅକୃରଙ୍କ ଶ୍ରୀସ୍ତୁତି," ସମାପ୍ତ ହେଲା। ଏବେ ଶୁକଦେବ ଗୋସ୍ୱାମୀ କହିଲେ—ଅକୃର ଏପରି ଶ୍ରୀସ୍ତୁତି କରୁଥିବା ବେଳେ, ପ୍ରଭୁ ଜଳରେ ନିଜ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ, ପରେ ନଟ ନିଜ ଅଭିନୟ ଶେଷ କରିବା ପରି, କୃଷ୍ଣ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଅପସାରଣ କରିଦେଲେ। ଦର୍ଶନ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହୋଇଯିବା ଦେଖି, ଅକୃର ତ୍ୱରିତ ଜଳରୁ ବାହାରିଗଲେ, ନିଜ ଦୈନିକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହୋଇ ରଥକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କଲେ। ତାହାପରେ ହୃଷୀକେଶ ଅକୃରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ—"ତୁମେ କ'ଣ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିଲା? ପୃଥିବୀରେ, ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ଜଳରେ? ତୁମେ ଏତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ କାହିଁକି?